ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ: «ΣΗΜΕΡΑ, ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΑΠΛΑ ΓΙΝΕΤΑΙ»!

στις

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Χριστίνα Κακκέ

            Ακαταμάχητη με τον δικό της μοναδικό τρόπο…Τσαχπίνα και μπριόζα! Παρουσία που έχει συνδυαστεί με πληθώρα ελληνικών ταινιών, αλλά και με ένα… χαστούκι! Μια σκηνή που έκανε πολλούς να αναρωτιούνται -ακόμα και σήμερα, αν ήταν αληθινή!

            Δέσποινα Στυλιανοπούλου, η μοναδική ηθοποιός για χάρη της οποίας, ένα ολόκληρο έτος –το έτος 1967,  ονομάστηκε  έτος Στυλιανοπούλου, καθώς εκείνη τη χρονιά συμμετείχε σε 12 ταινίες! Νούμερο ασύλληπτο, ακόμα και για τη σημερινή εποχή, διότι αποδείκνυε την εργατικότητα, το ταλέντο και τη μεγάλη αγάπη που είχε για το επάγγελμα του ηθοποιού.

             Οδηγώντας προς το σπίτι της και σκεπτόμενη τον μύθο που αποτελεί για μας η κυρία Στυλιανοπούλου, τολμώ να πω ότι βίωνα ένα αίσθημα άγχους και αγωνίας για το πως θα συναντούσα από κοντά, μια γυναίκα συνώνυμο της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου… Απεναντίας, βρέθηκα σε ένα σπίτι φιλόξενο και εγκάρδιο, το οποίο αντικατοπτρίζει και εκπέμπει με μοναδικό τρόπο την αστείρευτη ενέργεια και ζωντάνια της Δέσποινας Στυλιανοπούλου! Το Vaterlo βρέθηκε λοιπόν στο σπίτι της κυρίας Στυλιανοπούλου και συνομίλησε μαζί της για τις εποχές του ελληνικού κινηματογράφου, τη σχέση της με τη θρησκεία, αλλά και για την κατάσταση που επικρατεί στο θέατρο και γενικότερα στον χώρο του θεάματος σήμερα.

image2.jpeg

Σας λείπει εκείνη η εποχή;

Ναι! Μου λείπει πάρα πολύ εκείνη η εποχή, παρότι δεν ήταν εύκολη. Δεν υπήρχαν τα μέσα μεταφοράς, δεν υπήρχαν όπως υπάρχουν σήμερα οι διάφορες μπουτίκ… Σήμερα όλοι, μα όλοι -δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, οι πάντες, μπαίνουν σε μια μπουτίκ, επιλέγουν τι τους αρέσει, τι θα βάλουν…

            Εμείς τότε ψάχναμε στις γειτονιές και ρωτούσαμε για να δανειστούμε τι θα φορέσουμε! Θυμάμαι μια φορά, έψαχνα όλη τη νύχτα ένα τσαντάκι για να βρω να κάνω ένα γύρισμα! Πήγαινα με τα πόδια στο στούντιο στην Κηφισιά.

            Μια άλλη φορά, έπρεπε να κάνω ένα γύρισμα στο οποίο όμως έπρεπε να είμαι «σούπερ ντίβα»! Έτσι πήγα στη διπλανή μου, την κυρία Μέλπω τη μοδίστρα και της λέω: «Κυρία Μέλπω, θέλω αύριο το μεσημέρι ένα φόρεμα!» Το ωραιότερο φόρεμα λοιπόν που φοράω στο «Δουλικό αμέσου δράσεως», μια τουαλέτα με κίτρινα μανίκια -το φορούσα και με τον Μπάρκουλη, ράφτηκε σε ένα βράδυ!

