Γράφει η εκπαιδευτικός Μαρία Σαμουρκασίδου

Μηνύματα βιαστικά, αναπάντητες κλήσεις, αναμονή για το δυσάρεστο, φόβος για το αύριο. Ένα σκηνικό που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε άτομα που ζουν δίπλα σε πρόσωπα που τους ταλαιπωρεί η σκέψη ενός… απρόσκλητου επισκέπτη: του θανάτου. Αυτού που επιλέγει πότε θα σου σταματήσει το δικό σου «αύριο», το αύριο που δεν ξέρεις γιατί θα πρέπει να το ζήσουν για σένα, αλλά χωρίς εσένα οι γύρω σου. Άραγε και ποιος ξέρει τι πρέπει να ζήσουμε είτε ως παρόντες είτε ως… απόντες αυτής της ζωής;

Όλοι μας χρωστάμε έναν θάνατο, ερχόμαστε και ξέρουμε πως αναπόφευκτα κάποτε θα φύγουμε από αυτή τη ζωή. Εντούτοις, σ’ έναν αιφνίδιο θάνατο προσφιλούς μας προσώπου, γνωστών ή αγνώστων συνανθρώπων μας, στεκόμαστε με σιωπή και αναλογιζόμαστε πόσο εφήμερη και μάταιη είναι τελικά αυτή η ζωή. Πόσο γρήγορα τελειώνει, χωρίς να προλάβει κάποιος να τη γευθεί.

Ένας ξαφνικός θάνατος μας υπενθυμίζει ακόμη την άγνωστη ώρα της εξόδου μας από αυτό τον κόσμο. Κανείς μας δεν γνωρίζει πότε θα πεθάνει. Σαν τον κλέφτη που δεν προειδοποιεί για την ώρα που θα έλθει, έτσι έρχεται και ο θάνατος. Μην επαναπαυόμαστε λοιπόν, αλλά το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τρέξουμε και να πούμε τι νιώθουμε σε ανθρώπους, σε πρόσωπα, σε άτομα που πληγώσαμε, αλλά και μας πλήγωσαν. Τώρα που μπορούν να σε ακούσουν. Τώρα που μπορούν να μας ακούσουν, γιατί θα μείνουν άπειρες οι συγγνώμες που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν, άπειρα τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν.

Εξάλλου, το έχει γράψει με τον πλέον  λυρικό τρόπο ο Γάλλος συγγραφέας Ερίκ Εμμανουέλ Σμιτ: «Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε». Συνεπώς, να το καταλάβουμε, να το ξεκαθαρίσουμε μέσα μας και να το πιστέψουμε ότι εδώ είμαστε προσωρινοί, «πάροικοι και παρεπίδημοι». Δεν γίνεσαι άνθρωπος παρ΄όλο τον πόνο. Γίνεσαι μέσα από τον πόνο. Όταν προσεγγίζουμε τον πόνο ΜΑΖΙ, όταν αποφασίζουμε να μην του κρυβόμαστε, οι ζωές μας ΔΕΝ συρρικνώνονται, αλλά διευρύνονται.

Γιατί με το «αύριο» κανείς δεν έχει κάνει συμβόλαιο…