Γράφει η Μαρία Σαμουρκασίδου
Ο λόγος που μου ξυπνά την εσωτερική ανάγκη να γράψω είναι πάντα αρνητικός. Και χρησιμοποιώ τη λέξη ΠΑΝΤΑ γιατί ακόμα και να ξεκινάει κάτι θετικά θα καταλήξει με αρνητική διάθεση στο τέρμα της σκέψης μου,γι’αυτό και όπως λένε οι πολυαγαπημένοι μου «μαθηματικολόγοι» ένα από ένα ίσον μηδέν…
Έχουμε και λέμε λοιπόν.
Ένα τηλέφωνο. Μία δυσάρεστη είδηση. Ένας θάνατος.Πολλές εικόνες.Αγαπημένα πρόσωπα. Καλοί άνθρωποι…αυτή είναι η ωμή περιγραφή που θα έρθει να συνοδευτεί με το αιώνιο ερώτημα: γιατί να υποφέρουν τελικά οι καλοί άνθρωποι και γιατί να φεύγουν τόσο νωρίς… γιατί;
Η ζωή μας τεστάρει κάθε μέρα. Ο καθένας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουν με δύσκολους υπολογισμούς. Άλλοι το φέρνουμε από εδώ,άλλοι τα φέρνουμε από εκεί,πολλαπλασιάζουμε,διαιρούμε, εφευρίσκουμε συνδυασμούς πράξεων, σκέψεων και λόγων.Όλοι, όμως πρέπει ν’ασχοληθούμε μ’αυτό που μας έτυχε. Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο μας, εμείς αποφασίζουμε αν θα’ μαστε θύμα ή αγωνιστής. Μ’άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.
Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, χωρίς να επιζητούν τη φωτεινότητα στο δικό τους κόσμο. Είναι αυτόφωτοι και διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει ως «φως» σε έναν κόσμο βυθισμένο στο σκοτάδι.Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο. Περιποιούνται καλύτερα την κάθε πληγή του άλλου την ώρα που η δική τους δεν έχει επουλωθεί απ’το πιο πρόσφατο τραύμα.Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι. Δείχνουν σκληροί, αλλά στέκονται εκεί δίπλα σου σαν τον πιο γλαφυρό βράχο,για να ξαποστάσεις, να σκεφτείς, να κλάψεις…
Όσο γι’ αυτούς τους καλούς ανθρώπους;
Εχουν μάθει χρόνια τώρα πως ό,τι δεν τους σκοτώνει τους κάνει πιο δυνατούς…
Υ.γ: Ό,τι δεν τους σκοτώνει...
Vaterlo 