ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ,ΟΧΙ ΨΥΧΡΟΥΣ «ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ»

στις

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Μαρία Σαμουρκασίδου

 

Μεγάλωσε στο νησί της Ύδρας και από πολύ νωρίς, άρχισε να γράφει δημιουργώντας τους δικούς του κόσμους και τους δικούς του φίλους. Κάποια στιγμή όμως, όλες αυτές  οι παιδικές εικόνες, οι λέξεις και οι σκέψεις μπήκαν μέσα σε μια βαλίτσα και ταξίδεψαν για το μεγάλο προορισμό της Αθήνας, προορισμό σπουδών. Ευτυχώς για μας, ο Χρήστος Δασκαλάκης, δεν σταμάτησε να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να μας υπενθυμίζει  πως πρέπει να προσπαθούμε καθημερινά για να μην αφήνουμε την πεζότητα των ημερών να μας κυριεύσει. Ο αγαπημένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων μίλησε στο Vaterlo  για τα όμορφα του χθες, για τα ομορφότερα του σήμερα, αλλά και για ένα αύριο, που όσο και να αλλάζει τόσο γρήγορα και επικίνδυνα, μπορούμε  να το αφήσουμε κλασσικό.

 

Γεννηθήκατε στην Αθήνα, αλλά μεγαλώσατε στην Ύδρα. Πόσο επηρέασαν οι εικόνες ενός νησιού στην παιδική σας ηλικία σε αυτό που είστε σήμερα;

Αρκετά θα έλεγα. Όταν είσαι παιδί δεν καταλαβαίνεις και πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Ένα μικρό μέρος, όπως ένα νησί ή ένα χωριό, μοιάζει σε κάποια παιδικά μάτια ως φυλακή. Τουλάχιστον έτσι έμοιαζε στα δικά μου. Και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις ψάχνεις είτε για συμμάχους είτε για απόδραση. Μεγαλώνοντας ξεκίνησα να καταλαβαίνω την ομορφιά του νησιού. Όταν έφυγα για σπουδές και ξεκίνησα να επιστρέφω τα καλοκαίρια, ήταν και τότε που άρχισα να κατανοώ την επιρροή που είχε το νησί σε αυτό που είμαι σήμερα. Διέγραψα τα άσχημα και κράτησα τα θετικά.

 

Να ζει κανείς στην επαρχία ή να μη ζει;

Αν είναι υγιές το περιβάλλον γύρω του, να ζει! Διαφορετικά, καλύτερα να είναι στην ελευθερία και την ποικιλομορφία της πόλης. Η επαρχία μπορεί να γίνει «επικίνδυνη» αν δεν μεγαλώνεις σε ένα σωστά δομημένο περιβάλλον. Και αυτό θα ήταν άδικο και σκληρό για κάθε παιδί.

Πολλοί κάνουν λόγο ότι όλοι κρύβουμε ένα παιδί μέσα μας. Πώς μπορούμε -ως ενήλικες πλέον- να αναδείξουμε και αυτή την πλευρά του εαυτού μας μη παρασυρόμενοι από την πεζότητα των ημερών;

Πιστεύω είναι καθαρά θέμα επιλογής. Και φοβάμαι ίσως να μην υπάρχει μυστική συνταγή για αυτό. Κάποια πράγματα τα κουβαλάμε μέσα μας. Άλλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί, άλλοι έναν δυνάστη, άλλοι ίσως κάτι πιο επικίνδυνο. Το θέμα είναι εμείς τι θέλουμε να κρατήσουμε και τι να αποβάλουμε από τη ζωή μας. Προσωπικά, προσπαθώ καθημερινά να μην αφήνω την πεζότητα των ημερών να με κυριεύσει. Παραμένω ρεαλιστής μεν, μα αισιόδοξος. Πέφτω, μα σηκώνομαι. «Συννεφιάζω» μα ανοίγω κάθε «παράθυρο» για να μπει το φως.

IMG_4512.jpg

«Το Γονεοτροφείο».  Ένα βιβλίο στο οποίο τονίζετε την αξία της οικογένειας αλλά και την αγάπη που θέλουν και χρειάζονται τα παιδιά. Κάποιοι πιστεύουν ότι τα παιδιά που δέχονται πολλή αγάπη θα γίνουν μαλθακοί και αδύναμοι χαρακτήρες. Πόσο το πιστεύετε αυτό και πόσο εύκολο είναι να βάζουμε όρια στην αγάπη μας;

Όσοι πιστεύουν ότι η αγάπη θα κάνει «μαλθακό» ένα παιδί, μάλλον ανήκουν σε ομάδες ανθρώπων που προσωπικά θεωρώ «επικίνδυνες» για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Ανθρώπους με αισθήματα έχει ανάγκη η κοινωνία μας, όχι ψυχρούς «εκτελεστές». Αν δεν λάβεις αγάπη, πως θα την κατανοήσεις, πως θα την αναγνωρίσεις, πως θα την προσφέρεις; Έχουμε όλοι μας υπάρξει παιδιά και ξέρουμε από πρώτο χέρι πόσο έχουμε ανάγκη την αγάπη, την αποδοχή, την ασφάλεια και την  αγκαλιά. Δε βάζουμε όρια στο καλό. Δε βάζουμε φρένο σε ό,τι κάλο έχει μείνει ανάμεσά μας.

