Δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό ή κατακριτέο στους επαναστάτες… Αλίμονο(!), χωρίς τους επαναστάτες δε θα υπήρχαν πολλά από τα κεκτημένα του σήμερα… Χωρίς την έννοια της επανάστασης δε θα υφιστάμεθα και ως συνειδήσεις, ως άνθρωποι.

Το μεμπτό και το κατακριτέο παρουσιάζεται, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε <>. Τι εννοώ με αυτό;; Ανθρώπους που αγωνίζονται και επαναστατούν για τα ιδανικά τους μόνο για το φαίνεσθαι και όχι για το είναι. Άνθρωποι που δε σταματούν να ρητορεύουν για την τιμή τους, για την ηθική τους ακεραιότητα, για τις πράξεις τους που χρίζουν το σεβασμό μας, αλλά δε διστάζουν να εξαπατήσουν, να απατήσουν, να λοιδορήσουν… Δε σταματούν να ψεύδονται συνεχώς, να ζουν εις βάρος άλλων, προκειμένου να κερδίσουν με αυτόν τον τρόπο τις εντυπώσεις..

Και όλα αυτά φυσικά, για ένα απλούστατο λόγο: γιατί δεν είναι άξιοι να χαίρονται τον σεβασμό μας με άλλους τρόπους.  Δε σταματούν να διατυμπανίζουν και να διαλαλούν τα επαναστατικά τους επιτεύγματα, νομίζοντας με αυτόν τον τρόπο ότι το ακροατήριό τους θα μείνει άλαλο από σεβασμό και θαυμασμό. Αγνοούν όμως μια βασική αξία: οι πραγματικοί επαναστάτες δεν επαίρονται, δεν κομπάζουν, αλλά αντίθετα αφήνουν τις πράξεις τους να μιλήσουν από μόνες τους…

Και στην περίπτωση που αποκαλυφθούν τα κίνητρά τους, τότε είναι που η επίθεσή τους αλλάξει στρατόπεδο! Εσύ που ήσουν το έναυσμά τους για τον αγώνα τους, τώρα γίνεσαι ο στόχος των επαναστάσεών τους…!!!

Αλλά <> να θυμάστε αυτό πάντα: κάποτε τα φώτα σβήνουν, η αυλαία πέφτει και παύει το χειροκρότημα..