Στην Ελλάδα του 2018, εν μέσω όλων των άλλων οικονομικών και μη- προβλημάτων, έρχεται το γεγονός της «ρίψης» ενός βρέφους από μια 22χρονη για να συγκλονίσει και να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης παντού…
Δε θα σταθώ στις συνήθεις ερωτήσεις-διατυπώσεις: «Μα καλά πώς το έκανε;», «Η μάνα της δεν κατάλαβε τίποτα;» και ούτω καθεξής… Δε θέλω να κρίνω την τραγικότητα και τον αποτροπιασμό της πράξης, καθώς δε γνωρίζω την ακριβή ψυχολογική κατάσταση της κοπέλας, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη της…
Θα σταθώ σε δύο πράγματα όμως… Στην έλλειψη σεξουαλικής αγωγής που ταλανίζει τη χώρα μας και στην «εξαφάνιση» του πατέρα… Διαβάζοντας έρευνες και στατιστικά στοιχεία, είμαστε από τις χώρες που παρουσιάζουν μεγάλα ποσοστά εκτρώσεων και ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων, στις εφηβικές και νεαρές ηλικίες. Δυστυχώς -εν έτη 2018- το θέμα της σεξουαλικής ζωής και υγείας, αποτελεί θέμα ταμπού για την ελληνική και ειδικά την ελληνική σχολική κοινωνία. Σε οποιαδήποτε προσπάθεια παρατηρήθηκε στο παρελθόν να ενταχθεί το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, παρατηρήθηκαν αντιδράσεις μεσαιωνικού χαρακτήρα!
Πώς θα ενημερωθεί ουσιαστικά και συστηματικά το νεανικό δυναμικό μιας χώρας για τους «κινδύνους», πέρα από τις απολαύσεις που κρύβονται κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής πράξης; Ότι δεν είναι όλα θέμα ευχαρίστησης, αριθμών και αντικειμένου κομπασμού στην εφηβική παρέα; Ότι πέρα από την μετάδοση ασθενειών, υπάρχει και η πιθανότητα εγκυμοσύνης, η οποία απαιτεί προσεκτικούς και ουσιαστικούς χειρισμούς πριν τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης…
Από την άλλη πλευρά, «ο πατέρας» άφαντος… Καμία προσπάθεια για την από κοινού λήψη μιας απόφασης, πλήρης αποφυγή ευθυνών, στήριξης και συζήτησης, γεγονός που εντείνει την τραγικότητα του θέματος…Επανερχόμενη έτσι και πάλι, στο θέμα της έλλειψης σεξουαλικής αγωγής, στους τρόπους αντισύλληψης και πάει λέγοντας…
Δε ξέρω τι να πω ακριβώς…Δε γνωρίζω πως είναι να κρύβεις μια εγκυμοσύνη, να μην έχεις την απαραίτητη ιατρική και ψυχολογική βοήθεια, να γεννάς σε μια μπανιέρα το 2018 και να πετάς ένα βρέφος το 2018…
Απλά σκέφτομαι το μετά… Τη συνειδητοποίηση του γεγονότος και την αντιμετώπισή του… Αν αντιμετωπίζεται και ποτέ…
Χριστίνα Κακκέ – Εκπαιδευτικός
Vaterlo 