Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Κάποτε είχα βρεθεί σε μια συζήτηση (από κείνες που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ) και άκουσα μία φράση από μία φίλη, η οποία είχε υιοθετηθεί σε ηλικία 6 ετών και τη θυμάμαι πάντα τέτοια μέρα, μία μέρα που γιορτάζει η Μητέρα:»Δεν έχει σημασία ποια ήταν η μητέρα μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ποια θυμάμαι ότι είναι.»
Ο Θεός στερεί ίσως μια από τις μεγαλύτερες ευλογίες Του σε κάποιες γυναίκες. Αυτή της μητρότητας. Της λαχτάρας του να γεννήσουν ένα παιδί. Της εμπειρίας του να μεγαλώσουν ένα μικρό ανθρώπινο ον μέσα στα σωθικά τους. Του πόνου του τοκετού. Της αγωνίας και της ανυπομονησίας να κρατήσουν επιτέλους στην αγκαλιά τους το δικό τους παιδί.
Κάποιες γυναίκες λοιπόν θέλουν πολύ να γίνουν μητέρες και δε μπορούν. Κάποιες άλλες δε θέλουν καθόλου και γίνονται. Καλό θα ήταν να γίνονται βέβαια όσες θέλουν. Ίσως θα είχαμε πολύ λιγότερα προβλήματα. Πού και πού ακούμε ότι κάποια άγνωστη άφησε το παιδί της στο χαλάκι μιας εξώπορτας, κάποια άλλη το εγκατέλειψε στο μαιευτήριο και μια τρίτη πιο hardcore το πέταξε στον ακάλυπτο. Μερικές άλλες είναι πιο political correct και δίνουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα. Αυτός είναι ομολογουμένως πιο ευσυνείδητος τρόπος να τα παραχωρήσουν σε κάποιον άλλο…τι να πεις…
Η γέννηση ενός παιδιού δεν σε κάνει Μητέρα. Μητέρα σε κάνουν οι πράξεις, η υπομονή, ο χρόνος και η αγάπη που δίνεις σε ένα παιδί, μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο που περνά. Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα, σου δίνουν το δικαίωμα να αποκαλείσαι «Μαμά».
Αυτή είναι η αλήθεια. Και υπάρχουν ΜΗΤΕΡΕΣ ακόμη και αν δεν γέννησαν οι ίδιες τα παιδιά τους. Είναι όμως παιδιά τους. Δικά τους παιδιά. Αυτές τα μεγαλώνουν. Αυτές ξενυχτάνε στο προσκεφάλι τους. Αυτές πονάνε κάθε φορά που κλαίνε. Αυτές τους κάνουν αγκαλιές και τους δίνουν φιλιά. Αυτές ακούν να τις φωνάζουν μαμά.
Μάνα δεν είναι η γυναίκα που σε γεννά αλλά αυτή που σε δημιουργεί… Γι’ αυτό σήμερα αλλά και κάθε μέρα, να θυμηθούμε να τιμήσουμε τις πραγματικές μητέρες και όχι τις φαινομενικές. Τις γυναίκες που γέννησαν ή δε γέννησαν παιδιά αλλά τα αγάπησαν. Τις γυναίκες που έχασαν τα παιδιά τους, που τα είδαν να πεθαίνουν, να σκοτώνονται, να πνίγονται… όλα τα παιδιά που έχασαν τις μητέρες τους, όλες τις γυναίκες που επέλεξαν να γίνουν μητέρες σε παιδιά ορφανά, σε παιδιά εγκαταλελειμμένα , σε παιδιά με ειδικές ικανότητες, με προβλήματα υγειάς, και τόλμησαν να τα αγκαλιάσουν και να τα αγαπήσουν…
Χρόνια πολλά σε όλες τις πραγματικές μητέρες, στις γυναίκες που γέννησαν μα περισσότερο στις γυναίκες που δε γέννησαν, μα αγάπησαν… Χρόνια πολλά σε όλες…
Υ.Γ:Το Vaterlo αφιερώνει από καρδιάς το παρακάτω συγκινητικό βίντεο από τη διαφήμιση της Nestle Nido στο Facebook. Ευχάριστα νέα ανακοινώνονται, ένα παιδικό δωμάτιο στήνεται, δυο μέλλοντες γονείς μπαίνουν όλο αγωνία στο αυτοκίνητο περιμένοντας την μεγάλη στιγμή. Το τέλος όμως αυτής της ιστορίας είναι κάπως διαφορετικό από το συνηθισμένο…
Vaterlo 