Γράφει η Κακκέ Χριστίνα
Δεν νομίζω ότι πρέπει να γράψω και πολλά…Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους… Κόσμος πολύς…Κόσμος απλός, σαν και εσένα και μένα… Οικογένειες με τα παιδιά τους περιδιάβαιναν το χώρο του Πολυτεχνείου και εξηγούσαν στα παιδιά, τι συνέβη και πότε… Νομίζω αυτό ήταν και η καλύτερη εξιστόρηση, η καλύτερη υπενθύμιση και ο μεγαλύτερος σεβασμός που μπορούσε να αποδοθεί στους πρωταγωνιστές εκείνης της ημέρας…
Από την άλλη πλευρά, στην είσοδο του κτηρίου του Πολυτεχνείου, έτοιμοι… Με τις κουκούλες τους, τα καδρόνια τους, τις πέτρες τους…Μαυροντυμένοι και ετοιμοπόλεμοι… Έτοιμοι να ξεκινήσουν την πορεία… Η οποία όλοι ξέρουμε πως θα καταλήξει…
Και βλέπεις μετά, την πορεία που είχε γίνει, ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου…. Όπου μαζεύτηκε ένα εκατομμύριο κόσμος διαδηλώνοντας ειρηνικά, ακούγοντας τον Ρίτσο να απαγγέλει…
Δε ξέρω αν σπάζοντας την Αθήνα και αρχίζοντας τον πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ, δείχνεις τον σεβασμό που απαιτείται… Εγώ θα μείνω στα παιδιά, στους γονείς και στους ηλικιωμένους που πήγαν να αποθέσουν το γαρύφαλλο, ως τον ελάχιστο φόρο τιμής που αρμόζει σε ένα τέτοιο ιστορικό γεγονός..
Vaterlo 