Γράφει η Ελένη Καραγιάννη, Εικαστικός- Συντονίστρια Εκπαίδευσης Προσφύγων δομής Σχιστού.
Η αλήθεια είναι πως μέχρι και πριν 7-8 χρόνια δεν είχα σκεφτεί ποτέ τη συγκατοίκηση με κάποιο ζώο. Ο απαιτητικός τρόπος ζωής μου, η πολύωρη απουσία από το σπίτι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων έμοιαζε να το κάνει αδύνατο. Ώσπου ήρθε ο Έλβις, ένας ιχνηλάτης Πόσαβετς- αν και τον υιοθέτησα ως ημίαιμο- που κάποιος βρήκε εγκαταλελειμμένο κάπου στην Εθνική Οδό. Ο Έλβις δεν έκανε για τη δουλειά του σκύλου κυνηγού. Κροτοφοβικός και Αγκαλίτσας, αγαπάει όλον τον κόσμο και όλα τα ζώα.
Ήρθε στη ζωή μου ύστερα από μια συγκατοίκηση. Με τον άνθρωπο εκείνο δεν είμαστε πια μαζί, αλλά ο Έλβις είναι το “παιδί” που έμεινε από μια αποτυχημένη σχέση. Ένα ακόμα μέλος προστέθηκε, όταν ένα ασπρόμαυρος γάτος ο Lucky , αποφάσισε να μας υιοθετήσει και μετά προστέθηκε και ο Πρίου, ένα τραυματισμένο ετοιμοθάνατο τριποδάκι που ο ίδιος ο Έλβις ξετρύπωσε μέσα από έναν θάμνο σε μια βραδινή βόλτα μας. Αυτό ήταν η αρχή και από τότε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου απασχολείται από τα ζώα, κάποια που φιλοξενώ προσωρινά, κάποια ημιδεσποζόμενα. Από τη στιγμή εκείνη τη “μεταφυσική”, που θα αρχίσεις να “κατανοείς” τη μυστική γλώσσα που επικοινωνούν τα ζώα με τον άνθρωπο, δεν μπορείς να μείνεις μακριά τους. Ο μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας μαζί τους, η εξάσκηση της ενσυναίσθησης και της συμπόνοιας, σου χαρίζει την ικανότητα να κατανοείς ακόμα καλύτερα και τους ανθρώπους. Σε μαθαίνουν να αγαπάς.
Για αυτό δεν μπορώ να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν να έχεις αισθανθεί αυτήν την αγάπη από τα ζώα και να μην αγαπάς τους ανθρώπους. Αυτήν την αγάπη που μου έχει διδάξει ο Έλβις προσπαθώ να τη “δείχνω”στους ανθρώπους που υπηρετώ. Ο Έλβις ήταν μαζί μου στη σχολική τάξη, τότε που δίδασκα σε δημοτικά σχολεία το μάθημα των εικαστικών. Με βοηθούσε να ηρεμώ την τάξη, να διδάσκω την ενσυναίσθηση στα παιδιά, τα οποία μεταλλάσσονταν σε προστατευτικούς “ενήλικες”, όταν ο Έλβις ήταν παρών. Μάζευαν τα σκουπίδια από το πάτωμα για να μην λερωθεί ο Έλβις, έκαναν ΑΠΟΛΥΤΗ ησυχία μέσα στην τάξη για να μην αποκτήσει… “πονοκέφαλο” ο Έλβις και φρόντιζαν τη γωνίτσα του να είναι καθαρή και στολισμένη με λούτρινα που έφερναν από το σπίτι για εκείνον και μόνο.
Τα τελευταία χρόνια αυτήν την ιδιαίτερη αγάπη για τα ζώα την έχω φέρει και μέσα στις προσφυγικές δομές, όπου εργάζομαι πλέον και συγκεκριμένα στο Σχιστό. Ήταν μια πρόκληση να διδάξεις από το μηδέν ανθρώπους που προέρχονται από χώρες όπου είχαν διδαχθεί πως είναι ακάθαρτος, όποιος αγγίξει σκύλο και πως κάποιες φορές μπορεί να κινδύνευε η σωματική ακεραιότητά τους από τους “τιμωρούς” του Θεού, αφού το Ισλάμ θεωρεί κοσμική και δυτική συνήθεια να μοιράζεσαι τον χώρο σου με ζώο. Τον πρώτο καιρό τα μικρά παιδιά “ούρλιαζαν” στη θέα ενός και μόνο σκυλιού, ενώ τώρα, μετά από όλες αυτές τις παρεμβάσεις που κάνουμε οι φιλόζωοι μέσα στις δομές, βλέπεις πως οι άνθρωποι αυτοί πλέον ανταποκρίνονται θετικά στη θεραπευτική αγάπη των ζώων και τα έχουν κάνει ένα κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Γιατί μερικοί ξέρεις…όταν γνωρίσαμε τα ζώα, αγαπήσαμε ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους.
Vaterlo 