Αγαπητέ μαθητή

στις

Αγαπητέ μαθητή,
Ίσως είμαι ένας από τους πιθανούς εχθρούς σου, ένας μεσόκοπος καθηγητής που παρακολουθεί όλα όσα γίνονται τις τελευταίες μέρες με τις καταλήψεις των σχολείων για τα εθνικά ζητήματα.

Είδα την μαχητικότητά σου, την πίστη σου, την ομοψυχία σου και λίγο θυμήθηκα τα νιάτα μου. Ήμουνα κι εγώ στις καταλήψεις του ‘90 για την παιδεία, κόντρα στα “σχολεία φυλακές” που ούτε καν θέρμανση δεν είχαν και αναγκαζόμαστε να κάνουμε μάθημα με τα μπουφάν…μου φαίνεται ξέρεις για τι πράμα μιλάω…ακόμα και τώρα στην άλλη πλευρά της αίθουσας τα πόδια μου παγώνουν μαζί με τα δικά σου όταν μετά τις 12 το μεσημέρι κλείνουν το καλοριφέρ για οικονομία.

Λίγα πράματα έχουν αλλάξει από τότε δυστυχώς, και το ξέρεις καλά, όπως κι εγώ.

Θυμάμαι ότι πολλές φορές καθηγητές μας εξέφραζαν τη συμπαράστασή τους κι εμείς τους το ανταποδίδαμε στις δικές τους διαμαρτυρίες, αλλά οι αγώνες και των δυο μας πέφταν πολλές φορές στο κενό, αφού μας πουλούσαν οι κυβερνήσεις και οι μεγαλοσυνδικαλιστές με ψεύτικες υποσχέσεις και παροχές ψίχουλα για να μας βουλώσουν το στόμα.

Κι απογοητευόμασταν πολλές φορές, και μπερδευόμασταν και δεν ξέραμε ποιόν να εμπιστευτούμε, γιατί καταλαβαίναμε σιγά σιγά τι σήμαινε το συμφέρον, το πολιτικό κόστος, η ψηφοθηρία, το κέρδος…μπορεί να μην είχαμε τις λέξεις να το εκφράσουμε αλλά το νιώθαμε στο πετσί μας, με κάθε απεργία που έληγε ξαφνικά, με κάθε πορεία που κάποιοι χαλούσαν, με όλους αυτούς που μια μας αγαπούσαν και μια μας βρίζανε, αναλόγως προς τα που φυσούσε ο άνεμος…

Απογοητευτήκαμε;; Κάποιοι ναι. Τα παρατήσανε. Είπαν “γιατί όχι;; χαζός είμαι;; όπου οι άλλοι κι εγώ!” και πέρασαν απέναντι. Τους αναγνωρίζω πια σήμερα στη δουλειά μου, στην οικογένειά μου, στους παλιούς μου φίλους, σε θέσεις εξουσίας. Τους αναγνωρίζω σε κάδρα και μαυσωλεία, όλους αυτούς που πρόδωσαν τη νιότη μου και καταδίκασαν τη δική σου. Και κάπου εκεί κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό, για μένα τουλάχιστον, ότι η νιότη είναι αθώα. Μη με παρεξηγείς, γιατί κι οι λέξεις στην κοινωνία μας έχουν αλλάξει νόημα…δεν εννοώ “χαζή” η “αφελής”. Εννοώ ελεύθερη, χωρίς βαρίδια, γεμάτη όνειρα κι αγάπη, ανοικτή να ζήσει, να μοιραστεί, να δημιουργήσει. Είναι η κινητήριος δύναμη για μια πιο όμορφη κοινωνία, είναι δυναμική, ορμητική, δύσκολη να μπει σε  καλούπια.

Η αθωότητά της αυτή, όμως, την κάνει και ευάλωτη, το ξέρεις…όλοι στοχεύουν σε αυτήν, άλλοτε για να την καθυποτάξουν, άλλοτε για να την εκμεταλλευτούν, να την βάλουν μέσα στη πραγματικότητά τους με τον ένα ή άλλο τρόπο, κάνοντας την συνεργό, ή αμέτοχο παρατηρητή, ή απογοητευμένο αποχωρητή, ή απόκληρο. Η μέθοδος απλή. Πρώτα απογοήτευση, μετά οργή κι ύστερα όποιον πάρει ο χάρος…η νιότη από δημιουργία γίνεται καταστροφή…

