Γράφει η Εύα Γκέγκα

Ημερολόγιο καραντίνας : Χάσαμε τις μέρες

Ασφαλής στο μικρόκοσμο μου (δεν ξεπερνά τα 60-65 τμ) και συμπληρώνοντας τον ελεύθερο μου χρόνο με σεμινάρια, βιντεοκλήσεις, μαθήματα Ισπανικών (πάντα το ήθελα, αλλά  ποτέ δεν είχα χρόνο), γυμναστική, Netflix… και χαώδεις σκέψεις , παρακολουθώ από την τηλεόραση (που επιτέλους απέκτησε λόγο ύπαρξης σε αυτό το σπίτι) και την οθόνη του υπολογιστή μου τι γίνεται στον κόσμο.. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι: Είμαστε το μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας;

Όντας ήδη πολλές μέρες σε εγκλεισμό και έχοντας επικοινωνήσει με άπειρο κόσμο σε διάφορες γωνιές του πλανήτη λόγω δουλειάς και λόγω ελεύθερου χρόνου,  ακούω διάφορες εκδοχές της καθημερινότητας και του τρόπου που ο καθένας από εμάς προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα. Δεν μπορώ λοιπόν να μην χαρώ με το συμπέρασμα  ότι ακόμη και αν δεν έχουμε κάνει τίποτα αξιόλογο στην ζωή μας , όλοι οι ενήλικες ανεξαιρέτως παγκοσμίως θα αποτελέσουμε το μεγαλύτερο δείγμα ever για ψυχολογικές/ κοινωνιολογικές μελέτες, προσφέροντας γενναιόδωρα την προσφορά μας στην ανθρωπότητα!

Οπότε μην ανησυχείτε αδέρφια! Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα άλλο αξιόλογο σε αυτή την ζωή! Έχουμε ήδη προσφέρει κάτι στα παιδιά και τα εγγόνια – μην σας πω και τα δισέγγονα μας. Μην γελιέστε! Θα αποτελέσουμε αδιαμφισβήτητα αντικείμενο μελέτης για πολλά χρόνια.

Ανακάλυψα επίσης σε αυτόν τον δρόμο που αποφάσισα να βαδίσω (από σαλόνι – κρεβατοκάμαρα και τούμπαλιν)  , ότι το ενδιαφέρον στην  ιστορία δεν είναι στα δεδομένα μας. Οι  δουλειές, οι φίλοι, οι σύντροφοι, τα σπίτια, οι οικογένειες μας… όλα αυτά που συνθέτουν αυτό που θα λέγαμε «σταθερές» στην ζωή μας. Σωστά;

Βρε! Για ποιες σταθερές μιλάτε; Εδώ ο κόσμος έχει έρθει τούμπα! Οπότε εδώ μπαίνει το ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας:Τίποτα δεν είναι δεδομένο!

• Η δουλειά σου σε έχει θέσει σε αναστολή ή δεν ξέρεις αν μετά το τέλος της καραντίνας η επιχείρηση θα έχει επιβιώσει. Ακόμα και αυτοί που έχουν δουλειά δεν έχουν ιδέα πως θα είναι η αγορά στο τέλος της διαδρομής. Οπότε… διαλέγεις! Μπορείς αν θέλεις να απελπιστείς (δεν θα στο συνιστούσα, όντας στον 6^ο!) , ή από την άλλη μπορείς και να σκεφτείς.. τι θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτό που κάνεις; Δεν υπάρχει πρόβλημα! Δεν έχουμε ίδια πως θα είναι ο κόσμος μετά! Μπορείς να ονειρευτείς ακόμη και καριέρα στην πολιτική αν θέλεις! Χμμμ …
• Το σπίτι σου; Σου αρέσει τελικά ή σε πνίγει; Τα μετανιώσεις τα λεφτά που τσιγκουνεύτηκες όταν το νοίκιασες και δεν πήγες στο άλλο με το μεγάλο μπαλκόνι; Έλα! Παραδέξου το! Μεταξύ μας μιλάμε! Θα το ξαναδούμε μετά την καραντίνα αυτό όμως…
• Η οικογένεια σου; Οι φίλοι σου; Ο σύντροφος σου; Γνωριζόσασταν καθόλου ή τώρα ανακαλύπτεις έναν νέο παράλληλο σύμπαν όπου υπάρχουν και αυτοί; Και πως είναι; Καλά βρε παιδί μου… κούκλος ήταν και πριν! Του πάει και το αξύριστο δεν λέω! Να μιλάει όμως ξέρει; Από μπιρίμπα και επιτραπέζια πως τα πάει;Με την μαγειρική, έχουμε κάποια σχέση, έστω και εξ αγχιστείας ; Αυτά είναι βασικά πράγματα παιδιά! Δεν στεριώνουν έτσι οι σχέσεις…
• Και το πιο βασικό απ’όλα…. Με το μαλλί ανάκατο, τα μούσια αξύριστα και τις πιτζάμες, αυτόν που βλέπεις στον καθρέφτη τον αναγνωρίζεις καθόλου; Τι κάνει βρε; Την παλεύει; Κάνει τίποτα ή προτίμησε να λιώνει όλη μέρα στον καναπέ βλέποντας βλακείες στην τηλεόραση και παίζοντας videogames;