 

«Η Χιονονιφάδα που Αγάπησε το Καλοκαίρι». Το αμέσως προηγούμενο βιβλίο σας, που έγινε best seller και μεταφέρθηκε και στο θέατρο. Τα συναισθήματά σας;

Η αγάπη που έχει λάβει αυτό το βιβλίο είναι κάτι πρωτόγονο για εμένα. Για μήνες ήταν στην κορυφή των πωλήσεων των καταστημάτων Public και πρώτο σε πολλά βιβλιοπωλεία ανά την Ελλάδα. Δεν είχα ονειρευτεί ποτέ κάτι τέτοιο.  Ήταν το βιβλίο που με έβαλε στο σπίτι τόσων υπέροχων ανθρώπων και με έφερε σε επαφή με τόσα ξεχωριστά παιδιά. Και κάπου εκεί, ήρθε η πρόταση για να γίνει θεατρική παράσταση. Περάσαμε δύο υπέροχα χρόνια στο θέατρο Αλκμήνη με την υπέροχη ομάδα συνεργατών και παρόλο που η πανδημία διέκοψε απότομα το ταξίδι μας, ήταν τόσο μεγάλη η αποδοχή, που έχουμε ακόμα αποθέματα αγάπης για πολλά χρόνια.

 

Τα βιβλία που απευθύνονται στα παιδιά έχουν πάντα δύο κατηγορίες αναγνωστών. Τους ενήλικες που θα τα επιλέξουν για όλη την οικογένεια και τα ίδια τα παιδιά που θα επιλέξουν για τον εαυτό τους.  Αυτό σας δημιουργεί μεγαλύτερη ευθύνη;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ αυτό είναι η αλήθεια. Γίνεται τέτοια προεργασία πριν κυκλοφορήσει ένα βιβλίο μου, που προσωπικά νιώθω έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο. Νιώθω μεγάλη ευθύνη γενικότερα για το αποτέλεσμα. Γι’ αυτό και πάντα έχω δίπλα μου μια ομάδα παιδοψυχολόγων, εκπαιδευτικών και γονιών, που μας συμβουλεύουν, μας καθοδηγούν και μας δίνουν το τελικό ΟΚ για να προχωρήσουμε. Ειδικά στο παραμύθι του «Γονεοτροφείου» δουλεύαμε το κείμενο δύο ολόκληρα χρόνια. Μπορεί να μοιάζει μια τρυφερή και αισιόδοξη ιστορία, αλλά χρειάστηκε πολλή δουλειά με όλη την ομάδα για να φτάσουμε στο σημείο  να λαμβάνουμε σήμερα τόσο όμορφες κριτικές. Πόσο μάλλον όταν με το συγκεκριμένο βιβλίο ήθελα να απευθυνθώ και στους ενήλικες αναγνώστες.

 

Πότε ένα παιδί είναι έτοιμο να διαλέξει μόνο του τα βιβλία που θέλει να διαβάσει;

Νομίζω αυτό είναι στην ευχέρεια του γονιού να το αποφασίσει. Ο γονιός είναι εκείνος που ξέρει καλύτερα από όλους πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να μπει «αφιλτράριστο» ένα βιβλίο στο σπίτι.

Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν το παιδί έχει ήδη αναπτύξει κάποια κρίση, όταν έχει διαβάσει αρκετά, όταν έχει ήδη αποκτήσει «ταυτότητα» του αναγνώστη.

 

Ποια πιστεύετε ότι είναι η έκβαση της μάχης ανάμεσα στη μυρωδιά του χαρτιού και στις νέες προκλήσεις της τεχνολογίας, ειδικά στις μέρες μας;

Όσο κάποιος επιλέγει να διαβάζει, τότε αυτό είναι από μόνο του σημαντικό! Δεν έχει σημασία αν διαβάζει στο tablet  ή αν διαβάζει ένα φυσικό βιβλίο. Αν με ρωτάτε τι επιλέγω εγώ, θα σας πω ότι επιλέγω τον παραδοσιακό τρόπο. Η διαδικασία του να πας στο βιβλιοπωλείο, να χαζέψεις, να χαθείς, να μυρίσεις και να ξεφυλλίσεις τα βιβλία, δεν συγκρίνεται με τίποτα. Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα και επικίνδυνα, μερικά πράγματα ας προσπαθήσουμε να μείνουν κλασσικά.

 

INFO

Ο Χρήστος Δασκαλάκης σπούδασε Συμβουλευτική και Ψυχολογία στο Mediterranean College, Δημιουργική Γραφή (ΜΑ) στο Open College οf the Arts, Θεωρία της Μουσικής και Ορθοφωνία στο Ελληνικό Ωδείο και ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών του με μαθήματα στην Υποκριτική και Σκηνοθεσία στο Θέατρο Των Αλλαγών. Είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ο ελεύθερος χρόνος του είναι γεμάτος από ταξίδια, σελίδες με μικρές ιστορίες, παραμύθια και στίχους. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, χωρίς να ξεχνά τη μεγάλη του αγάπη, την Ύδρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s