Γράφει η εκπαιδευτικός Χριστίνα Κακκέ

Μια πανδημία που στο ξεκίνημά της μας ώθησε να φιλοσοφήσουμε. Περί αρχών, αξιών και στο τι τελικά έχει αξία στη ζωή μας. Μια πανδημία που στην αρχή- μας φόβισε, μας αποπροσανατόλισε και μας έδειξε ότι κάπως πρέπει να ανασυνταχθούμε.

            Πέρασε το πρώτο κύμα και θεωρητικά- ανασυνταχθήκαμε. Ήρθε όμως το δεύτερο κύμα. Κάπου εκεί είδαμε ότι μάλλον δεν ανασυνταχθήκαμε. Εμείς, που έχουμε την ατομική ευθύνη,  που εξαιτίας μας τα κρούσματα εκτοξεύτηκαν και εξαιτίας μας θεωρήθηκε η απαγόρευση μονόδρομος. Και κάπως έτσι αρχίσαμε να φιλοσοφούμε πάλι. Με διαφορετικό προσανατολισμό αυτή τη φορά. Άραγε η ατομική ευθύνη είναι μόνο προνόμιο των πολιτών; Η ατομική ευθύνη δε μεταφράζεται σε κρατική ευθύνη;

            Διάχυτος ο φόβος παντού. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε, να περπατήσουμε, να αγκαλιαστούμε. Όλα αυτά συγχωνεύθηκαν και μετουσιώθηκαν στην οθόνη ενός υπολογιστή. Το επίρρημα «τηλε» ξαφνικά απόκτησε βαρύνουσα σημασία. Τηλεμορφωνόμαστε, τηλεργαζόμαστε, τηλεκπαιδευόμαστε, τηλεαγκαλιαζόμαστε. Και όταν θα έρθει η ώρα να βγάλουμε το «τηλε» από μπροστά θα έχουμε ξεχάσει πως γίνεται. Θα έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει ανθρώπινη επαφή. Το μόνο που θα θυμόμαστε είναι οι λέξεις «ατομική ευθύνη». Και δυστυχώς, αυτή θα είναι η παρακαταθήκη του δεύτερου κύματος της πανδημίας. Η ατομική ευθύνη. Όχι το «εμείς», όχι το συλλογικό συμφέρον για ένα κράτος αναθεωρημένο και ανασυνταγμένο. Απλά, η ατομική μας ευθύνη.