Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου

Είναι πολύ οδυνηρό(ναι,ναι) να πηγαίνεις σε μία καφετέρια να χαλαρώσεις,να απολαύσεις παρέα και καφεδάκι και γύρω σου τρίκι τρίκι από το διπλανό τραπέζι να πέφτουν τα ζάρια από το τάβλι της παρέας. Και το χαρακτηρίζω »οδυνηρό» γιατί από τη μία δεν ξέρεις τάβλι (τελικά δεν ήμουν καλή φοιτήτρια) και από την άλλη ο υπεύθυνος του μαγαζιού δεν έχει σκάκι (που το κατέχω σαν τον ύμνο της αγαπημένης μου ομάδας!!!). Έτσι,λοιπόν ξεκίνησε μία ολόκληρη κουβέντα γύρω από το σκάκι καταλήγοντας σε συζήτηση περί ζωής και σκακιέρας,περί παρτίδας και καθημερινότητας(να σημειωθεί ότι συμμετείχε και η διπλανή παρέα,αφήνοντας ελαφρά τη καρδία τα ζάρια…)

«Το σκάκι είναι πνευματικό βασανιστήριο» δήλωσε κάποτε ο ίδιος ο Κασπάροβ. Γιατί τότε να ασχοληθεί κανείς με το σκάκι; θα ρωτούσε εύλογα κάποιος (και, πιστέψτε με, είναι πολλοί αυτοί οι «κάποιοι»). Ποια είναι η γοητεία του καλύτερου παιχνιδιού που ‘χει εφεύρει ο ανθρώπινος νους; Είναι αυτή η μάχη του πνεύματος,οι αρετές που καλλιεργεί,όπως η υπομονή και η μαχητικότητα,η φαντασία και η στρατηγική;Όλα αυτά και ακόμα περισσότερο, είναι το γεγονός ότι σε οδηγεί σε κατανόηση και ανασκευή των λαθών σου. Στο σκάκι δεν φταίει κάποιος άλλος για την ήττα. Δεν ευθύνεται το γήπεδο, η μπάλα ή ο διαιτητής. Φταίμε εμείς οι ίδιοι που σφάλουμε και πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για να βελτιωθούμε.

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής του σκακιού Γκάρι Κασπάροφ έχει πει ότι το σκάκι και η ζωή είναι αλληλένδετα: η ζωή, λέει ο Γκάρι Κασπάροφ, μιμείται το σκάκι. Σκάκι και ζωή: 2 παίκτες. Ένας τα λευκά πιόνια-κομμάτια, ένας τα μαύρα. ‘Η αλλιώς ο καθένας ό,τι χρειάζεται για να αρχίζει να παίζει-ζει. Το παιχνίδι παίζεται στη «σκακιέρα». Τόσο το σκάκι όσο και η ζωή σε μαθαίνουν να χάνεις. Να συμβιβάζεσαι με την ιδέα της ήττας . Στο σκάκι μια ήττα καθιστά την παρτίδα χαμένη. Στη ζωή τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα… Ή μήπως όχι; Μια ιταλική παροιμία λέει: «μετά το παιχνίδι, ο βασιλιάς και το πιόνι πάνε στο ίδιο κουτί» … Έτσι είναι στο σκάκι. Έτσι είναι στη ζωή. Ωστόσο η πραγματική ζωή απαιτεί συμβιβασμούς και διαπραγματεύσεις. Δεν μπορείς να «θυσιάζεις» πρόσωπα και πράγματα όπως «θυσιάζεις» πιόνια. Όλοι ξέρουμε τον τελικό προορισμό μας,αλλά κανείς δεν γνωρίζει τις κινήσεις.

Μυστικά της επιτυχίας στη ζωή δεν υπάρχουν,εντούτοις η σωστή εκτίμηση, η ακρίβεια, η αυτοπεποίθηση, η γνώση του αντιπάλου, η διαίσθηση και η αισιοδοξία είναι όπλα για να προχωρήσουμε στο »παιχνίδι της ζωής»…όπως ακριβώς και στο σκάκι…

υ.γ: Τελικά με βλέπω να μαθαίνω τάβλι…απλά μετά θ’ αρχίσει μία άλλη συζήτηση αναφορικά με την τύχη του πρωτάρη!!! Α ρε εξάρες…