              …Αδικήθηκα πάρα πολύ την εποχή που ήμουν εγώ από συναδέλφους, αλλά τους έχω συγχωρήσει… Ό,τι και να έλεγαν εγώ προχώρησα. ΠΡΟΧΩΡΗΣΑ! Μπορεί να είχα εμπόδια, αγκάθια, αλλά τα αγκάθια εγώ τα ΜΑΣΗΣΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑ!

image3.jpeg

Ποια είναι η γνώμη σας για τον Λάμπρο Κωνσταντάρα;

Λεβέντης! Από τους λίγους ηθοποιούς που ερχόταν πρώτος στο γύρισμα! Και για να λύσω και την απορία, πονούσε η σφαλιάρα! Πονούσε πολύ! Αλλά ακόμα και αν πονούσε, ήξερα ότι με αυτό το ξύλο εγώ γίνομαι γνωστή.

            Σε ευχαριστώ Λάμπρο που με το ξύλο που μου έδωσες έγινα γνωστή και με αναγνωρίζει ο κόσμος! Αυτό που θυμούνται όλοι είναι το χαστούκι!

Πώς βλέπετε τη σημερινή γενιά ηθοποιών;

Σήμερα έχουμε πάρα πολλούς καλούς ηθοποιούς, αλλά χάνονται μέσα στο πλήθος οι περισσότεροι… Αυτό που θέλω να τονίσω και το λέω για πρώτη φορά: αυτό που σήμερα υπάρχουν άπειροι ηθοποιοί και ο καθένας έχει ένα όνειρο, το οποίο είναι να πατήσει αυτό που λέγεται σανίδι, σκηνή…δυστυχώς χάνονται μπροστά στην πληθώρα άλλων ηθοποιών και δεν ξεχωρίζουνε…

            Ο λόγος που δεν ξεχωρίζουνε εύκολα όπως παλαιότερα, είναι διότι σήμερα δεν υπάρχει η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και όποιος θέλει να γίνει ηθοποιός γίνεται, αρκεί να έχει έναν γνωστό! Αυτό είναι μεγάλο πλην!

            Στη δική μου εποχή, όταν τελείωσα τη δραματική σχολή και πήγα να παίξω στο Καρπενήσι, ήρθε ο αντιπρόσωπος της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος και καθώς δεν είχε προλάβει η άδεια να βγει, με κατέβασε κάτω από τη σκηνή(!) και έτσι η παράσταση δεν έγινε! Πια όλες οι σχολές είναι ελεύθερες και όποιος θέλει να γίνει ηθοποιός, απλά γίνεται…

image6

 

Με το παιδικό θέατρο έχετε ασχοληθεί καθόλου;

Ναι έχω ασχοληθεί! Είχα παίξει με τον Πλατάκη τον «Ρομπέν των φτωχών», είχα κάνει τη βασίλισσα.

Προχωρώντας μέσα στο σπίτι και συζητώντας, σταματάμε μπροστά σε μια φωτογραφία της…«Αυτό είναι το καλύτερο δώρο που έκανα στον πατέρα μου! Το ταξίδι στη Σμύρνη, το αφιερώνω σε αυτόν, ήταν για αυτόν! Ότι καλύτερο μπορούσα να του προσφέρω, το πιο ωραίο που έκανα για αυτόν ήταν αυτό το ταξίδι! Για χάρη του το έκανα! Πατρική Νοσταλγία λοιπόν…»

image5.jpeg

Καθώς πρόσεξα σε μια περίοπτη θέση το βιβλίο του Άγιου Παΐσιου τη ρώτησα αν πιστεύει. «Ναι, πολύ και βαθιά! Για αυτό θα πάω και Θεσσαλονίκη αρχές Αυγούστου…για να προσκυνήσω στον τάφο του.»

Κλείνοντας και βλέποντας πίσω σας αυτήν την τόσο επιτυχημένη πορεία και καριέρα, τι θα λέγατε;

«Όλη η καριέρα μου βασίζεται σε συμπτώσεις! Όλοι που με βρήκανε, συμπτωματικά με βρήκανε! ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΠΡΑΓΜΑ…»

image4

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s