Γράφει η Νέμεσις
Έφτασε λοιπόν και η περιβόητη εγκύκλιος της αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων… Σύσσωμη η εκπαιδευτική ηγεσία, άρχισε να συνηγορεί για την αναγκαιότητά της, για τη σημασία της και για τη σπουδαιότητά της στην εξέλιξη του εκπαιδευτικού έργου.
Από πότε όμως η αξιολόγηση έγινε ταυτόσημη με την απόλυση; Πώς θα αξιολογηθούν οι εκπαιδευτικοί, όταν στερούνται βασικών υποδομών και απαραίτητων εφοδίων για να μπορέσουν να ανταποκριθούν με επάρκεια στη δουλειά τους; Χιλιάδες εκπαιδευτικοί αγωνίζονται καθημερινά, γράφοντας δεκάδες χιλιόμετρα για να πάνε στα σχολεία τους, γυρίζοντας κάθε γωνιά της Ελλάδας, μην έχοντας γνώση αν του χρόνου θα εργάζονται ή αν θα βρίσκονται στο σχολείο που επιθυμούν. Πώς θα αξιολογηθεί αντικειμενικά η προσπάθεια αυτή των εκπαιδευτικών;
Πώς μπορεί να συγκριθεί ένα σχολείο που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας με ένα σχολείο της ορεινής Ελλάδας; Πώς να συγκριθεί ένα σχολείο που η πλειονότητα των μαθητών του είναι μετανάστες που χρίζουν διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, με ένα σχολείο που ο μαθητικός του πληθυσμός είναι αμιγώς ελληνικός;
Αξιολογώ σημαίνει βελτιώνω, διορθώνω, εξελίσσω. Εντοπίζω τα αδύναμα σημεία και τα ενδυναμώνω. Υιοθετώ πρακτικές που είναι σύμφωνες με το ελληνικό συγκείμενο και όχι εκ διαμέτρου αντίθετες. Αναμορφώνω «πολιτικές» και καταστάσεις, χωρίς να απολύσω, να τρομοκρατήσω και να εκφοβίζω. Αφήνω περιθώρια στους ΙΔΙΟΥΣ τους εκπαιδευτικούς να μιλήσουν για την αξιολόγηση. Τι είναι αυτό που λείπει από τα σχολεία, ποιες είναι οι αλλαγές που χρειάζονται και πως θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα της εκπαίδευσης.
Ας δώσουμε λοιπόν στην παιδεία τη δέουσα προσοχή και το σεβασμό που της αρμόζει, γιατί όπως είχε πει και ο Σωκράτης: <>…
Vaterlo 