Το παιδί δεν πρέπει ν” αποχωριστεί καθένα από τους γονείς του για περισσότερες μέρες απ’ όσα είναι τα χρόνια της ηλικίας του (ή του μικρότερου παιδιού αν τα παιδιά είναι δύο ή περισσότερα).
Η επιστημονική θεμελίωση του χρυσού κανόνα.
Η ικανότητα του παιδιού ν’ αντιληφθεί το μέλλον δεν είναι η ίδια με αυτή του ενηλίκου αλλά εξελίσσεται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.
Π.χ.
• Ένα παιδί ενός έτους αντιλαμβάνεται μία μέρα σαν ένα χρόνο
• Ένα παιδί δύο ετών αντιλαμβάνεται δώδεκα μέρες σαν ένα χρόνο,
• Ένα παιδί προσχολικής ηλικίας αντιλαμβάνεται δώδεκα μέρες σαν τέσσερις μήνες,
• Ένα παιδί σχολικής ηλικίας αντιλαμβάνεται δώδεκα μέρες σαν δύο μήνες κ.ο.κ.
Στην χώρα μας η νομική πρακτική και οι αντιλήψεις έρχονται σε αντίθεση με τις επιστημονικές ανακαλύψεις.
Τα Δικαστήρια διατάσσουν αραιή επικοινωνία κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία νομίζοντας ότι κάνουν το σωστό.
Στην πραγματικότητα η αμάθειά τους το μόνο που που πετυχαίνει είναι να κάνει ορφανεμένα παιδιά με το να τα εμποδίσει να οικοδομήσουν οικογενειακή σχέση με τον πατέρα τους.
Δεν θα μας πιστέψουν όταν διαβάσουν αυτές τις γραμμές, λέγοντας δηλαδή ότι η διεθνής πρακτική θέλει (ειδικά για τα νεογέννητα) να γίνεται καθημερινή επικοινωνία και με τους δυο γονείς και μάλιστα με διανυκτέρευση !
Ποιός πίστευε άλλωστε αυτόν που έλεγε ότι η Γη είναι στρογγυλή και όχι επίπεδη …
Vaterlo 