Με αφορμή την ανάρτηση μιας διαδικτυακής μου φίλης σκέφτηκα να ξεσκονίσω κάτι συρταράκια που είχα να τα τακτοποιήσω πολύ καιρό και είχα παλιά αγαπημένα αντικείμενα χρόνων,από την παιδική μου ηλικία.

Με περίμενε μία αναπάντεχη συνάντηση με μία παλιά μου φιλενάδα,με μία κασέτα που την είχα »κλέψει» από τα  συρτάρια στο πατρικό σπίτι της μητέρα μου…Μαργαρίτα Ζορμπαλά,Χάρις Αλεξίου,Δήμητρα Γαλάνη,κτλ κτλ κτλ…Ξαφνικά, το απόγευμα, άρχισε να γίνεται ενδιαφέρον, άρχισα να κοιτάω και τις υπόλοιπες  κασέτες μου μια-μια και να διαβάζω τα τραγούδια στο πίσω μέρος και μια 20ετία άρχισε να περνάει από το μυαλό μου, καλοκαίρια, σχολείο, γιορτές, καταλήψεις,  εφηβεία, φιλίες, πάρτι, είναι τόσα πολλά.

Πολλές λοιπόν οι αναμνήσεις μιας εποχής που η κασέτα άφησε το αποτύπωμά της, πριν περάσει για πάντα στην ιστορία. Τί να πρωτοθυμηθείς όμως από κείνη την εποχή της κασέτας;… Τις άπειρες ώρες που τις γυρίζαμε με ένα στυλό Bic, περνώντας τον από τις τρύπες  ή τον καθαρισμό  της λαστιχένιας ροδελίτσας με μπατονέτες και οινόπνευμα. Αρκούσε κάποιος αρτσούμπαλος να τσαλάκωνε την καφέ ταινία με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να »ξαναμοντάρονται» μετά το καταλάθος πάτημα του Rec. Εξηντάλεπτες, 90λεπτες, 45λεπτες, ακόμη και 40λεπτες και 180λεπτες… Θυμήθηκα  όλα εκείνα τα χρόνια που ανταλλάσαμε κασσέτες μεταξύ μας! Το να έχεις φυσικά διπλό κασσετόφωνο και να αντιγράφεις κι από κασσέτα σε κασσέτα, ήταν τρομερό ατού! Παρακαλούσαμε τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς να μη μιλάνε ανάμεσα στα τραγούδια, για να μπορέσουμε να τα γράψουμε ολόκληρα.

Εποχή χωρίς ίντερνετ και κινητά τηλέφωνα.Κάτι αδιανόητο για πολλούς! Κι όμως την έζησα!Δεν θα πω τί ήταν καλύτερο και τί όχι.Σήμερα, έχουμε καταφέρει πολλά, έχουμε μικροσκοπικά πραγματάκια με χιλιάδες βίντεο, φωτογραφίες, μουσική και ό,τι βάζει ο νους σου, αλλά είναι όλα άυλα. Δεν μπορείς να τα αγγίξεις, να γράψεις πάνω τους, να αφήσεις το στίγμα σου, αυτό το κάτι της στιγμής που δεν θα έρθει ξανά, ποτέ. Η ευκολία να κάνεις πράγματα σήμερα ΚΑΚΑ ΤA ΨΕΜΑΤΑ είναι τόσο καλή όσο και κακή.

Τελικά δεν έχει χαθεί η μαγεία σήμερα, απλά εμείς μεγαλώσαμε και τα βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα.Πονήρεψε το σήμερα πολύ, γι’ αυτό ίσως μας φαίνεται ότι χάθηκε η αθωότητα…Αλλά, σταματώ εδώ, γιατί θα με περάσετε για πολύ μεγάλη  και έχω μέλλον ακόμα μπροστά μου!!:)

υ.γ: Ελπίζω ότι και η κόρη μου θα μπορεί να έχει υλικές αναμνήσεις, πράγματα που αποφάσισε η ίδια να κρατήσει και όχι μόνο τεράστια HD-αρχεία στον υπέρ-υπολογιστή που τότε θα έχει το μέγεθος ενός ρολογιού.Οι επιλογές στη ζωή μας είναι σημαντικότερες από το να μπορούμε να τα έχουμε όλα…