Ο Άνθρωπός μου…

στις

Γράφει η εκπαιδευτικός Χριστίνα Κακκέ

            Μία λέξη, τόσες σημασίες.. Ο «άνθρωπός μου» στα δύσκολά, ο «άνθρωπός  μου» στα εύκολα, στα γέλια, στις λύπες, στις χαρές… Άραγε πόσους «ανθρώπους» μπορεί να έχει ένας άνθρωπος; Πόσο εύκολα τους «επιλέγει» και πόσο εύκολα τους «χαρακτηρίζει» ή τους «εναλλάσσει»;

            Δύσκολο να βρεις «ανθρώπους»…Δεν έχει σημασία, αν είναι του ιδίου ή του αντίθετου φύλου, σημασία έχει να είναι εκεί, να σε ακούν, να σε αποδέχονται, να σε στηρίζουν και να σε συμβουλεύουν. Να είναι εκεί, όταν είσαι στα «κάτω» σου, αλλά και όταν είσαι στα «πάνω» σου! Να είναι εκεί σε όλες τις στιγμές σου και να σε αποδέχονται όπως είσαι..Να καταφέρεις να διαμορφώσεις μαζί τους έναν αδιάσπαστο πυρήνα! Πράγμα σπάνιο!

            Σήμερα, κατακλυζόμαστε από «ανθρώπους» που αυτο-αποκαλούνται έτσι, κατά το δοκούν! Ξαφνικά, όταν είμαστε καλά, όταν επαναπροσδιοριζόμαστε ηθικά, επαγγελματικά, οικονομικά, βρίθουμε από «ανθρώπους»! Όλοι τότε μας συντρέχουν, μας συμπονούν και θυμούνται να εκφράσουν την αγάπη τους, τον θαυμασμό τους και ότι άλλο ξαφνικά αντιλαμβάνονται πως αισθάνονται! Άραγε, πού ήταν όλοι αυτοί, όταν πραγματικά τους χρειαζόσουν; Με ποιο ηθικό δικαίωμα προσδιορίζονται έτσι, όποτε κρίνουν σκόπιμο, ωφέλιμο ή επισφαλές; Ποιες ανασφάλειες καλύπτουν με αυτόν τον τρόπο;

            Και όταν τους δέχεσαι, δεν γίνεσαι ίδιος με αυτούς; Διαμορφώνεις μια κατάσταση ανούσιας και επαναλαμβανόμενης φαυλότητας, που ενώ από τη μία πλευρά «παραπονιέσαι» και «προσπαθείς» να ξεφύγεις, από την άλλη πλευρά, εμμένεις εκεί να τη συντηρείς! Προσπαθώντας να καλύψεις τις ανάγκες σου -νομίζοντας ότι τις καλύπτεις(!)- αλλά στην ουσία τις αφήνεις ακάλυπτες, εκεί, να σε παρατηρούν και να σου υπενθυμίζουν την φαυλότητα της όλης κατάστασης!

            «Άνθρωποί μας» λοιπόν… και όταν πραγματικά τους βρούμε, συνήθως τους αφήνουμε…Λόγω δειλίας, λόγω φόβου να δεχόμαστε οτιδήποτε θετικό έρχεται στην ζωή μας… Φοβόμαστε να αισθανθούμε ευτυχισμένοι, φοβόμαστε να «αγγίξουμε» τον άνθρωπο που ήταν εκεί σε όλες τις στιγμές και όχι μόνο σε εκείνες που έπρεπε… Φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε την «ομορφιά»! Φοβόμαστε να διαμορφώσουμε τον «πυρήνα μας», να στηριχτούμε -όντως- στον «ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΣ»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s