Άρθρο από την Εύα Γκέγκα

Θεσσαλονίκη – η γη της εξαγγελίας!

Παρακολουθώ εδώ και εβδομάδες- για να μην πω μήνες – τι γίνεται σε αυτή την ξυπόλυτη νύφη του Θερμαϊκού και δεν γράφω… Μόνο κοιτάζω!

Κοιτάζω τους ανθρώπους που τριγυρνάνε χωρίς μάσκες ή με μάσκες, αλλά στην θέση που τους βολεύει περισσότερο… Θεσσαλονίκη είσαι .. χαλαρά! Κοιτάζω ανθρώπους να πουλάνε τσαμπουκά σε όποιον τολμά να τους κάνει παρατήρηση για την απουσία ή την λανθασμένη χρήση μάσκας (γιατί έμαθαν ότι είναι μάγκες- έλεος!) και στον αντίποδα ανθρώπους να κάνουν πως δεν βλέπουν, στα πλαίσια μιας κακώς νοούμενης «καλής γειτνίασης»

Τους βλέπω όλους να είναι έτοιμοι να μαλώσουν για τα πάντα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει λόγος απαραίτητα. Αν δεν υπάρχει όμως θα τον δημιουργήσουμε. Γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το δεύτερο lock down, γιατί δεν πιστεύουν αυτά που ακούνε, γιατί έτσι ρε αδερφέ!

Κοίταζα τους φοιτητές στις πλατείες να μαζεύονται από νωρίς, με τις προμήθειες τους για το βράδυ. Περνούσε κανείς από την περίμετρο της Αγίας Σοφίας και νόμιζε ότι περνάει από γκέτο σε γειτονία του Bronx. Και πιθανολογώ ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο το Bronx να μύριζε καλύτερα! Βλέπεις χωρίς μαγαζιά και τουαλέτες, η επιστροφή στη φύση φαντάζει μονόδρομος μετά από 10 μπύρες… Μόνο που φύση είναι το χωράφι του παππού σας στο χωριό! Δεν είναι οι τοίχοι ενός από πιο ιστορικά κτίρια της πόλης. Η απαγόρευση κυκλοφορίας πάει και έρχεται αλλά η μυρωδιά έμεινε! Και φυσικά όχι μόνο εκεί!

Δεν θα μπω καν στο κόπο να σχολιάσω την πολιτική ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης που κοιτούσε σφυρίζοντας αδιάφορα για όλο τον Σεπτέμβρη & τον μισό Οκτώβρη, για να πάθει πανικό με την εκτόξευση των κρουσμάτων και να παίρνει αποφάσεις που εφαρμόζονταν εν μία νυχτί! Τι φάση; Οι άνθρωποι κάνουν προγραμματισμό. Επειδή εσείς κοιτούσατε αλλού και ξυπνήσατε ένα πρωί του Νοέμβρη, δεν σημαίνει ότι εμείς δεν κανονίζαμε επαγγελματικά και ιατρικά ραντεβού μετά τις 8!

Βλέπω επιχειρήσεις και ξενοδοχεία να κλείνουν. Βλέπω ανθρώπους που απασχολούνταν στην εστίαση να μετακομίζουν γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν το νοίκι με το επίδομα του κράτους. Γιατί άλλωστε τι άλλο ήταν ανέκαθεν η Θεσσαλονίκη, πέρα από μια τεράστια πλατεία για χαλαρό καφέ και νόστιμο φαγητό, γνωστή και ως «φραπεδούπολη»;

Hello! Αυτά είναι για τους τουρίστες! Για αυτούς που θα έρθουν και θα φύγουν, είναι λογικό να είναι πρώτη προτεραιότητα η διασκέδαση. Εμείς όμως εδώ ζούμε, εδώ δουλεύουμε! Αυτοί οι άνθρωποι που μένουν χωρίς δουλειά, είναι φίλοι μας! Τα μαγαζιά που κλείνουν είναι στέκια μας, τα έχουν γνωστοί μας! Οι κλίνες που εξαντλούνται προορίζονταν για να νοσηλευτούμε εμείς και οι γονείς μας!

Και την ίδια στιγμή ο μόνος καημός μας είναι που δεν θα μπορούμε να βγούμε για ποτό και ποιο μικρό παραθυράκι , χαραμάδα στην ανάγκη, θα βρούμε για να μπορέσουμε να κάνουμε το κέφι μας. Και όταν το κέφι μας είναι να δούμε το αγόρι/ κορίτσι μας, τον κολλητό μας, την μάνα μας, που μπορεί να έχουμε να τους δούμε και καιρό, να θυμηθώ ότι είμαστε άνθρωποι και να δείξω την κατανόηση που οφείλω στο γεγονός ότι το 6, δεν ήταν ακριβώς 6 τελικά! Είναι όλοι πιο κουρασμένοι και η αποστασιοποίηση που βιώσαν στο πρώτο lock down (για όσους ήταν και τότε τυπικοί τουλάχιστον) , έκανε ακόμα και τους πιο αυστηρούς να χαλαρώνουν ενίοτε. Και το λέω εγώ που μόνο συρματόπλεγμα δεν είχα βάλει τον Μάρτη γύρω απ το σπίτι!

Αλλά όταν το κέφι σου είναι να γνωρίζεις ότι είσαι άρρωστος και να τριγυρνάς ανέμελος γιατί λαχτάρησες τυροπιτούλα , ή να μαζεύεις 10-15 άτομα για να παρτάρετε δίχως αύριο χωρίς καμία έννοια ή να πηγαίνεις στα κλαμπ και την επόμενη μέρα να με εξυπηρετείς στον φούρνο της γειτονίας μου, εκεί λίγο ΩΠΑ!

Ποιος νομίζεις πως είσαι για να αποφασίζεις για την δική μου την ζωή;

Για τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάω;

Για την οικονομική επιβίωση μιας ολόκληρης πόλης; – για να μην το πάω και πιο μακριά!

Και εν πάση περιπτώσει δεν σε ρωτήσαμε την γνώμη σου; Οι συλλογικές αποφάσεις παίρνονται για το σύνολο του πληθυσμού! Άμα δεν σου αρέσουν, να φύγεις, να πας αλλού!!! Πήγαινε να δεις τι ωραία που τα περνάνε στην Σιγκαπούρη όταν παραβαίνουν τους νόμους του κράτους… Σε προκαλώ!

Χούντα; Μα έχουμε χάσει την ίδια την  έννοια της δημοκρατίας! Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει, μέχρι την στιγμή που θα αρχίσει να βλάπτει τον άλλο!
Φίλε που δεν φοράς μάσκα, που ψάχνεις ευκαιρία να συνωστιστείς , που κυκλοφορείς άσκοπα δίπλα μου, την ώρα που εγώ βγαίνω μόνο για την δουλειά μου, με βλάπτεις! Δεν σου επιτρέπω!   

Δεν καταδικάσαμε τον εαυτό μας σε εγκλεισμό 2 μήνες τον Μάρτιο για να έρθουμε αντιμέτωποι με εικόνες Ιταλίας τα Χριστούγεννα.

Και όχι! Δεν με νοιάζει αν θα κάνω Χριστούγεννα με την οικογένεια μου! Δεν με νοιάζει καν τι θα γίνει την άλλη εβδομάδα!

Το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι νόμιμο, safe enough και να υπάρχει απαρτία στον καφέ που θα πίνουμε όλοι μαζί στην αυλή!