Όλη η αφρόκρεμα της εποχής ταξίδευε στα βελούδινα σαλόνια του διάσημου τρένου που ενέπνευσε μεταξύ άλλων το ομώνυμο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι.
«Οι δύο άνδρες στράφηκαν προς το παράθυρο και κοίταξαν τη φωτισμένη αποβάθρα που σιγά σιγά εγκατέλειπε το τρένο. Το Όριεντ Εξπρές είχε ξεκινήσει για το τριήμερο ταξίδι του, μέσα απ’ την Ευρώπη». Όταν η βασίλισσα του αστυνομικού μυθιστορήματος Αγκάθα Κρίστι δημοσίευε το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρέςτο 1934, το θρυλικό τρένο είχε ήδη πίσω του 30 χρόνια λειτουργίας. Τα βελούδινα περίτεχνα έπιπλα, οι άνετες καμπίνες και το εκλεκτό μενού του εστιατορίου που στο μυθιστόρημα συνθέτουν το φόντο της εξιχνίασης ενός φόνου από τον ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, αντανακλούσαν άμεσα την πραγματικότητα της πολυτέλειας που χαρακτήριζε το τρένο, πολυτέλειας που σε συνδυασμό με το δρομολόγιό του, το μετέτρεψαν σε θρύλο που συγκινεί τους ταξιδιώτες μέχρι σήμερα.
Το Όριεντ Εξπρές άφηνε για πρώτη φορά το Παρίσι τον Οκτώβριο του 1883. Ένα χρόνο νωρίτερα, ο Βέλγος επιχειρηματίας Ζορζ Ναχελμάκερς και κάτοχος της επαναστατικής αυτής ιδέας, είχε φιλοξενήσει προσκεκλημένους ταξιδιώτες σε ένα ταξίδι μιας ημέρας από το Παρίσι στη Βιέννη με ένα πολυτελές τρένο. Το εγχείρημα του επέτρεψε να κατοχυρώσει άδεια χρήσης όλων των σιδηροδρόμων και να δημιουργήσει μια διεθνή εταιρεία μεταφορών. Το πρώτο ταξίδι του Όριεντ Εξπρές είχε προορισμό το Τζιούρτζιου της Ρουμανίας, μέσω Μονάχου και Βιέννης. Η συνέχεια ήταν αρκετά κουραστική αφού οι επιβάτες έπρεπε να διασχίσουν το Δούναβη με φέρι, να φτάσουν στη Βάρνα της Βουλγαρίας με τοπικό τρένο και από εκεί να καταλήξουν στον τελικό προορισμό τους, την Κωνσταντινούπολη. Η διαδικασία έγινε ευκολότερη και γρηγορότερη το 1889 όταν τέθηκε σε λειτουργία η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε απευθείας το Παρίσι με την Κωνσταντινούπολη, μέσω Βουδαπέστης και Βελιγραδίου.
Το εσωτερικό του τρένου θύμιζε υπερπολυτελές ξενοδοχείο της εποχής. Οι επιβάτες περνούσαν τις μέρες του ταξιδιού στις βελούδινες καμπίνες τους που ήταν πλήρως εξοπλισμένες με μπάνιο, γραφείο και αναπαυτικά κρεβάτια με μεταξωτά σεντόνια. Ακριβά έπιπλα, σκαλιστό ξύλο και δερμάτινες πολυθρόνες συμπλήρωναν το διάκοσμο ενώ το κομψό εστιατόριο σέρβιρε καφέ, ποτά και μια μεγάλη ποικιλία από λαχταριστά γεύματα. Η πολυτέλεια του τρένου έβρισκε ανταπόκριση και στην ανάλογη πελατεία. Βασιλιάδες, πρωθυπουργοί, αρχηγοί κρατών, Ευρωπαίοι διπλωμάτες, κοσμοπολίτες έμποροι αλλά και απλοί πολίτες που διέθεταν το απαιτούμενο ποσό ταξίδευαν προς την Ανατολή απολαμβάνοντας τις ανέσεις αυτού που ονομάστηκε «το τρένο των βασιλέων που είναι και ο βασιλιάς των τρένων». Παράλληλα, η φήμη του τρένου προσέλκυε ιδιωτικούς ντετέκτιβ, πράκτορες, δημοσιογράφους αλλά και εγκληματίες και τυχοδιώκτες που προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν την ιδιαιτερότητα του μέσου. Μάλιστα, το γεγονός ότι οι καμπίνες ήταν ιδιωτικές αποτελούσε πόλο έλξης για παράνομα ζευγάρια.
Με πλήθος συμπληρωματικών τρένων και δρομολογίων, το Όριεντ Εξπρές συνέχισε να παρέχει τις υψηλές υπηρεσίες του μέχρι και το 1970, με μοναδική παύση το διάστημα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δημοφιλία του αεροπλάνου έπληξε το κύρος του σιδηροδρόμου και το θρυλικό τρένο έκανε το τελευταίο του δρομολόγιο το 1977. Η μοναδικότητά του ενέπνευσε αναφορές και αναπαραστάσεις στη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, τη μουσική, τα video games και την τηλεόραση. Σήμερα, η μαγεία του Όριεντ Εξπρές αναβιώνει σε ένα πολυτελέστατο σύγχρονο τρένο που κάνει το δρομολόγιο Λονδίνο-Βενετία- Ρώμη κάποιους μήνες το χρόνο.
Vaterlo 