ΝΙΚΗ ΔΡΑΚΟΥ: ΚΑΙ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ , ΚΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΝ

στις

Συνέντευξη στην εκπαιδευτικό Μαρία Σαμουρκασίδου

Στο πλαίσιο του προγράμματος “Σύρος-Πολιτισμός 2019” πραγματοποίησε μία προσωπική έκθεση ζωγραφικής με τον τίτλο “Χρόνος”. Η έκθεση αυτή για την ίδια, ήταν κάτι πολύ προσωπικό. Ήταν αφιερωμένη στη μητέρα της και συνέπεσε με τα τρία χρόνια από το θάνατό της. Η έκθεση ζωγραφικής της Νίκης Δράκου είχε σχέση με το χρόνο και τις μνήμες που γεννιούνται ακόμα και «όταν το βλέμμα πέφτει πάνω σε ένα παλιό αντικείμενο (εδώ ήταν τα φθαρμένα μικρά παπουτσάκια και τα  παιγνίδια) ή μια ασπρόμαυρη φωτογραφία», όπως εξομολογείται η ίδια μιλώντας στο Vaterlo. Μνήμες που ξυπνούν συναισθήματα, σκέψεις κι αναπολήσεις. Περιλάμβανε είκοσι εννέα έργα με λάδι, από τα οποία τα εννέα, ήταν πορτραίτα της μητέρας της και των οικείων της που έπαιξαν ένα ιδιαίτερο ρόλο στη ζωή της και δεν υπάρχουν  πια.

Η έκθεσή σας ξεχείλισε από συναίσθημα, αλλά και γενικότερα δίνετε μέσα από τα έργα σας ζωή στις μνήμες σας. Νιώθετε μία καλλιτεχνική ασφάλεια στις εικόνες του παρελθόντος;

Δεν έχει να κάνει με την “καλλιτεχνική ασφάλεια” που μπορεί να παρέχουν οι εικόνες του παρελθόντος. Εξάλλου, μόνο τα θέματα αυτής της έκθεσης, που έγινε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, αφορούσαν εικόνες που έχουν να κάνουν με το χρόνο και τις μνήμες.

Στη Σύρο, στα 3 χρόνια του θανάτου, γίνεται η εκταφή. Αυτό από μόνο του είναι κάτι πολύ βαρύ. Θέλησα λοιπόν να το ελαφρύνω με μία έκθεση, όπου όλα θα ήταν ανάλαφρα και τα πορτραίτα της μητέρας μου και των οικείων μου, θα παρουσιαζόταν ως νέοι άνθρωποι με όνειρα, στην ορμή της νιότης τους …

0-02-04-55defec5d3c54951a4ced84183f2a93f71898df3d067a899514a068690788603_full.jpg

Πρώτη έκθεσή σας στην Ερμούπολη στον τόπο όπου μεγαλώσατε. Συναισθήματα;

Ήταν η πρώτη στην Ερμούπολη, γιατί το περασμένο καλοκαίρι δείξαμε στην Άνω Σύρο, μέσω της γκαλερί ΡΩ  από τη Θεσσαλονίκη, ”Τα κοχύλια”.

Στην έκθεση “ΧΡΟΝΟΣ” τα συναισθήματα δρουν αμφίδρομα. Πρόσφερα τους πίνακες μου στον κόσμο και εισέπραττα παρατηρώντας αντιδράσεις και συναισθήματα. Νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για το άνοιγμα των ανθρώπων, φίλων, γνωστών κι αγνώστων για τις ιστορίες που άκουσα, τις μνήμες που ήλθαν στην επιφάνεια, τα συναισθήματα που εκδηλώθηκαν ,τις αγκαλιές που πήρα κι έδωσα..

