Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό ΚΑΚΚΕ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

            Ο Δώρος Αντωνιάδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1974 και ζει στην Αθήνα με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Σπούδασε μαθηματικά, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην πληροφορική και εργάζεται ως μηχανικός τηλεδιασκέψεων. Το πρώτο του βιβλίο (Στο μάτι του ταύρου, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2015) περιλαμβανόταν στη βραχεία λίστα πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα της Εταιρείας Συγγραφέων, ενώ το δεύτερό του βιβλίο (memento mori, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018) περιλαμβανόταν στη βραχεία λίστα κρατικών βραβείων λογοτεχνίας της Κύπρου.

             Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο συγγραφέας: « Ενώ σε ένα σίκουελ μπορείς αν θες να «ξεχάσεις» το παρελθόν των ηρώων σου, σε ένα πρίκουελ δεν μπορείς να αποφύγεις το μέλλον τους, γιατί το έχεις ήδη γράψει! Ενώ λοιπόν το πρώτο βιβλίο μού πήρε περίπου έναν χρόνο για να το ολοκληρώσω, για το δεύτερο χρειάστηκα σχεδόν δύο»! Το δεύτερο λοιπόν μυθιστόρημα, αποτελεί μια αναδρομή στο παρελθόν, ώστε να κατανοήσουμε τα αίτια που οδήγησαν τους ήρωες του πρώτου βιβλίου στις συγκεκριμένες συμπεριφορές. Όλα αυτά βέβαια, έχοντας ως πυλώνα την διευκάλυνση μιας αστυνομικής υπόθεσης!

            Το Vaterlo  συνάντησε τον κύριο Δώρο Αντωνιάδη και συνομίλησε μαζί του, τόσο για τα βιβλία του, όσο και για θέματα που αφορούν τα παιδιά και την εκπαίδευση.

 

Έχοντας σπουδές στα Μαθηματικά και στην Πληροφορική, ήταν εύκολο η «μεταπήδηση» στη συγγραφή- έναν τομέα που ταυτίζεται κυρίως με τις «κλασικές» σπουδές;

            Με έχουν ρωτήσει αρκετές φορές κάτι ανάλογο. Υποθέτω πως όντως προξενεί το ενδιαφέρον μια τέτοια σχέση, όμως τα πράγματα στη ζωή μας σπανίως είναι μαύρο ή άσπρο. Συνήθως είναι πολλές αποχρώσεις του γκρι και, όχι μόνο αυτό, αλλά αλλάζουν φυσικά και δυναμικά όσο περνούν τα χρόνια. Ποτέ δε θεώρησα ότι μεταπήδησα στη συγγραφή. Η συγγραφή προέκυψε, σαν συνέχεια, σαν ανάγκη.     Μπορεί να μην ήμουν πολύ καλός μαθητής στην Έκθεση στο σχολείο, αλλά είχα μεγάλη φαντασία και επιπλέον, από την εφηβεία μου και μετά, διάβαζα καθημερινά, κυρίως για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες μου στον ύπνο. Με αποφόρτιζε -κι ακόμα το κάνει- από την καθημερινότητα.

            Μεγάλος πια, έφτιαξα το προσωπικό μου μπλογκ (https://dorosantoniadis.com/) κι άρχισα να γράφω και να αναρτώ μικρά άρθρα και διηγήματα μέχρι που κάποια στιγμή, μια ιστορία που σκέφτηκα, είδα ότι δεν τελείωνε. Όσο την έγραφα, τόσο αυτή γεννούσε κι άλλο, ώσπου κατέληξα να κρατάω στα χέρια μου πλέον, ένα βιβλίο!

