ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΓΩΝΗΣ: ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΕΙ ΤΙΣ ΞΥΛΙΝΕΣ ΤΣΑΝΤΕΣ WOODWORKS ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Συνέντευξη στη Μαρία Σαμουρκασίδου

Έχοντας πολυετή εμπειρία σε ξύλινες κατασκευές, αφού ασχολείται με τον σχεδιασμό επίπλων εδώ και χρόνια, προχώρησε στην πρωτότυπη ιδέα να δημιουργήσει ξύλινες τσάντες.

Οι ξύλινες τσάντες προέκυψαν τον Μάιο του 2014, σε μία προσπάθεια πειραματισμών μέσα από μία ιδέα να αναδείξει το ξύλο σαν βασικό υλικό σε ξένα για αυτόν μέχρι τότε αντικείμενα. «Η ιδέα πίσω από το ξύλινο αυτό αξεσουάρ, ήταν να χρησιμοποιήσω το λεξιλόγιο της κλασσικής επιπλοποιίας σε κάτι φορητό και εμπορεύσιμο για την μόδα, παρομοιάζοντάς το με ένα καλό χειροποίητο έπιπλο», αναφέρει ο Γιάννης Τριγώνης μιλώντας στο Vaterlo και στη Μαρία Σαμουρκασίδου και επισημαίνει ότι οι ξύλινες τσάντες σαν αντικείμενο, αποτελούν για τον ίδιο ως αρχιτέκτονα-επιπλοποιό, τη δημιουργία ενός επίπλου-αξεσουάρ, χρήσιμο, λειτουργικό, όμορφο και απλό για καθημερινή χρήση, ή απλά διακοσμητικό αντικείμενο πόθου. Ένα έπιπλο δηλαδή σε μικρογραφία,όπως ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά.

«Τα προσχέδια, οι πειραματισμοί και δεκάδες πρωτότυπα, με οδήγησαν στην πρώτη «σειρά» από γυναικεία, και όχι μόνο, τσαντάκια, συνέχεια της οποίας προβάλω σήμερα».

Πού κατασκευάζονται οι τσάντες; Δημιουργούνται αποκλειστικά στο χέρι;

Το εργαστήριο βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, όπως και οι περισσότεροι των προμηθευτών μας και είναι εξοπλισμένο με μηχανήματα επιπλοποιίας τεσσάρων δεκαετιών, κληρονομιά μίας άλλης εποχής. Αυτό επιτρέπει μία σχετική επέμβαση της μηχανής στην διαδικασία παραγωγής αλλά μόνο στα πρώιμα στάδια επεξεργασίας του ξύλου. Η συνέχεια είναι αποκλειστικά κατασκευασμένη και φινιρισμένη στο χέρι με το τελικό αποτέλεσμα να είναι πολλές φορές μοναδικό. Η χειροποίητη αυτή διαδικασία πολλές φορές «απελευθερώνει» το αποτέλεσμα σε κάτι διαφορετικό.

Πόσος χρόνος απαιτείται για να ολοκληρωθεί μία τσάντα;

Ο χρόνος κατασκευής μπορεί να φτάσει και τις 30 ώρες για κάποια ιδιαίτερα τσαντάκια. Ο χρόνος αυτός ανταποκρίνεται κάθε φορά, με τον δικό του τρόπο, στο ζητούμενο αισθητικό αποτέλεσμα. Φυσικά μιλάμε για κάποια κομμάτια σε επανάληψη γιατί το να καταφέρεις να κατασκευάσεις κάτι καινούργιο, μεταφράζεται κάθε φορά σε αμέτρητες ώρες πειραματισμού.

