Γράφει η Κακκέ Χριστίνα
Πολλές φορές αναρωτήθηκα… Αξίζουν όλα αυτά; Αξίζουν όλα αυτά τα μαθηματικά προβλήματα, οι ασκήσεις γραμματικής, οι ημερομηνίες και κόντρα ημερομηνίες, τα διαγωνίσματα και ούτω καθεξής…; Όλος αυτός ο όγκος ύλης που επιβαρύνει και «τρομοκρατεί», όχι μόνο τους μαθητές, αλλά και τους εκπαιδευτικούς; Η εξίσωση όλων των μαθητών και η αξιολόγηση τους μέσω ενός μόνο κοινού γνώμονα: του βαθμού; Χωρίς να γίνεται ιδιαίτερη προσπάθεια αναγνώρισης και καλλιέργειας των ταλέντων που διαθέτουν… Χωρίς να αναδεικνύεται η μοναδικότητά τους- παρά μόνο αν το επιθυμεί και το προσπαθεί ο ίδιος ο εκπαιδευτικός…
Πολλές φορές αναρωτήθηκα και εγώ, αλλά και συνάδελφοι εκπαιδευτικοί: Πόσες φορές δεν ήταν πιο εποικοδομητική μια ώρα συζήτησης με τους μαθητές, αντί μιας ώρας διδασκαλίας μαθηματικών ή γραμματικής; Συζητήσεις που καθοδηγούν τους μαθητές, που τους δίνουν την ευκαιρία να εκφραστούν και πάνω απ’ όλα να ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ! Να εκφράσουν τι τους προβληματίζει, τι τους στεναχωρεί και τι τους θυμώνει με εμάς, με τους συμμαθητές τους και ούτω καθεξής…
Συζητώντας… ωριμάζουν, μαθαίνουν να τακτοποιούν τις σκέψεις τους, να έρχονται αντιμέτωποι με τις παρορμήσεις τους, τα λάθη τους και τις -ενδεχομένως-«άσχημες» συμπεριφορές τους… Κάνουν την αυτοκριτική τους…
Σε καμία περίπτωση δε λέμε να παραγκωνιστεί τελείως η μαθησιακή διαδικασία, αλλά να αναδιανεμηθεί και να αναδιοργανωθεί ο χαρακτήρας του σχολείου…ένας μικρότερος όγκος ύλης και μια στοχευόμενη μάθηση της ουσίας των πραγμάτων, της κατανόησης των διδακτικών αντικειμένων και των χρήσιμων πληροφοριών, είναι αρκετή!
Δεν αρκεί μόνο να «εκπαιδεύουμε» μαθητές που θα κατέχουν τεράστιο όγκο γνώσεων, αλλά το κυριότερο: ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΥΣ μαθητές! Μαθητές που θα χαίρονται, θα παίζουν, θα ξέρουν να εκτιμούν αλλά και να κρίνουν! Μαθητές που θα αναγνωρίζεται η αξία τους! Μαθητές που δε θα ξεχνούν πως πάνω απ’ όλα είναι ΠΑΙΔΙΑ!
Vaterlo 