Γράφει η Κακκέ Χριστίνα
Τελικά τι έμαθα στο σχολείο; Σίγουρα έμαθα να αναγνωρίζω συντακτικά, γραμματικά -και ό,τι άλλο θέλετε- τους όρους μίας πρότασης…
Σίγουρα έμαθα κλάσματα, εξισώσεις πρώτου, δεύτερου, τρίτου και πάει λέγοντας- βαθμού… Να λύνω προβλήματα, να κάνω κάθετες, οριζόντιες πράξεις και ούτω καθεξής…
Άραγε έμαθα να μιλώ σωστά; Να έχω λογική σκέψη που θα με βοηθά να αντιμετωπίζω τα προβλήματα της ζωής και όχι τα προβλήματα στον πίνακα; Έμαθα να συνεργάζομαι και όχι να ανταγωνίζομαι; Έμαθα να εκφράζομαι και όχι να καταπιέζομαι; Έμαθα να σέβομαι το περιβάλλον; Να καλλιεργώ δεξιότητες;
Τι έμαθα λοιπόν; Να συσσωρεύω και να απομνημονεύω το συντακτικό και τη γραμματική, τις θεωρίες και τους κανόνες, χωρίς να δίνω σημασία στα ουσιώδη και τα σημαντικά! Εννοείται ότι πρέπει να μελετηθεί ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας, να κατανοηθούν και να κατακτηθούν οι βασικές και σημαντικές μαθηματικές και φυσικές έννοιες, τα ιστορικά γεγονότα, αλλά όχι με τον τρόπο που γίνεται σήμερα…
Σήμερα, οποιαδήποτε προσπάθεια γίνεται για συνεργατική και βιωματική μάθηση, επαφίεται δυστυχώς- στη θέληση και στην προσπάθεια που καταβάλλει ο εκπαιδευτικός που μπαίνει στην τάξη. Αυτός ο τεράστιος όγκος διδακτέας ύλης, ο ανταγωνισμός και η βαθμοθηρία που πλήττουν το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, οδηγούν στην πρόσκαιρη και επιφανειακή μελέτη και όχι στην εκμάθηση και στην απόκτηση βασικών δεξιοτήτων…
Βλέπουμε πια, νέα παιδιά να μην έχουν μάθει να ψάχνουν, να συνεργάζονται και να αναζητούν… Να δυσκολεύονται να συμπληρώσουν βασικά έντυπα… Να μην έχουν κριτική σκέψη…Να απογοητεύονται, ώστε να ξαναπροσπαθούν… Να έχουν τον τρόμο της αποτυχίας… Να αγνοούν ότι η αποτυχία οδηγεί στην επιτυχία μακροπρόθεσμα…
…Και να είμαστε πια ενήλικες και να αναρωτιόμαστε: «Τελικά, τι έμαθα στο σχολείο;» Έμαθα σίγουρα πολλά πράγματα, αλλά εν τέλει, όχι αυτά που θα με βοηθήσουν στην καθημερινότητα της ζωής!
Vaterlo 