Γράφει η Κακκέ Χριστίνα

Πόσα προφίλ στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης μπορεί να διαχειριστεί ένας άνθρωπος προκειμένου να γίνει «γνωστός»; Πόσο χρόνο μπορεί να αφιερώνει καθημερινά προσπαθώντας, ώστε να δει τον αριθμό των views και των like να αυξάνονται; Πότε αυτό σταματά να είναι φυσιολογικό και υγιές και  πότε αρχίζει να αγγίζει τα όρια της «αρρώστιας»; Πότε η «ιντερνετική» διασημότητα άρχισε να γίνεται αυτοσκοπός;

Είναι γνωστό ότι η μεγάλη επιτυχία των μέσων δικτύωσης οφείλεται στη δική μας ματαιοδοξία! Εννοείται ότι όλοι μας θέλουμε -με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και ως ένα βαθμό, να είμαστε αρεστοί στον κοινωνικό μας περίγυρο και όχι μόνο! Όλοι μας θέλουμε να ανεβάσουμε μια φωτογραφία, να γράψουμε ένα σχόλιο και αμέσως να δούμε τον κοινωνικό αντίκτυπο… Εξάλλου είναι ο πιο οικονομικά ανώδυνος και γρήγορος τρόπος για να δούμε τη δημοτικότητά μας να αυξάνεται! Όταν όμως φτάνεις στο σημείο να δημιουργείς δεύτερο και… τρίτο και … τέταρτο (!) προφίλ, να «αυτο -σχολιάζεσαι», να προσπαθείς να αυξήσεις τον αριθμό των «φίλων» σου μέσω των προφίλ σου, συνειδητοποιείς ότι κάπου έχει χαθεί η μπάλα…

Αν μία δουλειά, μια επιχείρηση, μία πράξη, ένα έργο τέχνης είναι καλό, αναδεικνύεται από μόνο του, εντυπωσιάζει από μόνο του, χωρίς ο δημιουργός του να αγωνιά διαρκώς να το προβάλλει και να το γνωστοποιεί! Αυτό το άγχος της προώθησης των ταλέντων και των χαρισμάτων που έχει ο καθένας μας, δυστυχώς είναι φανερό πια και σε μικρές ηλικίες… Μία περιήγηση στο instagram και βλέπεις παιδιά να σου ζητούν να «ακολουθήσεις» και το δεύτερο προφίλ τους ή ένα άλλο προφίλ, προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των «ακολούθων» τους! Αν το παρατηρείς στις μικρές ηλικίες και το θεωρείς «χαριτωμένο», σκέψου πόσο «χαριτωμένο» είναι στους ενήλικες… Φαύλος κύκλος…

Χαθήκαν οι στιγμές… Χάθηκε η χαρά της δημιουργίας… Πια δε ξεχωρίζεις αν κάποιος δημιουργεί για την χαρά της δημιουργίας ή αν δημιουργεί για τη χαρά του να γίνει γνωστός…και στο τέλος της ημέρας, αφού έχεις περιηγηθεί στον «ιντερνετικό» μικρόκοσμο, αφού έχεις πατήσει ασυναίσθητα άπειρα like, συνειδητοποιείς ότι ελάχιστα -αν όχι μηδαμινά- σε εντυπωσίασαν και σε έκαναν να θέλεις να τα ψάξεις και να τα παρακολουθήσεις… Ω ματαιότης!