Στη δυσκολία αυτού συμβάλλει και η μεγάλη σημασία στην λεπτομέρεια. Η λεπτομέρεια ήταν και είναι αναπόσπαστο μέρος της «πειθαρχίας» που απαιτείται στην υλοποίηση κάθε ιδέας. Ένα καλό παράδειγμα είναι ότι στην σειρά των αποφάσεων που πάρθηκαν για το ύφος στις ξύλινες τσάντες, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκα ήταν κατ’ επιλογή μέσα από τον χώρο της κλασσικής επιπλοποιίας. Η επιλογή και η δυσκολία να βρεις τους τρόπους να ενώσεις δύο πειθαρχίες, (τσάντα – έπιπλο) μου προσέφερε το επιζητούμενο αποτέλεσμα ενός καινοτόμου αντικειμένου. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται σε δεκάδες δοκιμές για το πώς να κάνεις ευλύγιστο το ξύλο, πώς να «δέσεις» τα χερούλια, πώς να μειώσεις το βάρος, πώς να ασφαλίζει η τσάντα κ.α., συνοδευόμενες με την αναζήτηση ενός αισθητικού αποτελέσματος οικείου από τη μία για το ευρύ κοινό αλλά και αρκετά εκκεντρικού, για να του δώσει χαρακτήρα.Η φροντίδα του αντικειμένου, είναι ίδια με αυτή ενός επίπλου. Το ξύλο είναι ανθεκτικό στον χρόνο αλλά έχει τη μνήμη της χρήσης του. Η προσοχή στην καθημερινή χρήση προσφέρει μεγαλύτερο χρόνο ζωής. Φυσικά με τον καιρό, έρχεται η στιγμή που θα χρειαστεί τον «μάστορά» της.

Λένε πως κάθε κομμάτι ξύλο έχει τη δική του ιστορία. Τη δική του αξία και τη δική του μυρωδιά. Όλο αυτό πως αποτυπώνεται σε μια γυναικεία τσάντα;

Σαν αρχή, η εύρεση των υλικών έχουν κάθε φορά την μικρή τους ιστορία. Για παράδειγμα, το μαόνι που χρησιμοποιείται για φινίρισμα στα τσαντάκια μου έρχεται από μία σκάλα 60 ετών. Η ξύλινη τσάντα όμως σαν αποτέλεσμα αρχίζει την ιστορία της με το που φορεθεί. Όπως τα έπιπλα αποκτούν συναισθηματική αξία με την χρήση και την παραμονή τους στον χώρο για δεκαετίες, τα ξύλινα τσαντάκια επίσης ακολουθώντας αυτή τη παράδοση σαν αντικείμενο ιδιαιτερότητας και όχι εφήμερο, «δένονται» με τον ιδιοκτήτη τους.

Πιστεύεις ότι οι κατασκευές από ξύλο είναι απλά μία τάση της μόδας ή μια παλιά αγάπη που ήρθε για να μείνει;

Η απάντηση είναι αδιαπραγμάτευτα ναι, ήρθε για να μείνει. Η τέχνη υπήρξε πάντα μία λυτρωτική πράξη σε δύσκολους καιρούς. Η δημιουργία, σαν αποτέλεσμα της τέχνης, είναι μία πολύ καλή αρχή ώστε να ξεφύγει κανείς από το γκρίζο της καθημερινότητας και να πιστέψει στον εαυτό του και την δύναμή του. Αναμφίβολα, το όλο και πιο αναπτυσσόμενο ρεύμα «οικιακής» τέχνης και επιχειρηματικότητας, είναι απόδειξη αυτού.

Επιπλέον, η καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης έχει αγκαλιάσει πολύ θερμά αυτό το ρεύμα δημιουργών μέσα από αναπτυσσόμενες δομές αίθριων αγορών (flee markets) και αυξανόμενα σε αριθμό μαγαζιών χειροποίητων ειδών, με πλήθος αυτών διαδικτυακά να προσελκύει όλο και περισσότερο κοινό και καταναλωτές. Το σύνολο αυτών δημιουργεί ένα καινούργιο τοπίο μέσα στην Θεσσαλονίκη, που σταδιακά αναδεικνύει την διάθεση και την προοπτική για ένα αισιόδοξο μέλλον. Δεν είναι απλά μία τάση της μόδας αλλά μία γενική φιλοσοφία ζωής που αλλάζει σταδιακά και ανεπίστρεπτα τους κανόνες του μαζικού καταναλωτισμού των προηγούμενων γενεών.

Ελπίζω, μέσα από την δικιά μου εργασία, να συνεισφέρω θετικά σε αυτό το αισιόδοξο κλίμα δημιουργίας.