ΚΩΣΤΗΣ ΣΑΒΒΙΔΑΚΗΣ: ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΜΑΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, ΣΤΟ DNA ΜΑΣ.

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Μαρία Σαμουρκασίδου

Έχει στο ενεργητικό του ρόλους σε πολλές τηλεοπτικές, θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Αδιαμφισβήτητα, μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες της καριέρας του αποτέλεσε ο ρόλος του Δία στο αριστοφανικό μιούζικαλ ”FAUX-BIA! THE MUSICAL”, το οποίο ανέβηκε τον χειμώνα του 2018 στο Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη. Φέτος, φαίνεται ότι είναι και πάλι η χρονιά του, καθώς η συμμετοχή του στις Άγριες Μέλισσες έχει κερδίσει όχι μόνο τις εντυπώσεις, αλλά και τις καρδιές μας στο ρόλο του παπά-Γρηγόρη. Ο Ροδίτης ηθοποιός, Κωστής Σαββιδάκης, ο οποίος είχε υπάρξει υποψήφιος βουλευτής Δωδεκανήσων και ευρωβουλευτής με την «Πλεύση Ελευθερίας» στις τελευταίες εκλογές, στην συνέντευξη που παραχώρησε στο Vaterlo, μίλησε για όλους και για όλα. Αναφέρθηκε στην εμπιστοσύνη που δείχνει πλέον μόνο στη Ζωή Κωνσταντοπούλου από τους πολιτικούς, μας μίλησε για το ρόλο του στην ταινία “Το δείπνο του βοσκού”, στην προσωπική του σχέση με τον Θεό και τέλος για τις μνήμες του από τα όμορφα, σχολικά, αθώα παιδικά χρόνια του στη Ρόδο.

Οι «Άγριες Μέλισσες» απέδειξαν από την πρώτη κιόλας βδομάδα προβολής τους ότι το όμορφο και το καλό ο τηλεθεατής το επιλέγει και το επιβραβεύει. Γιατί δεν ακολουθείται αυτό από την πλειοψηφία που ασχολείται με την τηλεόραση;

Γιατί έχουμε να κάνουμε με επιχειρήσεις. Κι ένας επιχειρηματίας δύσκολα ρισκάρει. Προτιμούν την ασφάλεια. Ένα τούρκικο σήριαλ, παραδείγματος χάρη, δεν κοστίζει όσο θα κόστιζε μια σειρά όπως η «Άγριες Μέλισσες». Οπότε, το κανάλι θα προτιμήσει να αγοράσει μια έτοιμη σειρά, που έχει δοκιμαστεί μάλιστα και στην χώρα της, και ξέρει έτσι ότι, αν μη τι άλλο, δεν θα μπει μέσα οικονομικά.

Βέβαια, αξίζει να ομολογήσουμε ότι εδώ, στο δικό μας σίριαλ, ο ΑΝΤ1 πήρε εξ αρχής μεγάλο ρίσκο. Αλλά, παρόλο που επένδυσε σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή, ευτυχώς… δικαιώθηκε! Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο φάνηκε η επιτυχία που θα ακολουθούσε.

Το σίριαλ εποχής, του χωριού, της σκάφης, του χωραφιού και του ασβέστη έχει κερδίσει και νέα παιδιά. Εικόνες άγνωστες για αυτά στην εποχή που ζουν. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Μπορεί μεν οι νέοι να μην έχουν ζήσει μια τέτοια ζωή, αλλά όλες αυτές οι πληροφορίες, του χωριού, της σκάφης, του χωραφιού, του ασβέστη, οι μυρωδιές, οι ήχοι, οι εικόνες της όμορφης, της καθαρής Ελλάδας υπάρχουν ακόμα στο συλλογικό μας ασυνείδητο, κυκλοφορούν ακόμα στο DNA μας. Και ευελπιστώ και εύχομαι να εξακολουθούν να κυκλοφορούν… και στο μέλλον.

