ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΜΗΝ ΤΟΝ ΜΕΤΡΑΣ

Γράφει η εκπαιδευτικός Μαρία Σαμουρκασίδου

Αθήνα.

Δεκέμβριος του 2020.

Λίγες μέρες πριν αποχαιρετήσουμε τον παλιό το χρόνο.Κάθομαι ακριβώς μπροστά σε ένα παράθυρο ενός ευήλιου δωματίου και παρατηρώ έξω τις κινήσεις μιας ζεστής γειτονιάς,που έχει γίνει η προσωρινή καθημερινότητά μου. Ένα μικρό στραβοπάτημά μου μού έφερε πιο νωρίς το δώρο της Πρωτοχρονιάς:ρήξη μηνίσκου και χιαστού. Συνεπώς, όπως κατά κανόνα γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και σε συνδυσμό με το πέρας της χρονιάς, αναρωτιέσαι. Αναρωτιέσαι τι σημαίνει για σένα η λέξη «αποχαιρετώ». Τι σημαίνει για τους άλλους,τι σημαίνει στην ουσία.

Αποχαιρετούμε στην ουσία στιγμές της ζωής μας; Αποχαιρετούμε εικόνες; Καταστάσεις δύσκολες; Αποχαιρετούμε ακούσια γιατί πρέπει ή αποχαιρετούμε εκούσια ο,τιδήποτε μας σφράγισε τη χρονιά μας και είτε οφείλουμε να το προστατέψουμε είτε να το στείλουμε στο…καλό; Όπως και να έχει πάντως, όποια απάντηση και να δώσει ο καθένας στην αναζήτηση των δικών του αποχαιρετισμών, το σίγουρο είναι ότι η μόνη που δεν μας αποχαιρετά είναι η ζωή. Αυτή πορεύεται. Μέχρι και το χρόνο αφήνει μόνο του στους ανθρώπους και εκείνη προχωρά. Χωρίς φόβο,αλλά με πάθος. Ο χρόνος από την άλλη μόνος. Κανείς δεν τον θέλησε σύντροφο! Δεν τον αγκάλιασε! Δε θέλησε να τον μάθει! Τον κατηγορούν όταν δεν τους βολεύει, τον χλευάζουν στο πρώτο λάθος του, τον ξεχνούν όταν ξεχνιούνται.Και μέσα σε όλα αυτά τον αποχαιρετούμε κιόλας. Έναν χρόνο που τον κακοποιούμε συνεχώς.

Δυστυχώς τον χρόνο τον μετράμε, ενώ θα έπρεπε να τον χρησιμοποιούμε. Να τον ζούμε. Να σκεφτόμαστε όχι πότε θα τελειώσει ή θα αρχίσει κάτι στο χρόνο του… χρόνου, αλλά το πώς θα το ζήσουμε, με ποιο τρόπο θα βελτιωθούμε, πώς θα απολαύσουμε αυτούς τους μικρούς κόκκους άμμου του παζλ του που πέφτουν στην κλεψύδρα του καθώς αρχίζει και μετρά αντίστροφα από την πρώτη κιόλας μέρα του.

Κάπως έτσι θα μας αποχαιρετήσει ο χρόνος που φεύγει. Με αναμνήσεις και με προβληματισμούς αφήνοντας στη θέση του μετέωρη πάντα μια καινούρια ελπίδα. Την ελπίδα να τον χρησιμοποιήσουμε σωστά και όχι να τον μετράμε. Utere, non numera. Ωστόσο, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι ζωές των ανθρώπων, όσο κι αν απέχει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη ζωή, στο τέλος του χρόνου έρχεται πάντα η στιγμή που ανταμώνει το βλέμμα μας προς την ίδια κατεύθυνση: βιαζόμαστε να τον αφήσουμε πίσω μας και μετράμε αντίστροφα για τον καινούριο που έρχεται. Και ήδη αργήσατε. Σας βλέπω.Ήδη μετράτε: 10, 9 , 8 …