Γράφει η Κακκέ Χριστίνα
Κάποτε ήταν ο Βαγγέλης… που σκοτώθηκε από κάποιους “λεβέντες”,όπως διάβασα και σε έναν τοίχο…
Τώρα είναι ένας 15χρονος… που κρεμάστηκε πάλι από κάποιους “λεβέντες”…
Κάποτε ήταν περιστατικά που συνέβαιναν μόνο στην Αμερική και τα βλέπαμε μόνο στις ειδήσεις…
Τώρα είναι περιστατικά που συμβαίνουν και εδώ και τα βλέπουμε πάλι από τις ειδήσεις…
Και τώρα τι;
Ως πότε θα υπάρχουν “λεβέντες” που θα καθορίζουν τη σχολική πραγματικότητα ορισμένων παιδιών; Ως πότε θα γίνονται αναλύσεις του όρου bulling, των εκφάνσεων του όρου bulling, των ειδών bulling και πάει λέγοντας;
Ως πότε θα βγαίνει ο κάθε αυτο-οριζόμενος ως ειδικός και θα λέει τι θα έπρεπε να έχει γίνει, στα κανάλια; Το θέμα όμως είναι ότι έγινε…
Ως πότε εμείς ως εκπαιδευτικοί θα κάνουμε τα στραβά μάτια ή θα αδιαφορούμε στην πλειονότητα των υποθέσεων; Ως πότε θα κυριαρχεί ο φόβος και το στίγμα του να μην ειδοποιήσουμε τις κοινωνικές υπηρεσίες, την αστυνομία και ούτω καθεξής…
Ως πότε θα βλέπουμε τους θύτες να είναι απλά θύτες και να μην ψάχνουμε γιατί είναι θύτες; Ως πότε θα βλέπουμε τους “λεβέντες” και δε θα κάνουμε κάτι, ώστε να σταματήσουν απλά να είναι “λεβέντες”; Γιατί συνήθως ο “λεβέντης” κάτι άλλο πάει να κρύψει, όντας “λεβέντης”…
Ως πότε θα είναι τα σχολεία χωρίς ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς;
Ως πότε θα αναλωνόμαστε σε συζητήσεις χωρίς να προχωράμε σε πράξεις;
Κάποτε ήταν ένα παιδί…
Τώρα δεν υπάρχει πια…
Vaterlo 