Κι εκεί κάπου διαβάζω το σύνθημά σου “η δημοκρατία πούλησε τη Μακεδονία”…και το καταλαβαίνω…Μη νομίζεις ότι σε δουλεύω, γιατί είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους “πουλημένους” μεσήλικες αγωνιστές…καταλαβαίνω τη φωνή σου όταν λες η δημοκρατία με πούλησε, γιατί με πούλησε κι εμένα που σου κάνω μάθημα με κρύσταλλα στα πόδια σ’ ένα σχολείο με κάγκελα παντού.
Το ερώτημα είναι βέβαια τι κάνω εγώ γι αυτό. Πόσο αποφασίζω εγώ να απογοητευτώ, να μου στερήσουν την αθωότητά μου, να πουλήσω την ιδέα ενός καλύτερου κόσμου σε όλους αυτούς που θέλουν να με εκμεταλλευτούν. Πόσο αποφασίζω να χρησιμοποιήσω το νέο, καθαρό μυαλό μου για να δω πίσω από τις “πραγματικότητες” που μου πουλάνε, πίσω από τα συνθήματα και τα τσιτάτα.
Ξέρεις, το σύνθημα είναι κάτι μικρό και γι αυτό πολλές φορές είναι τόσο γενικευτικό, δεν γνωρίζει εξαιρέσεις, δεν γνωρίζει γκρίζα, μόνο μαύρο κι άσπρο…η ζωή όμως είναι γεμάτη γκρίζα. Δεν σ’ αρέσει αυτό, το ξέρω. Θέλεις ξεκάθαρα, σίγουρα πράματα, θέλεις βεβαιότητες, είσαι απόλυτος και αυστηρός, αλλά σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι κάθε απολυτότητα, κάθε βεβαιότητα πνίγει καθετί ελεύθερο, πνίγει και σένα στο τέλος.

Η τελειότητα δεν υπάρχει πουθενά, όλα είναι ατελή, γεμάτα τρύπες κι ελαττώματα. Μην παραξενεύεσαι. Ξέρω ίσως σκέφτεσαι τώρα πως σε κοροϊδεύω, εγώ ο καθηγητής, που στο σχολείο σου μιλάω συνεχώς για το άριστα, το τέλειο, το “10” ή το “20”…ξέρεις κάτι λοιπόν…σκέψου…μόνος σου…δεν υπάρχει τέτοιο πράμα. Το κάθε δεκάρι ή εικοσάρι είναι προσωπική άποψη, η δική μου ατέλεια που κρίνει τη δική σου, μια απλή κοινωνική σύμβαση. Το ίδιο και η άποψη που έχεις για τον άλλον, ειδικά όταν δεν το γνωρίζεις, ειδικά όταν τον βάζεις σε μια σακούλα και γενικεύεις, όταν θεωρείς τον εαυτό σου “τέλειο” και τον άλλον αυτόματα ατελή επειδή είναι διαφορετικός, επειδή σε πείσανε ότι είναι ο εχθρός σου, επειδή απειλεί τη ψευδαίσθηση της τέλειας εικόνας που έχεις στο μυαλό σου.

Τίποτα δεν είναι τέλειο και αυτό είναι υπέροχο, πίστεψέ με, γιατί μόνο έτσι είσαι ελεύθερος να ζήσεις, να επιθυμήσεις, να νιώσεις την περιπέτεια της ύπαρξης. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, τέλειες ιδεολογίες, τέλειες κοινωνίες, τέλεια πολιτεύματα…υπάρχει μόνο προσπάθεια συνομιλίας και συνύπαρξης, προσπάθεια ανατροφοδότησης της ελπίδας και διατήρησης της ανθρωπιάς όταν τα πράματα ζορίζουν.
Η δημοκρατία που σε εξοργίζει είναι ατελής εξ ορισμού, βασίζεται στον διάλογο, σέβεται το διαφορετικό, σέβεται δικαιώματα κι ελευθερίες, στοχεύει σε μια πιο δίκαιη, ανθρώπινη κοινωνία.

Θα μου πεις τώρα “με δουλεύεις;;”. Που βλέπουμε τα δικαιώματα όταν οι άνθρωποι τρώνε από τους κάδους, που είναι ο σεβασμός στο διαφορετικό όταν εμένα μου φέρονται σαν σκουπίδι στο σχολείο γιατί δεν είμαι ο “καλός” μαθητής, που είναι η δικαιοσύνη κι η ισότητα όταν μόνο αν έχεις λεφτά για τα φροντιστήρια περνάς στο πανεπιστήμιο; Έχεις δίκιο λοιπόν, αλλά σκέψου αυτό που σου είπα πριν.

Αν κάτι δεν είναι τέλειο, αν κάτι έχει προβλήματα, ποια είναι η λύση; Η ολική απόρριψή του; Κι η αντικατάστασή του από τι; Από κάτι τέλειο κι απόλυτο μήπως; Πόση ελευθερία κινήσεων θα έχεις όμως μέσα σε αυτό το τέλειο; και ποιος θα ορίζει τι είναι αυτό, γιατί μη ξεχνάς, όλα είναι θέμα άποψης. Κι εσύ μέσα σ’ αυτό θα πρέπει να είσαι πάντα “τέλειος”; Το θες πραγματικά αυτό;