Στη Σύρο, ο τόπος είναι μικρός. Οι οικογένειες έχουν κοινά βιώματα, γνωρίζονται, χαίρονται,  λυπούνται μαζί. Με ένα ερέθισμα, ξυπνούν κοινές μνήμες κι απλώνεται συγκίνηση κι αγάπη. Δεν το είχα φανταστεί ότι θα γινόταν αυτό. Νοιώθω πολύ τυχερή που το βίωσα…

0-02-04-22e6c1fd46c76f74e695355ba2681044f7552dbdf566f8f0b2b8dc6a74475c4b_full.jpg

Μετά τη Σύρο, επόμενος σταθμός σας ήταν η Θεσσαλονίκη, μία πόλη επίσης πηγή έμπνευσης, στην οποία μαθητεύσατε κοντά σε σπουδαίες ζωγράφους. Τι έχετε να θυμάστε;

 Η Ερμούπολη και η οικογένειά μου, μου έδωσαν τις βάσεις, την ομορφιά, την ευγένεια, την παιδεία… Η Θεσσαλονίκη, σαν δεύτερη πόλη-πατρίδα, με έκανε να σταθώ στα πόδια μου, να αποκτήσω ρίζες, τα παιδιά μου, νέα αδέλφια-φίλους, νέους ορίζοντες… Άνοιξαν και ανοίγουν δρόμοι άγνωστοι που περπατώ και χαίρομαι γι’ αυτό και διευρύνω την αγκαλιά μου για να φτάνει και στις δύο πόλεις “μου”.

0-02-04-43c9f5d131adefc168982d487fad4f76e973786dce16d66feddd43fd2a4fdbf8_full.jpg

Πότε και πώς γεννήθηκε η αγάπη σας για τη ζωγραφική;

Η αγάπη μου για τη ζωγραφική, γεννήθηκε σε πολύ μικρή ηλικία και αιτία ήταν ο παππούς μου, πατέρας της μητέρας μου. Ήταν καραβομαραγκός, με ρίζες Κρητικές και πολυπράγμων. Ζωγράφιζε και ο ίδιος και θυμάμαι να μας ξυπνά πολύ πρωί και να τρέχουμε για να ζωγραφίσουμε τα χρώματα της ανατολής. Επίσης να μας μιλάει για τα χρώματα της θάλασσας, να μας πηγαίνει στον ταρσανά να μυρίσουμε τα ξύλα και να παρατηρήσουμε τα καΐκια  που κατασκεύαζαν. Η ζωγραφική είναι η παρατήρηση του έξω και του μέσα μας κόσμου…

Τι σημαίνει η ζωγραφική για σας και τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;

Σημαίνει έκφραση, εσωτερικό “ψάξιμο”, διαλογισμός. Σημαίνει χαρά, παρατήρηση, μοίρασμα, διάλογος (εφόσον έχεις κάτι να πεις). Σημαίνει “καταφύγιο”, ένας χώρος που μπαίνεις, απομονώνεσαι και βγαίνεις καλύτερος.

Πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε ένα έργο σας ολοκληρωμένο;

Προβληματισμένη, αν πρέπει εδώ να βάλω την τελεία του έργου η όχι.

0-02-04-227034da5bf82437874cb474caebe24f70aea8f2289f1cdeac99b2011679f23a_full.jpg

Όσο μεγαλώνουμε λένε τόσο λιγότερα έχουμε να περιμένουμε, ωστόσο οι αναμνήσεις μας θα μας περιμένουν για πάντα. Πόσο ακίνδυνο ή επικίνδυνο είναι να ζούμε με αναμνήσεις;

Νομίζω πως οι αναμνήσεις θα πρέπει να παίζουν το ρόλο που έχουν. Να μην μεγαλοποιούνται και να κυριαρχούν στη ζωή μας κι ούτε να εκμηδενίζονται. Και τα όμορφα που μας συμβαίνουν και τα δυσάρεστα, κάτι έχουν να μας πουν, κάτι να μας διδάξουν, κάτι να προσθέσουν σ αυτό το πολύ όμορφο και μεγάλο που είναι η ζωή. Και η ζωή είναι το τώρα, δεν είναι το χθες. Ότι μπορείς να κάνεις, κάνε το τώρα. Ζήσε, ζωγράφισε, χόρεψε, ταξίδεψε, αγάπησε, αγκάλιασε τώρα… Το να ζεις μόνο με αναμνήσεις, είναι σα να παραιτείσαι από όλα τα καταπληκτικά πράγματα που πιστεύω πως σε περιμένουν στη ζωή σου, όποια κι’ αν είναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s