Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Πέμπτη…μεσημεράκι Πέμπτης…
«Προπαρασκευή» την ονομάζει μία φίλη…《Άντε λίγο έμεινε και έρχεται το Σαββατοκυριακο》…»προπληρωμένη» την αποκαλεί ένας φίλος γιατί κερδίζει πάντα στο στοίχημα αγώνων που αφορούν τη συγκεκριμένη μέρα,οπότε δε χρειάζεται να ενοχλεί με τη μουρμούρα του το αφεντικό του (πού φτάσαμε πάντως… να νιώθουμε ότι ενοχλούμε κάποιον για να μας δώσει αυτά που μας χρωστάει…). Προσωπικά μιλώντας,η μέρα αυτή είναι η «χρεωστική»…ναι,ναι…είναι η μέρα που σχολάω νωρίτερα απ’τη δουλειά και κάνω τη (λάθος) κίνηση να επισκεφτώ τράπεζες,σούπερ μάρκετ,μαγαζιά,βιβλιοπωλεία και ο,τιδήποτε άλλο χωρικό υπάρχει για να ακουμπήσω τον οβολό μου…είτε επειδή πρέπει είτε επειδή έτσι μου ‘ρθε ρε αδερφέ… Μόνο που πλέον κάθε Πέμπτη που περνάει,που μας αποχαιρετάει και που φεύγει,συνειδητοποιώ ότι ο οβολός μου είναι όλο και λιγότερος για τέτοιες καταναλωτικές πρωτοβουλίες που με διακατέχουν… και στο σημείο αυτό έρχεται σαν τρωκτικό μία λέξη που απειλεί να γίνει συνώνυμο του φόβου στις μέρες μας:οικονομία…
Οικονομία; πόση; πόσο; από πού; από τί; σε τί;
Κόβεις το ένα, μειώνεις το άλλο…κόβεις από εδώ,μειώνεις από κει…κόψε, μείωσε όλη την ώρα… Για πόσο; Μέχρι πόσο; Και άντε εσύ φίλτατη έχεις να κόψεις και να μειώσεις… ρώτα τόσους ΑΛΛΟΥΣ που δεν έχουν ΚΑΝ!
Πέμπτη… σε λίγο ξημερώνει Παρασκευή…
Υ.γ: έχει και η Παρασκευή τα δικά της επίθετα… θα τα αναλύσουμε άλλη φορά..
Vaterlo 