Τα ονόματα στην καρδιά δεν γράφονται για να σβηστούν… σκαλίζονται…

Μου είχε πει μια φίλη μου πριν μερικά χρόνια, πως άπαξ και αγαπήσεις κάποιον μετά τον αγαπάς για πάντα, ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε απογοήτευση. Η γνώμη μου είναι κάπου στην μέση…  Πράγματι, μετά από χρόνια ζύμωσης του μυαλού και της καρδιάς, μια αληθινή αγάπη μοιάζει και παντοτινή… αρκεί να’ναι αληθινή… αληθινή και αγνή… Αν αγαπήσεις…

Εσύ γιατί ησουν εκεί;

Γράφει η Νέμεσις Την Παρασκευή 30 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε το μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Εσύ γιατί ήσουν εκεί; Είχες έρθει με κράνη και καδρόνια… Είχες έρθει να διαμαρτυρηθείς ή απλά βρήκες την ευκαιρία να παίξεις πόλεμο  με τα ΜΑΤ; Εγώ είδα εκπαιδευτικούς που ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τα αιτήματά τους, φοιτητές που διεκδικούσαν τα αυτονόητα… Εσύ γιατί…

25η Μαρτίου – Του Έλληνα ο τράχηλος μνημόνια υπομένει

Έφτασε η 25η Μαρτίου, η σημαντική εκκλησιαστική και πολιτική εορτή όπου η παλαιά πίστη συναντά τη νεότερη μνήμη. Η καλή είδηση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ προς τη Παρθένο Μαρία ήταν ότι θα γεννούσε τον Ιησού, ενώ η αντίστοιχη των μελών της Φιλικής Εταιρίας προς τους μυημένους πως είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου να ξεσπάσει γενική…

Το άγχος…

Γράφει η Νέμεσις   Άγχος… Σύγχρονος εχθρός και «συνοδοιπόρος» της σύγχρονης εποχής… Διαρκώς μια κίνηση, ένα μόνιμο τρέξιμο, ένα αίσθημα ανικανοποίητου και ανεκπλήρωτου… Γιατί δεν έχω τη δουλειά που θέλω, γιατί δεν κερδίζω όσα θέλω, γιατί με μισεί το αφεντικό μου, γιατί με αποφεύγει η κοπέλα μου (;)… Όλοι ζούμε με ένα μόνιμο «γιατί»…  …

8 Μαρτίου 2018

Γράφει η Νέμεσις Ήταν 8 Μαρτίου 1857, όταν εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας  στη Νέα Υόρκη κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωση, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας… Ο δρόμος όμως προς την αυτοαποκαλούμενη ισότητα των δύο φίλων  ήταν ακόμα μακρύς… Μόλις  στις 28 Νοεμβρίου 1893, στη Νέα Ζηλανδία δόθηκε για πρώτη φορά παγκοσμίως το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, με αποτέλεσμα…

Κάνουμε λάθη, δεν είμαστε λάθος

Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Οι καλύτερες συζητήσεις τελικά γίνονται εκεί που δεν το περιμένεις…εκεί που ξεκινάς για ένα ποτάκι χαλαρό και καταλήγεις να αναλύεις τη ζωή,με τα ωραία της,με τα στραβά της ,με τη δύσκολη και ευχάριστη πλευρά της. Έτσι ξεκίνησε και μία συζήτηση χτες βράδυ για τα λάθη που κάνουμε και γιατί τα κάνουμε…

Η ζωή σαν μια παρτίδα σκάκι … ή μήπως όχι;

Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Είναι πολύ οδυνηρό(ναι,ναι) να πηγαίνεις σε μία καφετέρια να χαλαρώσεις,να απολαύσεις παρέα και καφεδάκι και γύρω σου τρίκι τρίκι από το διπλανό τραπέζι να πέφτουν τα ζάρια από το τάβλι της παρέας. Και το χαρακτηρίζω »οδυνηρό» γιατί από τη μία δεν ξέρεις τάβλι (τελικά δεν ήμουν καλή φοιτήτρια) και από την…

Ο δικός τους κόσμος πολύ μακριά απ’το δικό μου

Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί(όχι πες αλήθεια τώρα!),πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί επαναλαμβάνω, τί μπορεί να σκέφτεται ο άλλος…ποιος άλλος;Ο άλλος από σένα.Αυτός που περιμένεις να σε σκεφτεί.Άνθρωπος κατά βάση.Ένας άνθρωπος που τη στιγμή της αδυναμίας σου,τη στιγμή που λυγίζεις,τη στιγμή που θα θολώσεις θα βρεθεί εκεί είτε ως παρουσία είτε ως «λεκτικό»…