James Basdanis: « Οι δάσκαλοι θα έπρεπε, πέρα από την ύλη, να ασκούν και μία πιο ανθρωποκεντρική εκπαίδευση.»

στις

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Χριστίνα Κακκέ

            Ο Δημήτρης Μπασδάνης, γνωστός και ως James Basdanis, γεννήθηκε (στις 7 Γενάρη του 1988) και μεγάλωσε στο Βόλο. Τον Σεπτέμβριο του 2005 μετακόμισε στην πόλη των Ιωαννίνων για σπουδές στο Μαθηματικό τμήμα της πόλης, την οποία έχει ως έδρα έως σήμερα.
Είναι κιθαρίστας και δημιουργός με πολύ γεμάτη παρουσία στη δισκογραφία, μουσικές για θέατρο και τίτλους αρχής καθώς και με πάνω από 500 ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα και Αυστραλία. Το πολύ ιδιαίτερο παίξιμο του και ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα ηχοχρώματα της ανατολής στην ηλεκτρική κιθάρα, τον κάνει έναν από τους πιο ξεχωριστούς και αναγνωρίσιμους Έλληνες κιθαρίστες της γενιάς του. 

            Από το 2017 είναι υπεύθυνος του Μοντέρνου Τμήματος και καθηγητής ηλεκτρικής κιθάρας στην Μουσική Σχολή Κ. Λεοντάρης στα Ιωάννινα.

            Το 2018 κυκλοφόρησε παγκοσμίως στην αγγλική γλώσσα  το πρώτο του κιθαριστικό βιβλίο με τίτλο: «Anatolian Modes: Eastern and Greek Scales Analyzed on Modal Theory».

            Είναι ιδρυτικό μέλος των Στιχόβολη και των Programmed to Rock που τυγχάνουν αναγνώρισης στην εγχώρια σκηνή με πανελλαδικά tour και τηλεοπτικές εμφανίσεις.

            Τον τελευταίο καιρό ο James χαίρει μεγάλης αναγνώρισης σε Ελλάδα και Εξωτερικό, με τον νέο του instrumental δίσκο με τίτλο “KAEMOS” που κυκλοφόρησε την 1η Οκτωβρίου του 2019 και από τα τέλη του Νοεμβρίου ξεκινάει το tour “Kaemos 2019/20” της παρουσίασης του album σε Ελλάδα και Εξωτερικό με τους James Basdanis “Anatolian Trio”.

Το Vaterlo συνάντησε τον James Basdanis και συνομίλησε τόσο για την μουσική, όσο και για την παιδεία που συνυπάρχει με την μουσική!

image1.jpeg

Από το Μαθηματικό, στη διδασκαλία της μουσικής στο ωδείο! Μαθηματικά και μουσική, δύο «επιστήμες» αναπόφευκτα συνδεδεμένες. Αποτελεί η μία αρωγό της άλλης, λειτουργώντας βοηθητικά ή διαχωρίζεις εντελώς τις σπουδές σου πάνω σε αυτά τα δύο «είδη»;

            Ωραία ερώτηση! Έχω ακούσει πολλές φορές, και σίγουρα θα το ακούσω άλλες τόσες, τη φράση: «Μαθηματικά και Μουσική, είναι δύο κλάδοι αλληλένδετοι!». Δεν ξέρω πως έχει κυκλοφορήσει αυτή η αλά καρτ πίστη όλου του κόσμου σε αυτή την άποψη, αλλά η δική μου θέση είναι ότι -εν μέρει η μουσική εμπεριέχει μαθηματικά στην θεωρητική της βάση.

            Είναι απολύτως λογικό, αφού έχουμε να κάνουμε με ειδική γραφή (νότες κλπ) συχνοτήτων ήχου στο χαρτί, δηλαδή με φυσική. Φυσική και μαθηματικά είναι «αδέλφια», οπότε επαγωγικά και η μουσική έχει σχέση με τα μαθηματικά. Συν τοις άλλης η ρυθμολογία, ο ρυθμός δηλαδή, δεν θα μπορούσε να μην βασίζεται στα μαθηματικά, αφού πρέπει να είναι ακριβής.

            Όμως η μουσική είναι κάτι ακόμα πέρα από αυτά, έχει να κάνει με την ψυχή, με το συναίσθημα, με την στιγμή, πράγματα που δεν μπορείς να τα εντάξεις και δεν μπορείς να τα οδηγήσεις από ένα «αυστηρό» περιβάλλον μιας επιστήμης -η οποία κατά κύριο λόγο είναι η βάση και αναλύει το αποτέλεσμα! Η Μουσική λοιπόν, για μένα, είναι αυτό το μεσοδιάστημα.

