Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί(όχι πες αλήθεια τώρα!),πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί επαναλαμβάνω, τί μπορεί να σκέφτεται ο άλλος…ποιος άλλος;Ο άλλος από σένα.Αυτός που περιμένεις να σε σκεφτεί.Άνθρωπος κατά βάση.Ένας άνθρωπος που τη στιγμή της αδυναμίας σου,τη στιγμή που λυγίζεις,τη στιγμή που θα θολώσεις θα βρεθεί εκεί είτε ως παρουσία είτε ως «λεκτικό» στήριγμα για να σου υπενθυμίσει ότι δεν είσαι στο κενό.Έλα όμως που αυτή τη στιγμή χτυπάς του κουφού την πόρτα! Όχι,δεν παίρνεις την πόρτα να φύγεις! Εξάλλου κατά βάθος ήξερες και ξέρεις τί περιμένεις απ’τον καθένα. Σπάνια ένας άνθρωπος σε εκπλήσσει ευχάριστα.Αυτοί που είναι στο δικό τους κόσμο,ε εκεί θα παραμείνουν. Τί είναι όμως ο δικός τους κόσμος;η δική τους κοσμάρα; Όταν κάποιος είναι δηλαδή αποκομμένος από την επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον για πολλούς λόγους, λ.χ. είναι ερωτευμένος, μαστουρωμένος, τρελός επιστήμονας, μεγαλοφυΐα, εκ φύσεως αφηρημένος, τζαζ, τζασλός. Κάποιος με τον οποίο δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε γιατί βρίσκεται σ’ άλλον κόσμο.Συνώνυμα: Earth calls Saki, earth calls Saki. Saki, please respond!…(αν απάντησε,στείλε μου μήνυμα…)
Στα σοβαρά μας τώρα… Η ζωή με δίδαξε στους ανθρώπους που δίνουν τέτοιου είδους απαντήσεις να βάζω ένα μεγαλοπρεπές και μεγάλο Χ. Θεωρητικά πάντα καθώς η ζωή μας διδάσκει να δίνουμε και τις ευκαιρίες στους ανθρώπους.Την αληθινή του αξία ένας άνθρωπος βέβαια του δείχνει μέσα από την προσφορά η αλήθεια είναι. Η αλήθεια όμως επίσης είναι ότι πίσω από τέτοιες συμπεριφορές -άρνησης της προσφοράς του άλλου προς τη δική σου ανάγκη-ο άλλος βρίσκεται στην κοσμάρα του.
Όταν διαπιστώνεις ότι δεν έχεις θέση σε αυτή την κοσμάρα καλά θα είναι να αποχωρείς. Όταν ο άλλος δεν έχει να σου διαθέσει 5 λεπτά να δει τι κάνεις.
Τοσο απλα.
Όσοι είναι σταθερές αξίες επιβιώνουν στο χρόνο.
Οι υπόλοιποι… ας επιβιώσουν για αυτούς που έχουν κάποια σημασία στη ζωή τους.
Vaterlo 