Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Κάποιες φορές όπως τη σημερινή, αναρωτιέμαι γιατί όλες οι όμορφες στιγμές πρέπει να τελειώνουν τόσο γρήγορα. Κάποιες φορές όπως τη σημερινή, αναρωτιέμαι ποιο είναι αυτό το μαγικό συστατικό (γιατί περί μαγικού συστατικού πρόκειται αφού είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί ) που χρειάζονται κάποιοι άνθρωποι να κρατήσουν και να αποφασίσουν πως τους γεμίζει με ευτυχία. Η ευτυχία έλεγε ο πατέρας μου είναι σαν ένα όμορφο λουλούδι που ΑΝ το βρεις στο δρόμο σου,κάπου,σε κάποια εκδρομή, κόψτο και κράτησέ το… μην το πολυσκεφτείς…
Ζούμε στιγμές, λεπτά και ώρες με ανθρώπους που μας κάνουν να γελάμε, να νιώθουμε ευτυχία, μας κάνουν να θέλουμε να σταματήσει ο χρόνος και να μείνει ΕΚΕΙ στη στιγμή, ονειρευόμενοι ένα αύριο με περισσότερα χρώματα και χαμόγελα(ειδικά το τελευταίο).Κι όμως, πώς γίνεται να μη θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας αυτά που όπως υποστηρίζουμε και με λόγια και με πράξεις εκτιμάμε;
Κάποιες φορές όμως οι άνθρωποι προσπερνάμε την ευτυχία και κάποιες φορές την κλωτσάμε με τόσο απλό και φυσικό τρόπο, σαν να είναι κάτι που μπορούμε να το βρούμε οπουδήποτε. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, χάνουμε τη βασική αξία της ζωής…. Υπάρχουν άνθρωποι(και δυστυχώς είναι πολλοί)που δεν ξέρουν πώς να κρατήσουν αυτές τις στιγμές ευτυχίας. Δε ξέρω τί μπορεί να φταίει. ..
Ένα ακριβό αμάξι, ένα μεγάλο σπίτι, μια δουλειά με κύρος και πολλά χρήματα, μια καλή κοινωνική θέση και μια ισορροπημένη ερωτική ζωή. Επιθυμίες των περισσότερων από εμάς, που μπορεί να πιστεύουμε ότι ΕΚΕΙ είναι η ευτυχία. Και το πρόβλημα είναι ότι όταν αποκτούμε αυτά που είχαμε θέσει ως στόχο (και κυρίως τα άνωθεν που ανέφερα), δεν γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι, απλά θέλουμε περισσότερα …Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων…
Κλείνοντας,θα σας θυμήσω τα σοφά λόγια του μεγάλου μας ηθοποιού, Θανάση Βέγγου για το τί είναι η ευτυχία,περιγράφοντάς την με τα πιο απλά λόγια:“Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…”
Vaterlo 
εικόνα γνώριμη σε πολλους απο εμας…να αρπαζεις κλειδια,να παιρνεις αμαξι και να βολταρεις μυαλο και ψυχη…μεγαλο θεμα!!!να'στε καλα που μας το μεταφερατε…
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
Αγαπητή συντάκτρια,αν μας έλεγες και σε ποιο νησί διαδραματίστηκαν αυτά,ακόμα καλύτερα!έτσι για να παιρνουμε μικρες δόσεις ταξιδιου πριν το Πάσχα…α ρε καταραμένη κρίσηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη!!!
Μου αρέσει!Μου αρέσει!