Το τελευταίο κουδούνι του σχολείου για φέτος ήχησε το μεσημέρι. Έφτασε αυτή η μέρα που παιδιά και …εκπαιδευτικοί περίμεναν με αγωνία. Βέβαια όσο και αν καρτερούσαμε πάντα  τη συγκεκριμένη μέρα, είναι εκείνες οι στιγμές που μεγαλώνοντας αναπολούμε τις ώρες του σχολείου. Όλοι μας έχουμε τις δικές μας μνήμες μέσα στην τάξη με τους δασκάλους και τους συμμαθητές.

Το ίδιο και οι διάσημοι. Τότε που έβαζαν τα αγαπημένα τους ρούχα, μια τσάντα στον ώμο και είτε με τους γονείς τους είτε μόνοι πήγαιναν στο  σχολείο. Τότε που δεν φαντάζονταν ότι μια μέρα θα ήταν στο χώρο του θεάματος και του αθλητισμού, μπροστά σε κάμερες και φωτογράφους. Όταν «θεοί» τους ήταν οι γονείς τους και κάποιοι τους έσφιγγαν, ώστε να μην φύγουν από δίπλα τους.

Κάποιοι έχουν αναμνήσεις ακόμη και από το προνήπιο ενώ άλλοι από το Λύκειο. Μιλώντας στο Vaterlo και στη Μαρία Σαμουρκασίδου, 4 διάσημοι έκαναν αναδρομή στο παρελθόν. Η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Θάνος Καλλίρης, η Πηγή Δεβετζή και η Πέννυ Μπαλτατζή είχαν όλοι τους ΚΑΤΙ να μας πουν.

Το ταπεραμέντο της, το ερμηνευτικό της εκτόπισμα, οι μουσικές της γνώσεις και το πάθος της για δημιουργία την καθιστούν μια από τις πιο ταλαντούχες τραγουδίστριες της γενιάς της. Η Νατάσσα Μποφίλιου έχει μόνο όμορφες εικόνες από τις σχολικές στιγμές της, με εξαίρεση το πρωινό ξύπνημά της!

«Για μένα το σχολείο θα είναι πάντα μια φωτεινή διαδρομή της ζωής μου! Στα σχολικά μου χρόνια πέρασα αξέχαστα, ξένοιαστα και διασκεδαστικά, παρά τις δυσκολίες και τις ταλαιπωρίες, που όλοι οι μαθητές νομίζουμε ότι με κάποιο τρόπο περνάμε, όπως δυσκολίες με τα μαθήματα ή με κάποιους καθηγητές. Έφτιαξα τις πιο δυνατές φιλικές μου σχέσεις που κρατούν ακέραιες μέχρι σήμερα, γνώρισα ανθρώπους που πήγαν ψηλά και έγιναν χρήσιμοι για την κοινωνία, πήρα τις γνώσεις και τα ερεθίσματα για το μέλλον και φυσικά στάθηκαν το εισιτήριο για την είσοδό μου στο Πανεπιστήμιο. Τα ωραιότερα χρόνια αυτής της 12ετίας μου ήταν τα χρόνια του λυκείου, γιατί όσο παράδοξο και αν ακούγεται λόγω του άγχους των Πανελληνίων, όλες οι μετέπειτα επιλογές μου καθορίστηκαν από το σχολικό περιβάλλον που αποφοίτησα και από αυτά τα τρία σημαντικά χρόνια προσπαθειών μου. Κοιτάζοντας πίσω, η γεύση που μου αφήνουν οι αναμνήσεις μου, είναι μονάχα συγκίνηση και ζεστασιά, όμορφα πρόσωπα και η αίσθηση πως είμαστε ανίκητοι ονειροπόλοι.»

Υ.Γ: Ας διαγράψει παρακαλώ κάποιος μόνιμα από τη μνήμη μου μια διευθύντρια σχολείου που είχα και τον εφιάλτη του πρωινού ξυπνήματος!

Με σπουδές στο πιάνο, στην κιθάρα και στην αρμονία. Ένας σεμνός και ευαίσθητος καλλιτέχνης , που αφήνει  μόνο τη δουλειά του εδώ και χρόνια να μιλήσει. Ο Θάνος Καλλίρης, ο οποίος σημείωσε σημαντική επιτυχία κυρίως στη δεκαετία του ’90,στη δική του σχολική αναδρομή του τόνισε με ειλικρίνεια τον πολύ σημαντικό ρόλο του δασκάλου.