Καταφέρατε να εντάξετε τα Μαθηματικά ως βασικό αρωγό της εξέλιξης και της επίλυσης της αστυνομικής υπόθεσης με την οποία ασχολείται ο ήρωας του βιβλίου σας «Στο Μάτι του Ταύρου», Πέτρος Ελευθεριάδης.  Πόσο εύκολο ήταν αυτό, αν αναλογιστείτε κιόλας ότι μια μεγάλη μερίδα των αναγνωστών σας, δεν έχει τις αντίστοιχες σπουδές ή την αντίστοιχη «κλίση» -θα λέγαμε- στα Μαθηματικά;

            Το πρόβλημα δεν ήταν το να εντάξω τα Μαθηματικά στην πλοκή. Αυτό που είχε αρκετή δουλειά ήταν ακριβώς το να μην κάνω το βιβλίο μου δυσνόητο στον αναγνώστη που δεν έχει καλή σχέση με αυτά, αλλά και, στον αντίποδα, να μην είναι μασημένη τροφή για τον πιο απαιτητικό αναγνώστη που του αρέσουν.             Προσπάθησα ώστε τα βήματα των συλλογισμών να είναι γραμμένα με απλό τρόπο, αλλά και επιπλέον, να μην είναι αναγκαίο για τον αναγνώστη να μπει στη διαδικασία να λύσει τους γρίφους, αν δε θέλει. Η πλοκή είναι ανεξάρτητη. Εμφανίζω τον γρίφο στον ήρωα και σε κάποιο επόμενο κεφάλαιο, αυτός βρίσκει τη λύση, βασιζόμενος σε στοιχεία που έχει ανακαλύψει στην πορεία, αναλύοντας το κάθε βήμα, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί, αν θέλει, να ακολουθήσει τον συλλογισμό του.

             Νομίζω -και ελπίζω- πως το βιβλίο ταιριάζει εξίσου και στον αναγνώστη που του αρέσουν τα μαθηματικά, αλλά και σε αυτόν που δεν του αρέσουν και προτιμά μια καθαρόαιμη αστυνομική ιστορία.

Ο τίτλος του καινούριου σας βιβλίου «memento mori», παραπέμπει στην υπενθύμιση της θνητότητάς μας ώστε να μπορούμε να αναγνωρίζουμε την αξία ή μη πραγμάτων και καταστάσεων! Είναι κάτι που το εφαρμόζετε στην καθημερινότητά σας; Αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση για εσάς;

            Με μια λέξη, ναι. Το να θυμάμαι ότι η ζωή είναι γεμάτη από στιγμές που περνούν και ότι πρέπει να χαιρόμαστε γι’ αυτά που έχουμε κατακτήσει, πατώντας συγχρόνως γερά στα πόδια μας, είναι κάτι που με χαρακτηρίζει. Θέλω να προσπαθώ συνεχώς για το καλύτερο και να είμαι δημιουργικός, αλλά παράλληλα δε θέλω να είμαι αγνώμων και υπερφίαλος, παρά μόνο ευτυχισμένος για όσα έχω!

Το ελληνικό αναγνωστικό κοινό αγκαλιάζει τα αστυνομικά μυθιστορήματα Ελλήνων συγγραφέων ή έχει ταυτίσει το είδος με ξένους συγγραφείς;

            Οι Έλληνες αναγνώστες αγκαλιάζουν περισσότερο τα ξένα αστυνομικά, αλλά ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια στροφή και προς το ελληνικό αστυνομικό. Σίγουρα η δημιουργία πριν από δέκα χρόνια της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας, έχει βοηθήσει πολύ προς αυτή την κατεύθυνση και είμαι χαρούμενος που είμαι μέλος της!

            Νομίζω πως το γεγονός της συνεχούς αυξανόμενης αγάπης για την Ελληνική λογοτεχνία -γενικότερα και όχι μόνο την αστυνομική- είναι σημαντικό και για τον λόγο ότι ίσως μπορέσει να οδηγήσει στην εξωστρέφεια την οποία ψάχνει ο χώρος μας, την προώθηση δηλαδή της λογοτεχνίας μας στο εξωτερικό.

