Γράφει η Νέμεσις
Άλλο ένα καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του… Για άλλη μια χρονιά οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί σπεύδουν να καταθέσουν τις αιτήσεις τους, κυνηγώντας –το άπιαστο πλέον- όνειρο του μόνιμου διορισμού τους… Από νησί σε νησί και από ορεινή περιοχή σε ορεινή περιοχή… Τοποθετώντας στην άκρη τα δικά τους όνειρα για μια οργανωμένη ζωή, η οποία θα απέχει από αυτοκίνητα φορτωμένα βαλίτσες, πράγματα και από απλωμένους χάρτες …
Xααααα όμως….!!!! Η νέα ανακοίνωση θέλει την προϋπηρεσία των τελευταίων χρόνων να μην προσμετρείται.. Άκουσον, άκουσον… Δηλαδή τόσα χρόνια ο κάθε ένας από εμάς και από εσάς, υπηρετούσε το επάγγελμά του, με τις όποιες αντιξοότητές του, μόνο και μόνο γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει;;; Ποιος θα το πει αυτό, στον συνάδελφο ή στη συναδέλφισσα που ήταν στην Τήλο ή στη Γαύδο;;; Ποιος θα το ανακοινώσει στο συνάδελφο, που ήταν σε μια ορεινή περιοχή η οποία στερούνταν βασικών «υποδομών», όπως η ύπαρξη γιατρού;;
Οι κεφαλές του υπουργείου, αλλάζουν με ταχύτητα φωτός, τα προβλήματα όμως παραμένουν… Κινήσεις σπασμωδικές, με στόχο την ικανοποίηση ή και την εύνοια ακόμα- των λίγων και όχι του συνόλου του κλάδου…
Κάποιος όμως οφείλει να δώσει ένα τέλος σε αυτά!! Να σπάσει την αδιοριστία των τελευταίων χρόνων, να αναγνωρίσει την προϋπηρεσία, να βελτιώσει την τρέχουσα κατάσταση… Να δώσει στους νέους εκπαιδευτικούς την ελπίδα να χτίσουν τη ζωή τους, μακριά από τις όποιες απογοητεύσεις του παρελθόντος…
Δώστε το έναυσμα να χαράξουν τη δική τους πορεία στο μέλλον και όχι στο μέλλον που… «εσείς φτιάχνετε όπως θέλετε»…
Vaterlo 