Γράφει η εκπαιδευτικός  Μαρία Σαμουρκασίδου

Στην ομιλία του ο Γιώργος Σεφέρης κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Στοκχόλμη στις 10 Δεκεμβρίου του 1963 έκανε λόγο για ένα κόσμο που ολοένα στενεύει και ότι ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. «Πρέπει ν᾿ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. Όταν στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα».

Αυτά τα σπουδαία λόγια του τεράστιου ποιητή μας ,τριγυρνούν στο μυαλό μου κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή. Ειδικά όταν είναι ένας άνθρωπος που θα κινούσες γη και ουρανό για να μείνει για πάντα στη ζωή σου. Να κερδίσει την αθανασία. Την αθανασία όμως στην κυριολεκτική της έννοια δεν την κέρδισε ποτέ κανένας.

Είναι από τη φύση μας να ερχόμαστε και κάποια στιγμή να φεύγουμε! Το πως, ίσως τελικά να μην έχει σημασία, μια που ο πόνος της απώλειας, πάντα θα είναι δυνατός. Πάντα θα πονάει, σε οποιαδήποτε μορφή. Είναι φορές που αναρωτιέσαι γιατί να φεύγουν άτομα που αγαπάς. Είναι φορές που βρίσκεις το θάνατο άδικο, που τον κατηγορείς και τον βρίζεις γιατί σου κλέβει έτσι απλά τους ανθρώπους που λατρεύεις. Τους ανθρώπους που σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής σου ήταν εκεί δίπλα σου. Τους ανθρώπους που εκμηδένισαν αποστάσεις για να σε συμπαρασταθούν. Τους ανθρώπους που δεν λογάριαζαν τίποτα μπροστά στην προσφορά και στην αγάπη. Και όμως αυτούς τους ανθρώπους τους χάνεις από τη μία στιγμή στην άλλη και νιώθεις ένα τίποτα στην προσπάθειά σου να τους έχεις ξανά,γιατί πολύ απλά την αθανασία στην κυριολεκτική της έννοια δεν την κέρδισε ποτέ κανένας.

 Όταν ένας αξιόλογος άνθρωπος φεύγει από την ζωή συνηθίζεται από τους αρχαιοτάτους χρόνους, να εκφωνείται επικήδειος λόγος σχετικά με την ζωή» τη δράση και την προσφορά του αποδημήσαντος. Οι πρόγονοι μας από αρχαιοτάτων χρόνων πίστευαν ότι η αρετή, η τιμιότης και η προσφορά, πρέπει να βραβεύονται. Αντί όμως μόνο να λυπόμαστε που αποχωρεί κάποιος, μπορούμε αφενός να τον τιμήσουμε για το πέρασμά του στη ζωή μας. Οφείλουμε να τιμούμε τον Άνθρωπο ενόσω είναι ακόμα στη ζωή και όχι μόνο με την κηδεία του στο τέλος. Μπορούμε επίσης να συνειδητοποιήσουμε το υπέροχο δώρο που λέγεται ζωή και να ευχαριστήσουμε τον άνθρωπο για ό,τι είναι και ό,τι έκανε. Αυτό μας βοηθά και εμάς να νιώθουμε την παροδικότητα των πάντων και έτσι να είμαστε συνειδητοί με τους ανθρώπους μας όσο τους έχουμε ακόμα δίπλα μας. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι όλα είναι τόσο ρευστά γύρω από το τεράστιο θέμα της Ζωής που μέχρι να προλάβεις να το αναλύσεις έρχεται ο Θάνατος για να σου υπενθυμίσει ότι την αθανασία στην κυριολεκτική της έννοια δεν την κέρδισε ποτέ κανένας…

Το παρόν άρθρο και όλες οι σκέψεις μου αφιερώνονται στον Άνθρωπο που κάποτε μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία ζωής. Στη γιατρό και πάνω απ’όλα Άνθρωπο Θέκλη Καχρή. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για το μεγαλείο της ψυχής της, την καλοσύνη και τις αρετές της. Αλλά θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα της τα πω όλα από κοντά… Εξάλλου την αθανασία στην κυριολεκτική της έννοια ποτέ κανένας δεν την κέρδισε…

Καλό ταξίδι Θέκλη…