Γράφει η εκπαιδευτικός Μαρία Σαμουρκασίδου

 Τρέξανε κιόλας 21 χρόνια χωρίς τον Φρέντυ…

21 Μαΐου 1999…λίγο πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις.Ήταν η εποχή που δεν προλάβαινα να διαβάζω το ένα βιβλίο του μετά το άλλο. Είχα επηρεαστεί τόσο πολύ σε σημείο που σκεφτόμουνα πως αν δεν καταφέρω να γράψω καλά στα μαθήματα , θ’άρχιζα να γράφω παράγραφο παράγραφο τα διηγήματά του, »τί στο καλό, θα συγκινηθεί ο εξεταστής»!!! (τελικά δεν χρειάστηκε…)

Ο Φρέντυ Γερμανός! Ένας πρίγκηπας της Δημοσιογραφίας. Ξεχώριζε για το πείσμα του για τη δουλειά, την αγάπη του για το τέλειο. Είμαι κάποια από τις άτυχες. Δεν τον γνώρισα .Τον θαύμασα,αλλά δεν του το είπα…Ήταν ένας άνθρωπος που θα ήθελα να γνωρίσω αλλά δεν ήταν εφικτό. Πάνω στις θεωρίες του για τη ζωή, τη δουλειά και τη γνώση, έχτισα ένα πολύ μεγάλο μέρος του χαρακτήρα μου, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμα και τώρα ανατρέχω στις μοναδικές του ατάκες. Ήταν σαν το δάσκαλο που επηρεάζει το μικρό μαθητή μέσα στην τάξη…

Ήταν τυχερός τελικά ο Φρέντυ που έζησε σε μια άλλη λιγότερο καταθλιπτική εποχή ,πιο γεμάτη με αληθινά ενδιαφέροντα, λιγότερο κίτς, πολύ πιο ανθρώπινη απο την σημερινή (τουλάχιστον στα πρώτα του δημοσιογραφικά χρόνια) .Ξεκίνησε βάζοντας «αλάτι και πιπέρι» στην νεογέννητη τότε τηλεόρασή μας.Υπάρχουν και σήμερα πολλοί δημοσιογράφοι με αρκετά καλή εκφορά λόγου .Η διαφορά τους όμως από τον Φρέντυ είναι ότι αυτοί μιλάνε αλλά ο Φρέντυ είχε εναν ιδιαίτερο τρόπο να σου εξάπτει την φαντασία ,να σε προβληματίζει μιλώντας απλά . Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, σας θυμίζω το τελευταίο βραβείο που παρέλαβε ο Φρέντυ Γερμανός, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, για την «Τηλεοπτική Προσφορά» του, από την εκδήλωση «Πρόσωπα 1998», την οποία παρουσίαζε η Ρούλα Κορομηλά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΕΙΧΕ ΠΕΙ Ο ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ:

 «Σας ευχαριστώ για όσα είπατε. Δεν τ΄αξίζω! Μια ζωή είμαι δεύτερος παντού. Το έχω συνηθίσει πια, δεν έχει καμία σημασία και πάω μαζί με τη δευτεριά!»

 Και συνέχισε λέγοντας: «Συνήθως αυτά τα βραβεία στα δίνουν μετά θάνατον. Ή σε άλλες περιπτώσεις, όταν έχεις πεθάνει και δεν το ξέρεις. Και δεν στο λένε για να μην σε στεναχωρήσουν. Μην το πάρεις κατάκαρδα. Εγώ το ξέρω ότι δεν ανήκω στην κατηγορία αυτή, είμαι μπροστά σας και είμαι ζωντανός!»

Μάλιστα αφιέρωσε το βραβείο στο τηλεοπτικό κοινό, λέγοντας πως «αφιερώνω το βραβείο αυτό σε όλους σας! Το κοινό που στάθηκε δίπλα μου όσο καιρό έκανα τηλεόραση και με ανέχτηκε. Γιατί έκανα πολλά λάθη. Το κοινό που με στήριξε και μου έκανε συντροφιά για πάρα πολλά χρόνια. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να αισθάνεσαι πως έχεις αυτή τη γλυκιά επαφή με το κοινό. Η διασημότητα δεν έχει σημασία, γιατί είναι κάτι πολύ προσωρινό. Δεν έχει σημασία το κασέ σου,ή αν γίνεσαι εξώφυλλο. Σημασία έχει αυτή η γλυκιά και ζεστή επαφή. Είναι ο,τι μου έχει μείνει απ΄αυτά τα 32 χρόνια!»

Τέλος, τους ζήτησε και «συγγνώμη», αφού όπως είπε «δεν έδωσα στο κοινό τόσο καλή τηλεόραση. Μπορούσα να κάνω καλύτερη», καταλήγοντας πως «ποτέ δεν είναι αργά. Ο καιρός είναι μπροστά μας. Νέα παιδιά είμαστε! Αυτά γι΄απόψε. Ραντεβού στην επόμενη γιορτή… καλή σας νύχτα!»

Υ.Γ: «Ξεκίνησα να γίνω συγγραφέας, αλλά στον δρόμο έκανα δύο λάθη: έγινα δημοσιογράφος και έκανα τηλεόραση. Hταν σαν να ξεκίνησα για να χορέψω μπλουζ και όταν έφτασα στην πίστα η ορχήστρα το γύρισε σε ροκ. Tι κάνεις στην περίπτωση αυτή; Xορεύεις ροκ όσο καλύτερα μπορείς».