Υπάρχει σωτηρία γενικά;Τι θα παρατηρούν σε εμάς λέτε μετά από κανένα χρόνο (και για τα επόμενα 20 χρόνια) οι επόμενες γενιές ερευνητών; Έκανα εγώ μια λίστα … Συμπληρώνετε ελεύθερα!

• Τι κάναμε στην καραντίνα μας;Πως περνούσαμε τον χρόνο μέσα στο σπίτι; Τι διαβάζαμε, τι βλέπαμε, τι μας έδειχναν, τι ακούγαμε και τι καταλαβαίναμε;
• Πως διαχειριστήκαμε ψυχολογικά τον εγκλεισμό; Κάναμε κάτι δημιουργικό ή έστω λίγο χαβαλέ ή εξετάζαμε ποιο σενάριο αυτοκτονίας θα λερώσει λιγότερο (γιατί κάναμε και το σπίτι γυαλί στο μεταξύ, κρίμα είναι!)
• Απομονωθήκαμε ή ήρθαμε πιο κοντά με τους ανθρώπους μας; Με ποιους από όλους, όσους αποτελούσαν τον πρότερο κοινωνικό μας περίγυρο; Ποιες σχέσεις καταστράφηκαν, ποιες αναθερμάνθηκαν και ποιες άλλαξαν; Η τριβή διώχνει τα νεκρά κύτταρα θυμίζω!
• Πόσο θα αυξηθούν τα διαζύγια μετά την κρίση; (δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που το αμφισβητεί αυτό!)…Αλλά και το λίγο πιο juicy : Πόσοι πρώην θα τα ξαναβρούνε;
• Πόσα παιδιά θα σταλούν εσώκλειστα σε σχολεία του εξωτερικού; J
• Ποια θα είναι η συχνότητα επισκέψεων σε ψυχολόγους / ψυχιάτρους / συμβούλους γάμου κ.ο.κ.; (ότι θα υπάρχει αύξηση το θεωρούμε δεδομένο, εκτός αν κρατήσει πολύ η καραντίνα και πληγεί ο κλάδος λόγω οικονομικών προβλημάτων των ασθενών)
• Πόσο γρήγορα θα φύγει ο φόβος, που τόσο σχολαστικά καλλιεργείται καθημερινά για να μας κρατήσει στο σπίτι, ούτως ώστε να επανέλθουμε σε μια πραγματική (& όχι εικονική) κανονικότητα; Θα ξαναπέσουμε άραγε ¨δήθεν τυχαία¨ πάνω στον ωραίο της απέναντι οικοδομής ή η μικροβιοφοβία θα σταθεί εμπόδιο σε έναν σίγουρα ευτυχισμένο γάμο; (Τι;;; χαχαχαχα)

Ποιοι θα είμαστε μετά ρε αδερφέ;

Προφανώς και δεν ξέρω τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις… (Γι’ αυτό λέγονται ρητορικές! )

Κρίνοντας ωστόσο από το πλήθος των διαφορετικών απαντήσεων σε όλες αυτές τις ερωτήσεις (εννοείται ότι τους ρωτάω όλους!) μπορώ να σας πω με σιγουριά, ότι υπάρχουν πολλές και πολύ διαφορετικές αναγνώσεις της ίδιας πραγματικότητας

Υπάρχουν βέβαια και οι αυτοί που αρνούνται να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα και γκρινιάζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ! Και πάντα θα υπάρχουν αυτοί που δεν μπορούν να μείνουν μέσα, ούτε μια μέρα! Το εννοώ! Τους είναι αδύνατο.. Χωρίς σχόλια! Η ιστορία θα τους κρίνει!

Όσο για μένα, προσπαθώ να διαλέξω εγώ (ως γνήσιο controlfreak) σε ποιο από τα groupstobe θέλω να περιληφθώ ..

Ηλικιακό δεν μπορώ διαλέξω (ανάθεμα σε αυτόν που σκέφτηκε να δείχνουμε την ταυτότητα μας σε όλη την αστυνομική δύναμη της επικράτειας!!!!) άλλα έστω να γλυτώσω τα χειρότερα πχ. Group: Ημίτρελοι προς εγκλεισμό σε ψυχιατρείο.

Καλή επιτυχία εύχομαι και σε εσάς σε αυτό το project!

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς!