Τείνουν να λάβουν διαστάσεις επιδημίας περιστατικά εκφοβισμού των γονέων προς τους εκπαιδευτικούς. Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο, είναι πέρα από κάθε άλλο αληθινό και θλιβερό συνάμα. Με αφορμή το τελευταίο συμβάν σε δημοτικό σχολείο του Ηρακλείου, επανέρχεται το ζήτημα των ορίων από πλευράς γονέων και κηδεμόνων προς τους εκπαιδευτικούς και φυσικά ποια είναι τα όρια αντίστοιχα των εκπαιδευτικών προς τους μαθητές.
Σύμφωνα με το χτεσινό συμβάν (24-04-2018), όλα συνέβησαν όταν ο πατέρας ενός μαθητή μπήκε στο σχολείο ζητώντας τον λόγο από την εκπαιδευτικό και τον διευθυντή για μία τιμωρία που έβαλαν στο παιδί του. Τα πράγματα ξέφυγαν με αποτέλεσμα ο πατέρας να φτάσει ένα βήμα πριν… να χειροδικήσει ενώ προχώρησε και σε μικρές φθορές.
Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για κάποιους εκπαιδευτικούς: υπάρχουν δάσκαλοι που ζουν καθημερινά, έναν εφιάλτη μέσα στις τάξεις. Πέρα όμως από τις ακραίες περιπτώσεις, η καθημερινότητα είναι ιδιαίτερα αγχωτική και βίαιη για τους περισσότερους. Φασαρία στην τάξη, ειδικές περιπτώσεις παιδιών, ακραία περιστατικά, επιθέσεις από μαθητές και ένα διάχυτο κλίμα αγένειας και βίας. Ομολογουμένως, οι εκπαιδευτικοί υφίστανται bullying στο σχολικό περιβάλλον. Σπανίως όμως, ασχολούμαστε μ΄αυτούς γιατί προηγούνται πάντα οι μαθητές. Οι αιτίες όμως των δύο περιπτώσεων είναι περίπου κοινές. Γιατί και οι δύο ζουν στο ίδιο ακριβώς περιβάλλον και λειτουργούν κάτω από ένα κοινό πλαίσιο κανόνων και αρχών. Βιώνουν τις ίδιες ατέλειες του συστήματος και οι αντιδράσεις τους καθορίζονται από την ποιότητα του χαρακτήρα τους. Αδύναμοι μαθητές, ευάλωτοι στη βία, αδύναμοι καθηγητές, εύκολος στόχος στη βία…
Και μέσα σε αυτό το κλίμα, έρχεται η παρουσία μερικών (ευτυχώς) γονέων που θεωρούν ότι μπορούν να λειτουργήσουν πυροσβεστικά. Αντιθέτως, συμβάλλουν μόνο στην πυροδότηση των γεγονότων και κάποιες φορές στη δημιουργία νέων από το πουθενά. Αυτό είναι το νέο «φαινόμενο» που παρατηρείται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, στα σχολεία όλης της Ελλάδας. Δεκάδες εκπαιδευτικοί, παρά τους άψογους υπηρεσιακούς φακέλους τους, είναι απροστάτευτοι στη λαίλαπα των πειθαρχικών ελέγχων, έρμαια στις καταγγελίες και τις διαθέσεις των γονιών και διασύρονται στην εκπαιδευτική κοινότητα. Συχνά σέρνονται στα δικαστήρια για ασήμαντες αφορμές, ικανές όμως να τους θέσουν σε αργία.
Σκέφτηκε κανείς σας πως όλα όσα συμβαίνουν στα σχολεία μας είναι απόρροια της απουσίας της βάσης στη ζωή ενός παιδιού αλλά και της ίδιας μας της κοινωνίας; Πού είναι η οικογένεια;
Αρχές, αξίες, πρότυπα και ιδανικά πέρα από τη γνώση και την κοινωνικοποίηση … αυτό περιμένουμε το σχολείο να προσφέρει στα παιδιά μας;
Το σχολείο είναι θεσμός και δε θα μπορούσε όταν όλα γύρω μας καταρρέουν να μην καθρεφτίζει την κατάντια αυτού του τόπου … την κατάντια όλων μας …
Ας συνεργαστούμε για το κοινό καλό …
Ας σταματήσουμε να διαιρούμαστε και να γινόμαστε υπο – ομάδες και να κάνουμε ό,τι μπορούμε στο κομμάτι που μας αναλογεί …
Η ευθύνη βαρύνει όλους μας!!!
Υ.Γ: Το σημαντικότερο όμως είναι η αναχρονιστική προσπάθεια της πολιτείας να επιμένει στην αυθεντία του δασκάλου. Να συνεχίζει να τον προβάλει ως μοναδικότητα, στοχοποιώντας τον. Και αυτό, προκειμένου να απορροφήσει την οργή μαθητών και γονέων για την ανεπάρκεια του συστήματος…
Μαρία Σαμουρκασίδου
Εκπαιδευτικός
Vaterlo 