Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου

Σκέφτομαι πως αν το κόμπλεξ ήταν μεταδιδόμενη ασθένεια πολύς κόσμος θα νοσούσε το δίχως άλλο. Στην καθημερινότητά μας κομπλεξικούς χαρακτηρίζουμε όσους δημιουργούν πρόβλημα δίχως να υπάρχει.»Κόμπλεξ» σημαίνει στην κυριολεξία σύμπλεγμα. Είναι ένας ψυχολογικός όρος, στον οποίο αναφέρθηκε πρώτος ο Φρόιντ. Συγκεκριμένα, ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης θεώρησε ότι οι συγκρούσεις ανάμεσα στις τάσεις και τις ορμές του εαυτού από τη μία και στους κανόνες και τις αρχές του περιβάλλοντος από την άλλη μπορούν να οδηγήσουν τελικά σε ψυχολογικά τραύματα και συμπλέγματα αρνητικών βιωμάτων, που επηρεάζουν όλη τη ζωή μας. Το χειρότερο όμως είναι ότι επηρεάζουν και τη ζωή των άλλων…

Στη ζωή μας συναντάμε διαρκώς ένα σωρό διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Αυτή είναι η μαγεία: να έρχεσαι σ’ επαφή με ανθρώπους που δε μοιάζουν με σένα! Δεν είναι καταπληκτικό; Όχι, δεν είναι! Μαγεία, ναι, πάντα υπάρχει – υπάρχει όμως και κίνδυνος μεγάλος!!! Γιατί;Διότι, απλούστατα, μπορεί να πέσεις επάνω στον κομπλεξικό! Είναι ένας τύπος που (πιθανώς) μπορείς να συναντήσεις. Και πραγματικά δεν θα είναι καθόλου καλή η γνωριμία σας αυτή! Κατ’ αρχάς, ο κομπλεξικός έχει μια μόνιμη “ξινίλα”. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, η μούρη του είναι ένας διαρκής μορφασμός δυσαρέσκειας. Σαν να μην βρίσκει χαρά με τίποτα (μα με τίποτα!). Όπως λέει ο λαός μας, “το ένα του βρομά και τ΄ άλλο του ξινίζει“.Παρατηρεί και ασχολείται διαρκώς με το τι κάνουν οι άλλοι. Σαν να μην τον αγγίζουν οι δικές του δραστηριότητες και ενασχολήσεις, σαν να τις θεωρεί ανάξιες λόγου (και άρα θεωρεί ανούσιο το να γίνεται αυτός καλύτερος), ασχολείται με τους άλλους διαρκώς: κουτσομπολεύει, σχολιάζει, (επι)κρίνει, παίρνει θέση για όλα. Τη δουλειά του δεν την κοιτάζει: οι άλλοι τον απασχολούν. Και βέβαια, το κάνει τόσο καλά αυτό, ώστε γίνεται αρκετά ενοχλητικός.

Προσωπικά έχω καταλήξει ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι , αλλά κομπλεξικοί άνθρωποι που χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει’ με την κακεντρέχεια τους πιστεύουν ότι ίσως καλύπτουν τα δικά τους κενά και ότι γίνονται ανώτεροι ( κάτι φυσικά που δεν ισχύει , αφού όπως λέει η παροιμία ότι λάμπει – λυπάμαι – αλλά δεν είναι – και ούτε θα γίνει ποτέ – χρυσός ! ) . . .Άλλωστε όλοι οι άνθρωποι έχουμε αδυναμίες και πριν κρίνουμε καλό θα ήταν να εντοπίσουμε πρώτα τις δικές μας και να βελτιώσουμε τον εαυτό μας πρώτα ( αυτό κι αν είναι δύσκολο ! ) με αρκετή επιμονή & θέληση !

υ.γ1: Σε όλους τους κομπλεξικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει τους βγάζω τη γλώσσα μου. Μου είναι πλήρως αδιάφοροι. Δεν με φοβίζουν παρά το ότι ενίοτε με εκνευρίζουν και με θυμώνουν. Σε κάθε, το λοιπόν, κομπλεξικό άνθρωπο θα ‘θελα ξεχωριστά να πω κάτι που έμαθε η κυρά Μάρθα από την Λέρο: “Καλή λευτεριά, φίλε/φίλη, αλλά στον κηρυγμένο σου πόλεμο εμένα μην με υπολογίζεις για βόλι“.

υ.γ2: Υπόσχομαι να γράψω και για “καλούς” τύπους ανθρώπων… Είναι δέσμευση! 🙂