«Δυστυχώς μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω τη σημασία του σχολείου και της εκπαίδευσης γενικότερα. Ίσως φταίει το λάθος σύστημά μας. Τώρα κατάλαβα πέρα από κάθε τύπο σχολείου και εκπαίδευσης πόσο σημαντικός είναι ο «δάσκαλος» και πως μας μεταφέρει τη γνώση ώστε να μας κάνει να δημιουργήσουμε το όραμα για το μέλλον μας. Τότε λοιπόν για μένα, ως παιδί, το σχολείο ήταν κάτι που έπρεπε αναγκαστικά να πάω. Ευτυχώς πήγα σε καλό σχολείο με πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες, καλλιτεχνικές και αθλητικές και έτσι το ενδιαφέρον μου ΔΕΝ χάθηκε.»

Γεννημένη στην Αλεξανδρούπολη, θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες αθλήτριες στην ιστορία του τριπλούν αφού κατέχει την τέταρτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο αγώνισμα με 15,32 μέτρα, επίδοση που πέτυχε στον προκριματικό του τριπλούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Η Πηγή Δεβετζή, η οποία είχε ψηφιστεί από τους αθλητικούς συντάκτες ως η κορυφαία της χρονιάς τον Δεκέμβριο του 2008, κυρίως λόγω του χάλκινου μεταλλίου που είχε κατακτήσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου της ίδιας χρονιάς, αναφέρεται στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού από το σχολείο, ειδικά στις μέρες μας.

«Εγώ είμαι τυχερή γιατί είχα πατέρα δάσκαλο και αυτό που μου δίδαξε ήταν να έχω αρχές, και εγώ και ο αδερφός μου, έτσι ώστε να γίνουμε άξιοι και καλοί άνθρωποι για να μπορούμε να σταθούμε στην κοινωνία με αξιοπρέπεια. Προσωπικά πιστεύω ότι το σχολείο διαμορφώνει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα ενός παιδιού γιατί δυστυχώς η παιδεία στις μέρες μας απουσιάζει, καθώς οι γονείς δεν ασχολούνται όσο πρέπει με τα παιδιά τους με αποτέλεσμα αυτά να ασχολούνται με τα κινητά και τα play games! Οπότε το ρόλο του παιδαγωγού τον αναλαμβάνει περισσότερο ο δάσκαλος.»

Η Πέννυ Μπαλτατζή, το κορίτσι που μας έκανε να ερωτευτούμε ξανά από την αρχή το swing και την vintage αισθητική, ξεκίνησε  το τραγούδι από την τρυφερή ηλικία των 3 ετών με ένα μικρό πιανάκι. Με σπουδές Βρεφονηπιοκομίας, αλλά και Μουσικής Τεχνολογίας, η αγάπη για τη μουσική την κέρδισε επαγγελματικά. Για την Πέννυ Μπαλτατζή το σχολείο ήταν μία πραγματικότητα μέσα στην οποία μπορούσε να ζήσει το όνειρο!

«Το σχολείο για μένα ήταν πότε ανεμελιά και πότε αγωνία… ξέρεις… το διάλειμμα, τα γέλια, τα ματωμένα γόνατα, τα αγαπημένα μαθήματα και τα άλλα τα βαρετά. Οι φίλοι, οι έρωτες και οι ζαβολιές. Το σχολείο για μένα ήταν μια πραγματικότητα που ζούσα μέσα σε αυτή κάθε μου όνειρο και το έβλεπα να πραγματοποιείται μέσα στα χρόνια. Δεν έχασα το ρομαντισμό και θέλω να κρατήσω αυτήν την παιδικότητα για πάντα. Όμορφη ανάμνηση; Εκείνες οι στιγμές στα διαλείμματα που κρυβόμασταν στο πίσω μέρος της αυλής και σκαρώναμε τραγούδια με τις φίλες μου και μετά με έβαζαν να τα τραγουδώ.»

Ευχαριστούμε θερμά τη Χριστίνα Κατσούλη για την αμέριστη βοήθειά της στην παραχώρηση συνέντευξης στο Vaterlo της Νατάσσας Μποφίλιου.