Με λένε Μαρία Δέσποινα Μπουρνάζου, μα με φωνάζουν Μαίρη! Είμαι 10 χρονών και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζω μεταξύ Ελλάδας & Ολλανδίας. Μη με ρωτήσετε ποια από τις δύο μου αρέσει περισσότερο… δεν μπορώ να διαλέξω.Μου αρέσουν τα ταξίδια, να επισκέπτομαι νέες χώρες και να κάνω φίλους από όλο τον κόσμο! Αλλά πάντα είναι ωραία η αίσθηση του να γυρίζεις σπίτι!

Φέτος επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη και πρώτη φορά γράφτηκα στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς μου (στο σχολείο που οι γονείς μου, πηγαίναν σαν παιδιά), το 23ο Δημοτικό Καλαμαριάς και η κυρία Αναστασία Φωτεινοπούλου, που μας διδάσκει αγγλικά, αφιέρωσε με ιδιαίτερο ζήλο αρκετές ώρες για να μας ευαισθητοποιήσει για τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και τις συνέπειές του και μας έγραψε σε αυτόν τον διαγωνισμό.. Το αστείο είναι πως εγώ στην αρχή συμμετείχα με έναν πίνακα σε καμβά μα κανείς δεν καταλάβαινε τι ζωγράφισα και γι’ αυτό έγραψα αυτό το ποίημα και εξήγησα τον καμβά μου!

Μου αρέσουν τα βιβλία, η δημιουργική γραφή, να σκαρώνω χαϊκού (σ.σ. μια ιαπωνική ποιητική φόρμα που περιλαμβάνει τη συντομότερη μορφή ποιήματος παγκοσμίως), αλλά με την ποίηση δεν έχω ακόμα μεγάλη επαφή, ίσως στο μέλλον….

Η αγαπημένη μου συγγραφέας είναι η Κατερίνα Κρις, η αγαπημένη μου δασκάλα η Άντα Τσεσμελή και ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης είναι ο μπαμπάς μου Χαρίλαος Μπουρνάζος…. αν και ερασιτέχνης. Άμα γίνω ποιήτρια στο μέλλον, το πρώτο μου ποίημα θα το αφιερώσω στην οικογένειά μου, επειδή ήταν και θα είναι πάντα δίπλα μου!

Αυτό το ποίημα το αφιερώνω στην Ελλάδα!!! Άλλωστε το μέλλον είναι στα χέρια μας!

Μαρία Δέσποινα Μπουρνάζου