ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ…

Γράφει η Νέμεσις

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά, των οποίων το πεπρωμένο επιφύλασσε όνειρα κατακερματισμένα και τραγωδίες ανείπωτες… Και ειδικά σε ένα «ΠΑΙΔΙ» του οποίου την ιστορία, έμαθα πρόσφατα…

Κακοποίηση…Σιωπή… Στιγματισμός… Τρεις λέξεις, τρία κομβικά σημεία της ίδιας γραμμής… Παιδικές ψυχές κομματιασμένες και αφάνταστα τραυματισμένες. Ψυχές των οποίων η ξέγνοιαστη παιδική ηλικία κηλιδώθηκε νωρίς με τους πιο μελανούς τρόπους…

Τα παιδιά, λένε, είναι οι άγγελοι του Θεού επί της γης… Γιατί όμως κάποιοι αποφασίζουν να τους κόψουν απότομα και βίαια τα φτερά; Ψυχές που φτερούγιζαν, έπαψαν και σιωπούν… Ξύλο … πόνος… βιασμός… Τρεις λέξεις…Τρεις χαρακιές… και η μία πιο βαθιά από την άλλη…Τρεις τομές στην ψυχή που ποτέ δεν κλείνουν, μα συνέχεια αιμορραγούν… Και αν τύχει και σταματήσουν, πάντα είναι έτοιμες να ανοίξουν ξανά.

Ενήλικες, που φαινομενικά ζουν, αλλά στην πραγματικότητα πενθούν! Πενθούν τη χαμένη αθωότητα, τη στιγματισμένη παιδική ηλικία, που διαμόρφωσε τη μελλοντική τους πορεία… Ενήλικες, που όσο και αν προσπαθούν να ορθοποδήσουν, ποτέ δεν τα καταφέρνουν..

… Και ο αγώνας συνεχίζεται αέναα και αδιάκοπα. Κάποιοι πολεμούν.. κάποιοι δεν μπορούν και εγκαταλείπουν… Τέλος και Σιωπή…

Και μια κοινωνία που εθελοτυφλεί.. Καιρός να ακούσουμε τη Σιωπή αυτών των παιδιών… Καιρός να δώσουμε νόημα στα «τραγούδια» τους.. Λόγια παραπονεμένα… Λόγια θλιβερά… Λόγια αιχμηρά… Τέλος και Σιωπή…