Υποδύεστε τον παπά-Γρηγόρη. Ποια στοιχεία του εαυτού σας εντοπίζεται στο πρόσωπο του ήρωα;

Ο κάθε ρόλος έχει, από γραφής, τα δικά του χαρακτηριστικά. Αλλά αυτά θα εκφραστούν μέσα από την προσωπικότητα του ηθοποιού. Άρα, εκ των πραγμάτων, ο κάθε ρόλος φέρει και κάποια στοιχεία της εκφραστικότητας του ηθοποιού.

Συμπτωματικά, με τον παπά-Γρηγόρη έχουμε πολλά κοινά σημεία. Ίσως όμως, να έχω βάλει κι εγώ, συνειδητά ή και ασυνείδητα, στον ρόλο του παπά-Γρηγόρη κάποια επιπλέον στοιχεία, που θα ήθελα μάλλον να δω κι εγώ στο πρόσωπο ενός τέτοιου ιερέα…

Στην κινηματογραφική σας ταινία «Το δείπνο του βοσκού» υποδυθήκατε έναν επίσης πράο και ταπεινό άνθρωπο και η ταινία ήταν θρησκευτικού περιεχομένου. Ποια είναι η σχέση σας με το Θεό;

Ναι, στο «Το δείπνο του βοσκού» υποδύομαι τον βοσκό, ο οποίος έχει μεγαλώσει στα βουνά. Είναι ένας καλοκάγαθος χαρακτήρας, ένας αγνός άνθρωπος, χωρίς πονηρία ή κακία μέσα του… Κάποια στιγμή μετά από ένα κήρυγμα στην εκκλησία, (στην οποία έχει πάει για πρώτη φορά) αποφασίζει να πάει να βρει τον Θεό και τον Παράδεισο. Τα υπόλοιπα θα σας αφήσω να τα απολαύσετε στην μεγάλη οθόνη λίγο μετά τις γιορτές. Τον Ιησού υποδύεται ο υπέροχος Τεό Θεοδωρίδης. Το σενάριο και την σκηνοθετική ευθύνη έχει ο Γιάννης Στραβόλαιμος, την διεύθυνση φωτογραφίας ο Γιάννης Κάσσης, και η παραγωγή είναι του Κωνσταντίνου Γουργιώτη και του Γιάννη Στραβόλαιμου.

Όσο για την σχέση μου με τον Θεό… ναι, είμαι κοντά Του. Από μικρός ήμουν παπαδάκι στην ενορία μας, πήγαινα στο κατηχητικό, η νονά μου ήταν παπαδιά και ο νονός μου παπάς, οπότε… η σχέση μου με την θρησκεία και τον Θεό είναι πολύ καλή.

Ανέκαθεν η τέχνη φλέρταρε έντονα με την πολιτική και εσείς στις τελευταίες ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές βάλατε υποψηφιότητα με το κόμμα «Πλεύση Ελευθερίας». Ποια ανάγκη σάς οδήγησε σε αυτό το βήμα;

Η ίδια η τέχνη είναι πολιτική – όχι απλώς φλερτάρει… Οι πράξεις μας οι ίδιες είναι πολιτική, όλη μας η στάση είναι πολιτική, και αλίμονο αν δεν ήταν. Η πρόταση για να βρεθώ στην «Πλεύση Ελευθερίας» έγινε από την ιδία την κ. Ζωή Κωνσταντόπουλου, και είπα αμέσως το «ναι» γιατί θεωρώ ότι είναι η μόνη που δεν υποτιμά την νοημοσύνη μου. Η μόνη που ό,τι έχει πει έως τώρα το έχει πράξει, και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Η μόνη που όταν σε κοιτάζει στα μάτια ξέρεις ότι αν μη τι άλλο δεν λέει «άρες μάρες κουκουνάρες» για να σε παραμυθιάσει. Η μόνη που μπορεί να τα κάνει όλα αυτά που έχει προαναγγείλει. Κι αυτό, γιατί έχει τις γνώσεις, έχει την τόλμη, έχει την ψυχή, κι έχει και πολλά άλλα ακόμη, που δεν τα έχουν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια ξεπουλάνε την χώρα μας, που καταστρέφουν το σύστημα της υγεία μας, της παιδεία μας, που καταστρέφουν… την ίδια μας την χώρα.

