Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Μαρία Σαμουρκασίδου

 

40 χρόνια κρατώντας στα χέρια του την πορτοκαλί μπάλα. 40 χρόνια στο παρκέ, ως αθλητής και ως προπονητής.40 χρόνια με σεβασμό και ταπεινότητα στο άθλημα και προσηλωμένος στη μεγάλη του αγάπη για την καλαθοσφαίριση. Την αγάπησε και τον αγάπησε και αυτό το αποδεικνύει η ιστορία και οι αριθμοί της. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες προπονητές και έχει κατακτήσει δύο Ευρωπαϊκά τρόπαια. Ο πρώτος Ευρωπαϊκός του τίτλος ήρθε το 2001 όταν ήταν προπονητής του Αμαρουσίου και κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα. Το 2003 στέφτηκε Κυπελλούχος Ευρώπης καθοδηγώντας την ομάδα του Άρη. Ο «τίγρης» των ελληνικών πάγκων, μίλησε στο Vaterlo για το ξεκίνημά του , για το πόσο έχουν αλλάξει τα δεδομένα στο χώρο της καλαθοσφαίρισης ,αλλά και ποιο από τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας θα έλυνε με ένα… νικητήριο καλάθι!

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι η πορτοκαλί μπάλα θα σημαδέψει τη ζωή σας;

Σε ηλικία 17 χρόνων και ενώ έπαιζα ακόμη στην Αναγέννηση. Άρχισα να ξεχωρίζω αγωνιστικά και έτσι κίνησα το ενδιαφέρον του Ορέστη Αγγελίδη που ήταν προπονητής του ΠΑΟΚ και με προσέγγισε για να με αποκτήσει. Με πήγε σε γιατρό καρδιολόγο ονόματι Κρητικός, όπου του είπε ότι μπορώ να παίξω τέσσερα ημίχρονα γιατί έχω καρδιά  βοός.

Το προσωνύμιο «τίγρης’’ πώς προέκυψε;

Την εποχή που μεγάλωσα όλοι μας είχαμε παρατσούκλια. Ήταν μια απεικόνιση του χαρακτήρα ή της εμφάνισης μας. Εμένα τίγρη με βαφτίσανε ο Ματθαίου με τον Γκούμα το καλοκαίρι του 1970 στην εθνική ανδρών, γιατί έπαιζα δυνατή άμυνα και δεν άφηνα τον αντίπαλο μου να πάρει ανάσα. Μάλιστα το πρώτο ήταν Μπλάκ Τάιγκερ λόγω του μελαχρινού χρώματος που είχα !

Τι σημαίνει το μπάσκετ για εσάς;

Το μπάσκετ είναι όλες μου οι σπουδές όλη μου η ζωή. Μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω σπουδαίους ανθρώπους ,να συνεργαστώ με προσωπικότητες του χώρου ,να γυρίσω όλο τον κόσμο, να δουλέψω σε εθνική άλλης χώρας, την Ιορδανία και να κερδίσω τον σεβασμό για την δουλειά και τον χαρακτήρα μου.

Πρωταθλήματα, κύπελλα, αμέτρητες διακρίσεις ως παίκτης και προπονητής. Θα ξεχωρίζατε  κάτι από όλες αυτές τις μαγικές στιγμές σας;

Δεν είναι μόνο οι επιτυχίες που συνοδεύτηκαν με την κατάκτηση ενός τίτλου που μου έμειναν για θυμάμαι. 40 χρόνια παίκτης και προπονητής στην Α1 έχω πολλές ωραίες αναμνήσεις από τις ομάδες που έπαιξα και προπόνησα. Επειδή είμαι άνθρωπος με πάθος έζησα έντονα κάθε προπόνηση, κάθε αγώνα, κάθε ταξίδι κάθε επιτυχία, μικρή ή μεγάλη.

Ζήσατε εκείνες τις εποχές, τις  ιδιαίτερες όπως λένε, του έντονου ανταγωνισμού αλλά και του ρομαντισμού, οπαδών, αθλητών, παραγόντων. Τι λείπει στο σήμερα της ελληνικής καλαθοσφαίρισης από κείνο το χθες;

Άλλαξαν οι εποχές μαζί και οι άνθρωποι. Τότε υπήρχε ο ρομαντισμός ,η ενασχόληση με την ομάδα της καρδιά σου, η ανιδιοτελής προσφορά από τους παράγοντες. Τώρα ο επαγγελματισμός και το προσωπικό συμφέρον είναι υπεράνω της ομαδικότητας. Ο καθένας κοιτάει να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα για τον εαυτό του.

Η ελληνική καλαθοσφαίριση κατά τη γνώμη σας βρίσκεται σε ‘’εγκλεισμό»; και αν ναι, με ποιο τρόπο θα βγει στην κανονικότητα;

Είμαστε στο χειρότερο σημείο των τελευταίων χρόνων. Η καθοδική πορεία ξεκίνησε πριν 20 χρόνια όταν και διασπάστηκε η κεντρική διαχείριση εσόδων από τις μεγάλες ομάδες. Η ζωή μας έχει διδάξει ότι η ισχύς είναι εν τη ενώσει. Εκτιμώ ότι τελευταία έγινε κατανοητό από όλους και ίσως κάτι αλλάξει.

Έχετε στα χέρια σας  την πορτοκαλί μπάλα και με μία βολή θα λύνατε ένα από τα πολλά προβλήματα της κοινωνίας. Σε ποιο από όλα θα προοριζόταν το νικητήριο καλάθι;

Το καλάθι θα ήταν για την ανεργία. Να έχει όλος ο κόσμος εργασία για να μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Πείτε μας και λίγα λόγια για το summer camp που ετοιμάζετε φέτος για τους μικρούς μας φίλους…

Είναι πέμπτη συνεχόμενη χρονιά που κάνω καλοκαιρινό καμπ σε κατασκήνωση. Είναι ιδιαίτερα πετυχημένο γιατί γίνεται με αγάπη και μεράκι. Φέτος λόγω του προβλήματος που προέκυψε με τον κορονοϊό δεν γνωρίζω ακόμη αν θα πραγματοποιηθεί. Γεροί να είμαστε του χρόνου!