Όντας πατέρας δύο παιδιών σε «σχολική ηλικία» πώς βλέπετε το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Ανταποκρίνεται στις ιδιαίτερες ανάγκες των μαθητών ή «καταπιέζει» την ελεύθερη έκφραση και δημιουργικότητα προς χάρη της ύλης;

            Δυστυχώς και με λύπη μου, νομίζω το δεύτερο. Ακόμη υπάρχει η ανάγκη για παπαγαλία και η ύλη δείχνει αυτοσκοπός. Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να αλλάξουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά αν με ρωτούσαν τι θα έκανα ως ένα πρώτο «εύκολο» βήμα, αυτό θα ήταν να καταργήσω εντελώς τη σχολική τσάντα.

             Τα παιδιά αφιερώνουν ήδη πολλές ώρες στο σχολείο. Καλό θα ήταν όλη η δουλειά να γίνεται μόνο εκεί, μαζί με τους δασκάλους τους, ώστε μετά τα παιδιά γυρνώντας στο σπίτι να μπορούν να είναι με την οικογένειά τους, να ξεκουραστούν ή να ασχοληθούν και με άλλα πράγματα που τους ευχαριστούν.

Στο προσωπικό σας blog (https://dorosantoniadis.com/) καταγράφετε και πολύ ωραίες δραστηριότητες που κάνατε με τα παιδιά σας στα ταξίδια! Εκλείπει αυτού του είδους η επαφή και η σύνδεση στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια; Θεωρείτε ότι έχει αντικατασταθεί η επικοινωνία μέσα στο σπίτι από την επέλαση της τεχνολογίας;

            Είμαι κι ο ίδιος ένας άνθρωπος της τεχνολογίας, αλλά παράλληλα έχω ανάγκη να περνώ δημιουργικό χρόνο με την οικογένεια και τα παιδιά μου, όπως βεβαίως χρειάζομαι προσωπικό χρόνο για μένα. Θέλω να πω, το ότι φτιάχνω κόσμους και σκέφτομαι παιχνίδια να παίζω μαζί με τα παιδιά μου δεν είναι κάτι που κάνω αποκλειστικά γι’ αυτά, αλλά το κάνω και για μένα.

            Όσον αφορά στην ανησυχητική (!) επέλαση της τεχνολογίας, όπως όλα τα πράγματα, απλώς θέλει προσοχή και έλεγχο. Δεν πιστεύω στις απαγορεύσεις, αλλά στο όλα με μέτρο. Τα παιδιά θα παίξουν στον υπολογιστή, θα αθληθούν, θα πάνε βόλτα, θα τα κάνουν όλα. Το ίδιο κι εγώ. Μου αρέσει η τεχνολογία, είναι εργαλείο δουλειάς αλλά και ψυχαγωγίας, όμως παράλληλα θέλω να βγω να τρέξω ή να παίξω μπάσκετ, να πάω για βελάκια, να δω μια ταινία, να πάω για φαγητό, να παίξω ένα παιχνίδι και μου αρέσει ακόμα περισσότερο όταν όλα αυτά τα κάνουμε οικογενειακώς. (Σημ: Απομόνωση χρειάζομαι μόνο όταν γράφω, αλλά και πάλι, λόγω συνθηκών, έχω μάθει να απομονώνομαι ακόμη κι όταν γύρω μου επικρατεί πανικός).

Θα υπάρξει και τρίτο βιβλίο με ήρωα τον Πέτρο Ελευθεριάδη ή θα θέλατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή άλλου είδους βιβλίου;

            Δυστυχώς, δεν έχω απάντηση. Ή μάλλον, δεν έχω καλή απάντηση. Θα ήθελα να υπάρξει και τρίτο βιβλίο με τον Ελευθεριάδη, να μάθω κι εγώ τι γίνεται στη συνέχεια της ιστορίας, αλλά προς το παρόν δεν γράφω κάτι, ούτε έχω σκεφτεί να ασχοληθώ με κάποιο άλλο είδος. Κάποιοι φίλοι πιστεύουν ότι ίσως πρέπει να δοκιμάσω να γράψω κάτι πιο χιουμοριστικό ή συναισθηματικό, ακόμη και παιδικό. Όλα είναι ανοιχτά. Πιστεύω πάντως ότι θα ξαναγράψω κάτι, απλώς δεν ξέρω ούτε το «πότε», ούτε και το «τι»!