Και, επιτέλους, εσείς οι γυναίκες πρέπει να πάρετε την κατάσταση στα χεριά σας, μπας και δούμε νοικοκυριό σε αυτήν την χώρα, μιας και εμείς τα αγοράκια αποτύχαμε να κυβερνήσουμε. Και μιας και η χώρα μας ήταν ανέκαθεν μητριαρχική… ε, ας αναλάβετε εξ ολοκλήρου την διακυβέρνηση της χώρας, και ας κάνετε εσείς πια ό,τι καλύτερο μπορείτε. Μόνο τότε μπορεί και να την γλυτώσουμε…

Ποιο θεωρείτε το πιο επικίνδυνο στοιχείο για την εποχή στην οποία ζούμε;

Την έλλειψη παιδείας! Αλλά και… την παραπληροφόρηση, την αδιαφορία, την έλλειψη σεβασμού, την έλλειψη αξιοπρέπειας, και άλλα πολλά. Δυστυχώς, δεν είναι μόνον ένα – είναι πάρα πολλά τα επικίνδυνα στοιχεία !…

Έχοντας εργαστεί αρκετά χρόνια και στην τηλεόραση, ποια νομίζετε πως είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια τηλεοπτική και σε μια θεατρική δουλειά;

Το θέατρο αναπνέει, είναι ζωντανός οργανισμός. Είσαι σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, ακούς την ανάσα του, την σκέψη του, και… δυστυχώς κάποιες φορές και το κινητό του. Τον βλέπεις τον θεατή, τον νιώθεις. Αντιλαμβάνεσαι αν του αρέσει ή δεν του αρέσει η παράσταση, το καταλαβαίνεις. Εισπράττεις όλα όσα συμβαίνουν στην πλατεία, και αυτό, έχει μια… ακαταμάχητη γοητεία.

Η τηλεόραση… είναι μια άλλη διαδικασία. Εκεί, και λάθος να κάνεις στο γύρισμα, σταματάς και γυρίζεις ξανά την σκηνή. Δεν είναι όπως στο θέατρο, όπου αν πεις κάτι λάθος δεν μπορείς να σταματήσεις, οπότε πας παρακάτω, και παρακαλάς να μην έχει καταλάβει κάποιος το λάθος σου.

Η τηλεόραση, δε, έχει και άλλη δύναμη. Μπαίνεις στο σπίτι του καθενός, σε θεωρούν φίλο τους, οικογένειά τους, άνθρωπο δικό τους – κι αυτό έχει μιαν… άλλη γοητεία.

Η φράση «τι θα πει ο κόσμος» σας απασχόλησε ποτέ;

Όταν ήμουν νέος, ναι – αν και ελάχιστα, θα έλεγα. Όσο, όμως, περνούν τα χρόνια, και όσο συνειδητοποιείς ότι μόνο στα εύκολα έχεις ανθρώπους και κόσμο δίπλα σου με άποψη και γνώμη, κι ότι στα δύσκολα είσαι μόνος… ε, τότε παύει να σε απασχολεί…

Ως εκπαιδευτικός θα ήθελα να σας ζητήσω να μοιραστείτε μαζί μας μία όμορφη σχολική ανάμνησή σας που σας έχει μείνει ανεξίτηλη από τα παιδικά σας χρόνια στη Ρόδο.

Μεγάλωσα στην Καζάρμα Ρεγγίνα Kazarma Regina (βασιλικός στρατώνας) και για να πάμε στο σχολείο εκείνη την εποχή περπατούσαμε κανένα εικοσάλεπτο. Μέχρι να φτάσουμε στο σχολειό υπήρχε ένα ζαχαροπλαστείο στο μέσον της διαδρομής, που έφτιαχνε τις ωραιότερες τυρόπιτες που έχω φάει στην ζωή μου, και τις ωραιότερες σοκολατίνες πάστες – τις έτρωγα,(γέλια) δυο-δυο. Επίσης, θυμάμαι τις σχολικές εορτές, τις παρελάσεις, τις γυμναστικές επιδείξεις, την κύρια Πανωραία από το νηπιαγωγείο, και φυσικά πολλούς από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου… Νομίζω ότι είμαστε ευλογημένοι όσοι μεγαλώσαμε παίζοντας στις αλάνες…