Γράφει η εκπαιδευτικός Χριστίνα Κακκέ

Μια πρωτοφανής κακοκαιρία πλήττει την πόλη του Βόλου. Δρόμοι πλημμυρίζουν και φτάνουν στο σημείο να καταρρέουν λόγω του υδάτινου όγκου. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι. Η ηλεκτροδότηση και η υδροδότηση του νομού σε πολλά σημεία έχει διακοπεί. Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κατακλυστεί από εικόνες που απεικονίζουν το μέγεθος της κακοκαιρίας.

Αυτό που είναι «εντυπωσιακό» και σοκαριστικό -για εμένα, είναι ότι σε μια τέτοια πρωτοφανή συγκυρία, παρατηρώ ότι μεγάλο μέρος των διαδικτυακών μου φίλων και κατοίκων του νομού, αναλώνεται σε έναν μικροπολιτικό σχολιασμό της κατάστασης. Ποιος φταίει, ποιος δεν φταίει, γιατί απαγορεύτηκε η κυκλοφορία, γιατί δεν απαγορεύτηκε νωρίτερα και ούτω καθεξής. Αντί να αναλογιστούμε τι θα έπρεπε να είχε γίνει χρόνια τώρα, ώστε να μην έχουμε πλημμυρικά φαινόμενα και από τη στιγμή που τα έχουμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε και πως μπορούμε να προβούμε σε καλύτερο σχεδιασμό αντιμετώπισης τέτοιων φαινομένων, αναλωνόμαστε σε «συζητήσεις καφενείου».

Πολλοί μετεωρολόγοι -που είναι και οι πλέον αρμόδιοι και καταρτισμένοι στο να μιλήσουν, έχουν κάνει λόγο για 700 χιλιοστά βροχής και για έναν πρωτοφανή όγκο νερού. Οι δικοί μου άνθρωποι μου μεταφέρουν ότι οι καιρικές συνθήκες είναι τέτοιες που δεν θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι διαφορετικό. Άραγε όταν περάσει το κύμα της κακοκαιρίας, θα δούμε πως μπορούμε να βελτιώσουμε τις υπάρχουσες δομές, πως μπορούμε να οργανώσουμε καλύτερα ένα σύστημα βοήθειας που να ανταποκρίνεται άμεσα και αποτελεσματικά σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ή θα περιοριστούμε στην απλή ανταλλαγή ευθυνών και στον σχολιασμό λεγομένων;

Σε τέτοιες καταστροφές απαιτείται συλλογική προσπάθεια, μακριά από πολιτικά ή κομματικά συμφέροντα. Ο καθένας έχει τις απόψεις του, αλλά μπροστά σε μια έκτακτη ανάγκη, πέρα από το να σχολιάζει μπορεί και να αντιπαραβάλει; Να καταθέσει υπεύθυνα τι θα έκανε, τι θα άλλαζε, τι θα βελτίωνε. Ας σκεφτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται ιατρικά μηχανήματα, τα οποία μπορεί να μην λειτουργούν, ότι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί στα αυτοκίνητά τους ή ότι βρίσκονται σε δυσμενέστερη κατάσταση απ’ ότι οι υπόλοιποι.

Αυτό ίσως είναι και η αιτία που ποτέ δεν προχωράει τίποτα. Η κάθε εξουσία αναλώνεται στα ίδια, διαιωνίζει καταστάσεις και προχωρά σε ελάχιστες βελτιώσεις. Και έτσι περνούν τα χρόνια και οι τετραετίες και ανεξάρτητα ποιος εκλέγεται είτε σε τοπικό είτε σε εθνικό επίπεδο, περιορίζεται στο να κατηγορεί τον προηγούμενο, μέχρι να γίνει και ο ίδιος προηγούμενος. Και εμείς; Εμείς απλά αναλωνόμαστε σε μικροσχολιασμούς, μέχρι που αναλαμβάνει η ίδια η φύση. Εξάλλου εκλογές έρχονται.