Γράφει η εκπαιδευτικός Κακκέ Χριστίνα

Κάποτε ήταν το βιβλίο…

Κάποτε ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου…

Κάποτε ήταν ο σκηνοθέτης που ήθελε να κάνει ταινία το βιβλίο, ο ηθοποιός που ήθελε να ενσαρκώσει τον ήρωα του βιβλίου…

Κάποτε ήταν ο μουσικός που ήθελε να μελοποιήσει το βιβλίο, ο τραγουδιστής που ήθελε να ερμηνεύσει το βιβλίο…

Κάποτε ήταν ο χορευτής…

Κάποτε ήταν η Τέχνη…

Η Τέχνη που μας συντρόφευσε σε όλη τη διάρκεια του εγκλεισμού μας. Που μας βοήθησε να ανταπεξέλθουμε στις ψυχικές μεταπτώσεις ως απόρροια της καραντίνας, να ταξιδέψουμε, να προβληματιστούμε, να συγκινηθούμε…

Κάποτε έληξε η καραντίνα και όλοι βγήκαμε έξω…και όταν ξεχυθήκαμε στους δρόμους και βιώσαμε το αίσθημα της ελευθερίας που είχαμε χάσει, ψάξαμε την Τέχνη…Μα η Τέχνη δεν ήταν εκεί, γιατί την αφήσαμε πίσω μας. Εκεί…τότε που ήμασταν κλεισμένοι. Διότι το βιβλίο τότε μόνο είχε αξία, η δωρεάν θεατρική παράσταση που βλέπαμε στον υπολογιστή τότε μόνο αποκτούσε νόημα, οι συναυλίες που παρακολουθήσαμε τότε μόνο μας ταξίδεψαν.

Κάποτε ήταν η Τέχνη και οι δημιουργοί της, που τους ξεχάσαμε… που στηριχτήκαμε πάνω τους στις δύσκολες στιγμές μας και τώρα -στην υποτιθέμενη ελευθερία μας, τους παραγκωνίσαμε. Μα Τέχνη ίσον ελευθερία!

Κάποτε ήταν η Τέχνη και η πολιτεία πρέπει να το σεβαστεί. Διότι όσο και να την παραγκωνίζει, πάντα θα υπάρχει εκεί να δημιουργεί και να μεγαλουργεί, όποια πανδημία και να χρειαστεί να αντιμετωπίσει και όλοι οι εκφραστές της, θα είναι εκεί να μας το υπενθυμίζουν!