Σκέψου λίγο…αύριο κάνεις κατάληψη για να εκφράσεις την άποψή σου. Αν η δημοκρατία έπεφτε και την αντικαταστούσαμε με κάποιο απόλυτο, τέλειο, ασφαλές πολίτευμα θα μπορούσες να κάνεις κατάληψη και να εκφράσεις την άποψή σου, αν αύριο άλλαζες γνώμη; Θα ήσουν ελεύθερος να ζήσεις ή θα είχες τη μπότα που διάλεξες στο λαιμό, μη και κάνεις κάτι διαφορετικό, θα ήσουν ασφαλής όταν με κάθε απόκλιση από το τέλειο θα κινδύνευες με διωγμό. Πόσο ασφαλής θα ήσουν όταν μέσα στο γυάλινο πύργο σου θα έβλεπες όλους γύρω σαν εχθρούς. Πως ζεις αλήθεια με τόσους εχθρούς γύρω σου;;;

Εδώ και χρόνια σου λένε ότι η τάδε ποδοσφαιρική ομάδα είναι ο εχθρός, το τάδε κόμμα είναι ο εχθρός, ο Τούρκος είναι ο εχθρός, ο Σκοπιανός είναι ο εχθρός, ο Βούλγαρος κι Αλβανός είναι ο εχθρός, ο Μουσουλμάνος είναι ο εχθρός, ο Κομμουνιστής είναι ο εχθρός, ο τραπεζίτης είναι ο εχθρός, ο δημοσιογράφος είναι ο εχθρός, ο μετανάστης είναι ο εχθρός, ο ομοφυλόφιλος είναι ο εχθρός, ο Αμερικάνος είναι ο εχθρός, ο Κινέζος είναι ο εχθρός…μπορώ να συνεχίζω για πάντα…

Πως μπορεί ένας άνθρωπος να ζει με τόσους εχθρούς γύρω του; Είναι όντως εχθροί σου όλοι αυτοί;; Σκέψου, ποιοι σε έχουν πείσει γι αυτό; Γιατί τους έχεις εμπιστοσύνη, όταν έχεις ήδη πάρει χαμπάρι ότι το συμφέρον για κέρδος κι εξουσία διαποτίζει τον ενήλικο κόσμο.

Ανοίγεις την τηλεόραση κι όλοι από το πιο πρωτοκλασάτο μέχρι το τελευταίο ακραίο κανάλι σου μιλούν για τους κακούς, για τους εχθρούς, σου κάνουν πλύση εγκεφάλου κάθε μέρα για αυτούς που σε “επιβουλεύονται”, ενώ ταυτόχρονα σου χαϊδεύουν τα αυτιά για τη δική σου “τελειότητα”. Γιατί τους έχεις εμπιστοσύνη; Γιατί δεν βλέπεις ότι χρησιμοποιούν το φόβο σου, ότι σου κρύβουν τη μεγάλη εικόνα για να διαιωνίσουν τη μισαλλοδοξία, τη βία και την αδικία που τρέφει τους ισχυρούς τόσους αιώνες;

Ξέρεις πιο καλά τα δίκτυα από οποιονδήποτε άλλον. Δεν έχεις μάθει ότι όλα, οι λαοί, η ιστορία, οι άνθρωποι είναι δίκτυα, σταυροδρόμια γεμάτα σκοτεινιά άλλα και φως, ότι οι άνθρωποι και οι μοίρες τους δεν είναι γραμμικές αλλά πολύπλοκες, δημιουργώντας περίπλοκα, μοναδικά, πανέμορφα κράματα που ένα από αυτά είσαι κι εσύ. Ίσως δεν το γνωρίσεις ποτέ αυτό, αν παραμείνεις κλεισμένος σε ψεύτικες βεβαιότητες κι είναι κρίμα…αν δεν γνωρίσεις τον άλλον δεν θα μάθεις πότε τον εαυτό σου.

Αγαπημένε μου μαθητή
Δεν σου μιλάω από συμφέρον, δεν έχω κανένα, εκτός ίσως από το ότι κρατάς το μέλλον μου στα χέρια σου χωρίς να το ξέρεις…όλοι εξάλλου, ο καθένας με τον τρόπο μας κρατάμε το μέλλον αυτού του κόσμου στα χέρια μας.

Φύλαξε τη νιότη σου, την αθωότητά σου αν μπορείς μέχρι το τέλος της ζωής σου
Ψάξε, ερεύνα, σκέψου. Μην ακολουθείς εντολές και συνθήματα. Άνοιξε το μυαλό σου όσο πιο πολύ γίνεται.

Μάθε, κρίνε, μην κάνεις τα λάθη του παρελθόντος.
Ζήσε, μοιράσου εμπειρίες, δες τον κόσμο από τα μάτια του άλλου, μη τον φοβάσαι…είναι κι αυτός ατελής και ανασφαλής όπως κι εσύ.

Αγωνίσου για τον άνθρωπο, γι αυτό το αξιοθαύμαστο πλάσμα που μπορεί να δημιουργήσει ζωή αλλά δυστυχώς και θάνατο.
Γίνε εσύ ζωή.
Βοήθα με ακόμα κι αν σε απογοήτευσα. Μάθε από τα λάθη μου και συγχώρα με.            
Με εκτίμηση
Παπασταύρου
                             

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s