Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Το κείμενο που ακολουθεί αφιερώνεται σε όλους τους δασκάλους,τις δασκάλες, καθηγητές και καθηγήτριες,στο σύνολο του εκπαιδευτικού χώρου που τέτοιες μέρες, πάντα τέτοια εποχή (απο)χαιρετούν αγαπημένα πρόσωπα και μέρη…με τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές…όπως και να’χει η πλειοψηφία γνώρισε νέα πρόσωπα, καινούριες εμπειρίες και μπορεί ο ένας να μην ξαναδεί ποτέ ξανά τον άλλον, αλλά σίγουρα οι στιγμές θα μείνουν για πάντα μέσα στον καθένα…
Είμαστε ταξιδιάρες ψυχές που ανυπομονούμε να βρούμε συνοδοιπόρους, να μοιραστούμε,να ακούσουμε και να ακουστούμε. Ξεδιπλώνουμε λοιπόν κομμάτια της καθημερινότητάς μας, του εσωτερικού μας κόσμου,της ψυχής μας και απλά ευχόμαστε να βρούμε Δασκάλους, να γίνουμε Δάσκαλοι, να πάρουμε και να δώσουμε μαθήματα και ουσιαστικά να δημιουργήσουμε ένα χώρο ασφαλή, ζεστό και πάνω από όλα εξομολογητικό!
Άνθρωποι θα έρθουν θα σε γνωρίσουν, θα σε αγαπήσουν,θα εκτιμήσουν το είναι σου,θα πάρουν και θα δώσουν αμφίδρομα και όταν έρθει η ώρα όσοι αξίζουν να μείνουν εκεί μαζί σου… θα μείνουν… για σένα… για αυτό που είσαι, γι αυτό που είναι οι ίδιοι όταν είναι μαζί σου… Όλοι οι υπόλοιποι φτάνουν ακριβώς εκεί οπού μπορούν να φτάσουν… κοίταξε τους στα μάτια,πες τους ένα ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που σου δώσαν και μη σε νοιάζει… άνοιξε τα φτερά σου και πέτα δίχως να κοιτάξεις πίσω….
Μερικοί άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Είναι οι περαστικοί της ζωής. Ήρθαν στο δρόμο σου και πριν προλάβεις να τους παρατηρήσεις σε προσπέρασαν. Έστριψες το κεφάλι σου κι αυτοί είχαν ήδη φύγει. Πώς γίνεται ΟΜΩΣ να νιώθεις ευγνωμοσύνη ακόμα και για αυτές τις φευγαλέες συναντήσεις;
Όλα είναι σημαντικά και τίποτα δεν είναι… Καθένας έχει κάτι να σου δώσει… Και εσύ το δέχεσαι γιατί δεν θέλεις να περάσει ούτε ένας από τον δικό σου δρόμο που να μην αφήσει το σημάδι του επάνω σου. Κι αν αυτό που θέλει ο άλλος να σου δώσει είναι μια στιγμή,θα την πάρεις και θα την φυλάξεις… Και αυτό είναι το πιο όμορφο σημείο.
Ο περαστικός θα φύγει…Μα η στιγμή σου μαζί του ήταν δική σου. Η στιγμή θα μείνει… και ο περαστικός με τη στιγμή που σου χάρισε θα μείνει και αυτός για πάντα μέσα στην καρδιά σου.Περπατάει μαζί σου τον υπόλοιπο δρόμο…
Ο καιρός ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΣΥΝΑΔΕΡΦΕ, περνά κι εμείς ξεθωριάζουμε σα μολυβένια σημείωση πίσω από παλιά μας φωτογραφία που δεν μας μοιάζει πια…
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΚΑΛΗ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ…
Υ.Γ: Να μην αφήνεις τους άλλους να γίνονται περαστικοί και να μην γίνεσαι περαστικός.
Vaterlo 
ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΘΥΕΛΛΑ,ΑΠΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!!!ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
katapliktika logia…respect!
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
ΜΑΚΑΡΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΑΣ ΝΑ ΤΑ ''ΕΠΙΑΝΑΝ'' ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΝΑΝ ΠΡΑΞΗ…
Μου αρέσει!Μου αρέσει!