Συνέντευξη στη Μαρία Σαμουρκασίδου
Θεατρολόγος, συγγραφέας, σκηνοθέτης. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος «Δάρνακες» με τους οποίους έχει ηχογραφήσει τρεις δίσκους και έχει κάνει πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το 2009 ίδρυσε μαζί με τον Αλέξη Ράπτη την θεατρική ομάδα «Hippo» που δραστηριοποιείται στον χώρο του παιδικού θεάτρου και του εκπαιδευτικού δράματος. Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το νέο του βιβλίο <> από τις εκδόσεις Μικρή Σελήνη. Ο Φώτης Δούσος αποδεικνύει έμπρακτα ,χρόνια τώρα ότι το βασικό στοιχείο που πρέπει να διαθέτει ένας σύγχρονος συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας είναι η ικανότητα να δείξει στα παιδιά τον πραγματικό κόσμο, μέσα από ένα πρίσμα φαντασίας, δημιουργικότητας και αισιοδοξίας. «Δεν είναι καλό να δημιουργούμε ψευδαισθήσεις στα παιδιά. Αλλά από την άλλη δεν χρειαζόμαστε και άλλους κυνικούς ανθρώπους στον κόσμο. Υπάρχουν αρκετοί! Κατά μία έννοια η φαντασία είναι μέρος της πραγματικότητας, έστω και άυλο μέρος της. Δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχει!», επισημαίνει ο συγγραφέας μιλώντας στο Vaterlo και στη Μαρία Σαμουρκασίδου με αφορμή τη νέα του δουλειά.
Ο Φώτης Δούσος, μέσα από το νέο του βιβλίο εξιστορεί την περιπέτεια του τζίτζικα Παβ, ο οποίος, αδυνατώντας να ενταχθεί στον κόσμο των ομοίων του λόγω της κακής φωνής του, ξεκινάει ένα ταξίδι με προορισμό έναν τόπο στον οποίο ποτέ κανένας άλλος τζίτζικας δεν είχε τολμήσει να πάει: την Αφρική. «Προσπάθησα να γράψω κάτι που θα αρέσει σε μικρούς και μεγάλους, που θα είναι γρήγορο, αισιόδοξο, με χιούμορ, αλλά να μην είναι επιπόλαιο ή ρηχό. Ελπίζω να το κατάφερα!», σημειώνει ο συγγραφέας ο οποίος μέσα από τον ήρωα του βιβλίου του μας θυμίζει ότι το θάρρος και η πίστη στον εαυτό μας μπορούν να γίνουν η κινητήρια δύναμη για να πετύχουμε τους στόχους μας.
Θεατρολόγος και συγγραφέας. Ποια ιδιότητα σας εκφράζει καλύτερα;
Είναι αλληλένδετες. Όπως και όποια άλλη ιδιότητα «φόρεσα» ανά διαστήματα στη ζωή μου: μουσικός, ηθοποιός, σκηνοθέτης κτλ. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Τρέφεται η μία από την άλλη. Μαθαίνει η μία από την άλλη. Αλλά ας μην ξεχνάμε αυτό που είπε κάποτε ένας φιλόσοφος, ότι όλες οι ιδιότητες που υποτίθεται μας χαρακτηρίζουν και ταυτιζόμαστε πολλές φορές μαζί τους, δεν είναι παρά ρόλοι που υποδυθήκαμε σε κάποια φάση της ζωής μας. Δεν είναι απαραιτήτως ο πραγματικός εαυτός μας. Αυτός μπορεί να είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πιο μυστήριο από όλα τούτα.
Η σωρεία των παιδικών θεατρικών έργων που μας κατακλύζει μπορεί να αποπροσανατολίζει κάποιες φορές το κοινό;
Συμβαίνει και αυτό. Αλλά από την άλλη υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Έτσι αν κάποιος θέλει, θα βρει αρκετές καλές παραστάσεις.
Η επιλογή των θεατρικών παιδικών έργων συνήθως και δυστυχώς βαδίζει στην λεγόμενη πεπατημένη, χωρίς πρωτοτυπίες και με πολύ φτηνά κείμενα. Γιατί ακολουθείται ακόμα από ορισμένες θεατρικές ομάδες;
Στο παιδικό θέατρο είναι πολλοί που επενδύουν περισσότερο στην εικόνα γιατί θεωρούν ότι αυτό κρατάει το ενδιαφέρον των παιδιών ζωντανό. Πρόκειται για λανθασμένη και απαρχαιωμένη αντίληψη. Για φανταχτερά σκηνικά και κοστούμια νοιάζονται μόνο οι μεγάλοι. Όχι τα παιδιά. Είναι επόμενο μια τέτοια προσέγγιση να μη δίνει προτεραιότητα στο κείμενο ή σε άλλα πράγματα ουσίας. Κυριαρχεί επίσης η πεποίθηση ότι τα παιδιά δεν μπορούν να παρακολουθήσουν πιο σύνθετα κείμενα και έτσι τους σερβίρουν απλοϊκές και υποτυπώδεις ιστορίες γεμάτες κλισέ , ρηχό χιούμορ και στερεότυπα. Επίσης μεγάλο λάθος.
Το ανήλικο ακροατήριο δεν έχει σίγουρα ακόμα έντονη την κριτική σκέψη, αλλά θεωρείται ταυτόχρονα απαιτητικό. Πώς συνδυάζεται αυτό ;
Η κριτική σκέψη, το αισθητικό κριτήριο των παιδιών είναι υπό διαμόρφωση. Είναι χρέος μας να τα βοηθήσουμε να το χτίσουν όπως πρέπει. Αυτό γίνεται μέσα από τα αισθητικά ερεθίσματα που τους δίνουμε, την κουλτούρα και την γενικότερη παιδεία που τους παρέχουμε. Πάντως έχω εμπιστοσύνη στο ένστικτο των παιδιών. Είναι αλάθητο. Αυτό τα κάνει απαιτητικά.
Info: Ο «Παβ» παίζεται ήδη σε σκηνές στη Θεσσαλονίκη και στη Βόρειο Ελλάδα από τη θεατρική ομάδα Hippo και με τη νέα χρονιά η παιδική παράσταση θα ανέβει και στην Αθήνα.
Vaterlo 