Γράφει η Νέμεσις
Ξεκινάω δανειζόμενη τον τίτλο από ένα τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη.. Πολιτική τοποθέτηση λοιπόν, σε καιρούς που οι «τοποθετήσεις» έπαψαν πια να θεωρούνται και τοποθετήσεις.. Ο καθένας μας έχει κάτι να πει, κάτι να προτείνει, κάτι να αλλάξει.. Η χώρα μας βρίθει αλλαγών και τοποθετήσεων… Στα καφενεία, στα γήπεδα, στα μαγαζιά, στους δρόμους και κυρίως…. στον καναπέ, ο κόσμος είναι έτοιμος να τοποθετηθεί και να επαναστατήσει…
Δημοψηφίσματα έγιναν και ακυρώθηκαν, εκλογές και τούμπαλιν εκλογές, μνημόνια σκίστηκαν αλλά ξανακολήθηκαν, ψηφίστηκαν, συμφωνήθηκαν και ούτω καθεξής.. Και όλα αυτά σε ένα πλαίσιο τοποθετήσεων του Έλληνα, ο οποίος αδυνατεί να επαναστατήσει, να οργιστεί, να αγωνιστεί, να αλλάξει τον κόσμο.. Ζούμε στιγμές πρωτόγνωρες στην πολιτική ιστορία του τόπου ειδικά και της Ευρώπης γενικά, αλλά η ιστορία μας προσπερνά, αφήνοντάς μας παγερά αδιάφορους. Το πολιτικό γίγνεσθαι αναδιαμορφώνεται, αλλά εμείς απλά το κοιτάμε σιωπηλά..
…«Είμαι ο Επιτάφιος, με προσπέρασε η Ανάσταση», λέει ο Ιωαννίδης στο ομώνυμο τραγούδι του.. Είμαι ο Επιτάφιος με προσπέρασε η ΕΠ-Ανάσταση θα πω εγώ… Οι εξελίξεις μας προσπερνούν και εμείς αδιάφορα τοποθετούμαστε στην παρέα μας, στον/στη σύντροφό μας, στο σπίτι μας, στη δουλειά μας… όλα μας φταίνε, όλα μας ενοχλούν και τίποτα δεν αλλάζουμε… Απλά τοποθετούμαστε… και θα συνεχίσουμε να τοποθετούμαστε συνεχώς και αδιάκοπα, ευχόμενοι κάτι να αλλάξει…
Είμαστε οι Επιτάφιοι, που μας προσπέρασαν οι Αναστάσεις και οι ΕΠ-Αναστάσεις… Είμαστε οι πολιτικές τοποθετήσεις, που σκάλωσαν στο στάδιο της πραγματοποίησης… Κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει να σπάσει μέσα μας και να μας ωθήσει στη δράση και στην αλλαγή… Αλλιώς όσες τοποθετήσεις και να κάνουμε, όλα ίδια θα μένουν και ταυτόχρονα όλα θα αλλάζουν ερήμην μας και χωρίς τη συμβολή μας…
Vaterlo 