            Όσον αφορά τον διαχωρισμό τώρα, με πιάνεις απροετοίμαστο. Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ! Πιστεύω βέβαια, ότι όλα τα «όπλα» που έχουμε στη φαρέτρα μας, τα χρησιμοποιούμε ανάλογα την περίσταση και όσο περισσότερα εφόδια έχεις, τόσο καλύτερος μπορείς να είσαι, όχι μόνο στη διδασκαλία, αλλά στη ζωή σου την ίδια!

image2.jpeg

Ασχολείσαι με τη σύνθεση ενός είδους μουσικής που ακόμα χαρακτηρίζεται ως πρωτόγνωρο ή και «ξένο» στα αυτιά του μέσου Έλληνα ακροατή, σε αντίθεση με τους ακροατές εκτός Ελλάδας. Γιατί θεωρείς ότι συμβαίνει αυτό; Είναι το ελληνικό κοινό δύσκολο στο να διευρύνει τους μουσικούς του ορίζοντες;

            Νομίζω πως το κοινό μια χώρας, ή μιας περιοχής καλύτερα, έχει πολλά κοινά με την διδασκαλία. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο δάσκαλος είναι οι δισκογραφικές, τα media, και όλα όσα έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν μαζικά τον κόσμο. Για πάρα πολλά χρόνια οι “δάσκαλοι” αυτοί έκαναν δυστυχώς πολύ κακή δουλειά, πράγμα που δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αλλά παγκόσμιο, όμως ιδιαίτερα στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 90 και μετά, το πράγμα παράγινε! Φτήνια και «σκουπιδίλα» στον βωμό του κέρδους όλη μέρα και παντού!

             Θα με ρωτήσεις: «δεν υπήρξαν καλές στιγμές σε όλη αυτή την περίοδο;». Σαφώς! Υπήρξαν διαμάντια στην δισκογραφία μας, αλλά για ένα κοινό που το έψαχνε, που αγαπούσε να ακούει μουσική! Υπάρχουν και mainstream κομμάτια που όντως είναι άξια λόγου, αλλά το ποσοστό είναι μικρό.

            Ένα κοινό λοιπόν που το έχεις μάθει στο εύπεπτο, δεν μπορείς να το ρίξεις στα βαθιά! Είναι σαν να παίρνεις ένα παιδί της Β’ Δημοτικού και να το βάζεις στην τάξη της ΣΤ’. Το πιθανότερο είναι να μην καταλάβει, να βαρεθεί και να ζωγραφίζει στο θρανίο! Στις μέρες που περνάμε, βγήκε μέσα από την κοινωνική και οικονομική κρίση που περάσαμε και περνάμε η κατάρρευση των κολοσσών δισκογραφικών και μία θέληση του κόσμου να «πετάξει» το παλιό και μέσω του internet μόνος του πια να βρει φρέσκα πράγματα να δει, να ακούσει, να μάθει κλπ. και 10-100-1000 άνθρωποι να εκτιμήσουν και μουσικές πιο «δύσκολες»

image3.jpeg

Πόσο απαραίτητη είναι η μουσική παιδεία στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο;

            Ας ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά! Είναι απαραίτητη η παιδεία στο ελληνικό σχολείο!

Θεωρώ πως από τα δικά μας χρόνια, που η μοίρα τα έφερε να είμαστε σε διπλανά θρανία, η σχολική δομή έχει κενά. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος πάντα βλέπω ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων χωρίς κριτική σκέψη που συνεπάγεται ανθρώπους μάζας, άβουλα όντα, που τις περισσότερες φορές γίνονται και υποστηρικτές ακραίων, απάνθρωπων σκεπτικών και πρακτικών. Οι δάσκαλοι, κατ εμέ, θα έπρεπε πέρα από την ύλη  -αχ αυτήν η ύλη(!) να ασκούν μία ανθρωποκεντρική εκπαίδευση και να μην στέκονται τόσο στην    «τεχνική» εκπαίδευση.
            Ναι θα μάθεις, και τα μαθηματικά, και τη γλώσσα, και τα αρχαία, και την φυσική, και τη λογοτεχνία και τις νότες, και κιθάρα και όλα. Ναι! Δεν αντιλέγω. Αλλά μέσω αυτών πρέπει να προσπαθείς στο τέλος να βγάλεις καλούς ανθρώπους! Ανθρώπους που νοιάζονται για την κοινωνία και τον συνάνθρωπο. Και η σωστή μουσική παιδεία στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο, θα έπρεπε να ήταν ακόμα ένα χρήσιμο μονοπάτι προς αυτή την κατεύθυνση και τίποτα παραπάνω!

