Αγαπητό μου Βατερλώ,
Στο προηγούμενο γράμμα μου έκλεισα με τον προβληματισμό μήπως είμαστε αδιάφοροι, ε και από εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου παίζουν μόνο στίχοι του αγαπημένου Μάλαμα!Και τραγουδάει ο υπέροχος και λέει: «Φυσάει αδιαφορία να ντύνεσαι καλά» (το θαύμα), λέει και το άλλο κόλλημα: «πώς νιώθουμε παράφορα…πώς ζούμε έτσι αδιάφορα»(το γράμμα) . Κάπου εδώ παίρνουμε τρεις ανάσες εμείς που ανατριχιάσαμε, κάνουμε μια αναγκαία παύση. Ωραία, πάμε τώρα!
Είναι σημάδι των καιρών αυτή η αδιαφορία, όλοι νιώθουμε κουρασμένοι και αδύναμοι να ασχοληθούμε με το οτιδήποτε, με τον οποιοδήποτε! Ούτε με τον ίδιο μας τον εαυτό ασχολούμαστε, τόσο εξαντλημένοι αισθανόμαστε! Και αν αναφέρομαι στον εαυτό μας, εννοώ να κάνουμε μια κουβέντα με το ταβάνι μας, με τον καθρέφτη μας, να βγούμε λίγο απ’έξω και να γίνουμε παρατηρητές μας. Να αναρωτηθούμε για τις συμπεριφορές μας, για τις αντιδράσεις μας. Να ψάξουμε να μας ανακαλύψουμε, να μας γνωρίσουμε,να μας αποδεχτούμε, να μας αγαπήσουμε.. Έτσι, αν έστω και για λίγο έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας, ίσως έπειτα έρθουμε πιο κοντά σε όσους είναι δίπλα μας, αλλά μέχρι τώρα δείχναμε αδιαφορία!
Στο μεταξύ όσο γράφω, οι στίχοι είναι ακόμα στο μυαλό μου και με προκαλούν να δηλώσω πως νιώθουμε πράγματι παράφορα! Αν το σκεφτείς, είμαστε πολλοί εμείς που χαρακτηριζόμαστε από συναισθηματική και ψυχική ένταση, που φτάνει στα όρια της «βιαιότητας» με αποτέλεσμα να καταλήγουμε να γινόμαστε «παράφοροι» άνθρωποι!
Το τερμάτισα ε; Οκ λοιπόν, θα κάνω μια σούμα στα παραπάνω. Αν ασχοληθούμε με αυτήν την εσωτερική ένταση που μας κάνει να νιώθουμε παράφορα και μας εξαντλεί καθημερινά, ίσως τότε να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι, να πάψουμε «να ζούμε έτσι αδιάφορα»!
ΤΤΝ
Vaterlo 