Νέα τάση; Νέα φιλοσοφία; Παλιά στάση ζωής η μία ακόμα μορφή άσκησης για να γυμνάσουμε το σώμα; Η γιόγκα σαν έννοια είναι αρκετά παρεξηγημένη στην Ελλάδα και άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία μόλις χρόνια. Νέες λέξεις κατέφθασαν στο λεξιλόγιο μας, στούντιο γιόγκα ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια και «δάσκαλοι» αναλαμβάνουν να μας οδηγήσουν σε ένα…
Ετικέτα: Slider
Το άγχος…
Γράφει η Νέμεσις Άγχος… Σύγχρονος εχθρός και «συνοδοιπόρος» της σύγχρονης εποχής… Διαρκώς μια κίνηση, ένα μόνιμο τρέξιμο, ένα αίσθημα ανικανοποίητου και ανεκπλήρωτου… Γιατί δεν έχω τη δουλειά που θέλω, γιατί δεν κερδίζω όσα θέλω, γιατί με μισεί το αφεντικό μου, γιατί με αποφεύγει η κοπέλα μου (;)… Όλοι ζούμε με ένα μόνιμο «γιατί»… …
8 Μαρτίου 2018
Γράφει η Νέμεσις Ήταν 8 Μαρτίου 1857, όταν εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωση, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας… Ο δρόμος όμως προς την αυτοαποκαλούμενη ισότητα των δύο φίλων ήταν ακόμα μακρύς… Μόλις στις 28 Νοεμβρίου 1893, στη Νέα Ζηλανδία δόθηκε για πρώτη φορά παγκοσμίως το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, με αποτέλεσμα…
Κάνουμε λάθη, δεν είμαστε λάθος
Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Οι καλύτερες συζητήσεις τελικά γίνονται εκεί που δεν το περιμένεις…εκεί που ξεκινάς για ένα ποτάκι χαλαρό και καταλήγεις να αναλύεις τη ζωή,με τα ωραία της,με τα στραβά της ,με τη δύσκολη και ευχάριστη πλευρά της. Έτσι ξεκίνησε και μία συζήτηση χτες βράδυ για τα λάθη που κάνουμε και γιατί τα κάνουμε…
Η ζωή σαν μια παρτίδα σκάκι … ή μήπως όχι;
Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Είναι πολύ οδυνηρό(ναι,ναι) να πηγαίνεις σε μία καφετέρια να χαλαρώσεις,να απολαύσεις παρέα και καφεδάκι και γύρω σου τρίκι τρίκι από το διπλανό τραπέζι να πέφτουν τα ζάρια από το τάβλι της παρέας. Και το χαρακτηρίζω »οδυνηρό» γιατί από τη μία δεν ξέρεις τάβλι (τελικά δεν ήμουν καλή φοιτήτρια) και από την…
Ο δικός τους κόσμος πολύ μακριά απ’το δικό μου
Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί(όχι πες αλήθεια τώρα!),πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί επαναλαμβάνω, τί μπορεί να σκέφτεται ο άλλος…ποιος άλλος;Ο άλλος από σένα.Αυτός που περιμένεις να σε σκεφτεί.Άνθρωπος κατά βάση.Ένας άνθρωπος που τη στιγμή της αδυναμίας σου,τη στιγμή που λυγίζεις,τη στιγμή που θα θολώσεις θα βρεθεί εκεί είτε ως παρουσία είτε ως «λεκτικό»…
Γιατί τόσο κόμπλεξ ;;
Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Ξυπνάς ήρεμη,ετοιμάζεσαι για τη δουλειά,προγραμματίζεις τα του σπιτιού και όλα νομίζεις πως τα ‘χεις βάλει σε μία σειρά. Ναι,νομίζεις!!!Γιατί πάντα κάποιος θα βρεθεί και θα σου γκρεμίσει το πυργάκι που έφτιαξες στην άμμο… Και αυτός ο κάποιος ονομάζεται -συνήθως- κομπλεξικός… Σκέφτομαι πως αν το κόμπλεξ ήταν μεταδιδόμενη ασθένεια πολύς κόσμος…
Μοναδική μου μοναξιά…
Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Είναι φορές που η μοναξιά σε τυλίγει…σε ζώνει…το πέπλο της σε σκεπάζει τόσο τρομακτικά που καλύπτει τα θέλω σου και τα μπορώ σου. Σε αφήνει μόνο να αναρωτιέσαι (πάλι καλά αφού μπορείς και αναρωτιέσαι…): Τόσοι φίλοι, γνωστοί, άτομα που ζήσατε, γελάσατε, περάσατε πολλά, άτομα που ήσουν μαζί τους στις δικές τους…