 

Από την καθημερινή σου επαφή ως δάσκαλος μουσικής στο ωδείο, έχεις διαπιστώσει την ευεργετική επίδραση της μουσικής, στην αντιμετώπιση κάθε είδους προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μαθητές;

            Αν και δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ, θα πω πως αν και οι παιδαγωγικές μου μέθοδοι είναι λίγο πιο «προχω» -που λέγαμε και στα νιάτα μας- για την ακόμα και σήμερα συντηρητική ελληνική κοινωνία, βλέπω ένα άμεσο feedback από γονείς και παιδιά ότι κάτι καλό κάναμε! Καθώς με τους μαθητές μας μεγαλώνουμε μαζί, βλέπεις αγρίμια να είναι ήρεμοι άνθρωποι, κλειστούς ανθρώπους να ανοίγονται, παιδιά με μηδέν αυτοπεποίθηση να είναι μπροστάρηδες, υπερμεγέθη “εγώ” να γίνονται “εμείς” και όλα αυτά από έναν συνδυασμό κουβέντας και μουσικής.

            Πραγματικά χαίρομαι που βλέπω τις ομάδες των μαθητών μου (τα παιδιά μου) να είναι μια γροθιά, μια παρέα γεμάτα με αλληλεγγύη και χαρά όχι μόνο για τους εαυτούς τους, αλλά για όλη την ομάδα, για την «μικρή τους κοινωνία» όπως τους λέω συχνά!

image5.jpeg

Το καινούριο σας άλμπουμ ονομάζεται «kaemos», μια λέξη άρρητα συνδεδεμένη με την κουλτούρα του ελληνικού λαού. Συνήθως ο κάθε Έλληνας, κουβαλάει και τον δικό του καημό!

            Ο καημός είναι μια λέξη που υπάρχει μόνο στην ελληνική γλώσσα, όχι μόνο στην κουλτούρα, ενώ σε διάφορες παραλλαγές υπάρχει και στα βαλκανικά κράτη και στην γείτονα Τουρκία (ο Σεβντάς που λέμε και εδώ), είναι ένα μέρος που από τα παλιά χρόνια είναι στο επίκεντρο, είναι το σταυροδρόμι της δύσης με την ανατολή, πονεμένος τόπος, τι να λέμε!

            Αυτός ο αιώνιος πόλεμος -σε όλα- Δύσης και Ανατολής και τα Βαλκάνια στο κέντρο, υπάρχει ακόμα και στη μουσική. «Δυτικοθρεμμένα» Ωδεία / μουσική παιδεία, ανατολίτικα ακούσματα και παράδοση. Εμένα ο καημός μου και η ενασχόληση μου για πολλά χρόνια ήταν να βρω το μαγικό φίλτρο για τις δύο μου μεγάλες αγάπες και επιρροές, την δυτική και ανατολίτικη μουσική, ώστε να τις ενώσω! Εξού και ο «Kaemos»!

 

Είναι κάτι που θέλατε να περάσετε μέσα από τη μουσική σας;

            Να περάσουμε κάτι μέσα από τη μουσική μας; Ναι, αν το θέτουμε σε τέτοια βάση, σαν σκεπτικό δικό μου είναι ότι, όπως η μουσική δεν πρέπει να έχει σύνορα, δεν πρέπει να έχει και πρέπει. Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι fusion, όπως και οι μουσικές μας, το φαγητό μας, ακόμα και η καθομιλουμένη μας πια! Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει στο σήμερα «καθαρό» -από έθνος μέχρι την ατμόσφαιρα, όταν στην συνάρτηση υπάρχει ο συντελεστής «Άνθρωπος»! Ας ζήσουμε λοιπόν εν ειρήνη, δημιουργώντας όμορφες στιγμές στη μάνα Γη που μας δανείστηκε για το λίγο της ζωής μας!

 

*Για περισσότερες πληροφορίες:

https://el-gr.facebook.com/jamesbasdanispage

https://www.youtube.com/channel/UC9750VE0vC5vpYO6alYyCUA

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s