ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι τα δύο τελευταία κρούσματα διαφθοράς, αλαζονίας και περιφρόνησης του νόμου, αυτά των Τομπούλογλυ και Λιάπη είναι και αυτά περιστατικά στη μακρά λίστα των αποκαλύψεων κρουσμάτων διαφθοράς, αλαζονείας και ανικανότητας στον δημόσιο βίο της χώρας.
Και αποτελούν ίσως μάλιστα απλές παρωνυχίδες μπροστά σε κορυφαία κεντρικά σκάνδαλα, όπως αυτά των εξοπλισμών, της Siemens ή του Χρηματιστηρίου σε κεντρικό επίπεδο, ή πολλών άλλων σε τοπικό επίπεδο, όπως εκείνο του δήμου Θεσααλονίκης.
Είναι, όμως, εξόχως διδακτικά. Αποκαλύπτουν τη νοοτροπία σημαντικής μερίδας των πολιτικών μας και εξηγούν τον τρόπο δράσης τους στα μεγάλα και τα σημαντικά.
Τα παιδιά των κομματικών σωλήνων, που δεν εργάσθηκαν ποτέ και βρέθηκαν ξαφνικά με εξουσία στα χέρια – είτε κεντρική, είτε τοπική – χωρίς καμιά προηγούμενη εμπειρία, ελέω πολλές φορές οικογενειακής παράδοσης, ή λόγω της «προσφοράς» τους στην κομματική οργάνωση που ανήκουν και υπηρετούν, βλέπουν την πολιτική ως επάγγελμα και ως βιοπορισμό στην καλύτερη περίπτωση και ως ευκαιρία πλουτισμού στη χειρότερη.
Τι και αν διατρανώνουν, ότι αγωνίζονται με διαφάνεια και συνέπεια, δήθεν, υπέρ του λαού και των συμφερόντων του τόπου και υπέρ των θεσμών. Οι πράξεις όμως και οι πρακτικές τους αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο, ενώ οι ίδιοι ρίχνοντας με διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα στάχτη στα μάτια του κόσμου, αρέσκονται συνήθως να κατηγορούν γι όλα τους αντιπάλους τους – και όχι μόνο – θέλοντας έτσι να ποδηγετήσουν ή να παραπλανήσουν τους πολίτες και να αποσπάσουν την προσοχή τους από την αυταπόδεικτη ανικανότητά τους και τα τόσα άλλα «ωραία» που τους χαρακτηρίζουν.
Ακόμη, περιφρονούν τους νόμους, ή τους ερμηνεύουν κατά πως τους συμφέρει και λειτουργούν με βάση τη Λουδοβίκια ρήση: « L’ Etat se moi» , δηλαδή «Η εξουσία είμαι εγώ».
Και βέβαια, σε κεντρικό επίπεδο, ο νόμος περί (αν)ευθύνης υπουργών λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής σε τέτοιου είδους αισχρές αντιλήψεις και πρακτικές, καθώς η ατιμωρησία μεγεθύνει την αμετροέπεια των αρχόντων της εξουσίας και ενισχύει τον αμοραλισμό, την αλαζονεία και τον κυνισμό που χαρακτηρίζουν τους ανίκανους, τους περί αυτών και τα όποια επίδοξα λαμόγια.
Αν αυτό το νομικό πλαίσιο δεν αλλάξει σύντομα, αν οι πολιτικοί δεν εξομοιωθούν σε ό,τι αφορά την ποινική μεταχείρισή τους με την υπόλοιπη κοινωνία, θα ζήσουμε ακόμη χειρότερες στιγμές στην πολιτική μας σκηνή…
Οπως και αν συνεχίσουμε να εκλέγουμε τους κοινοβουλευτικούς, αλλά και τους αυτοδιοικητικούς αντιπροσώπους μας με τα ίδια παρωχημένα και αποδεδειγμένα πλέον λανθασμένα κριτήρια…
Ας κάνουμε και εμείς, οι πολίτες, την αυτοκριτική μας…
Vaterlo 